De laatste maand van het jaar is ingezet en wie Dansende Beren een beetje volgt, weet dat dat betekent dat je de komende dagen overspoeld zal worden door eindejaarslijstjes en jaaroverzichten. Beginnen doen we dit keer met de beste albums die het afgelopen jaar binnen onze eigen landsgrenzen werden gemaakt, oftewel: het beste dat België te bieden had in 2025. Dat leverde in het verleden al mooie verzamelingen op, waarin BLUAI (2024), Brihang (2023) of Charlotte Adigéry & Bolis Pupul (2022) al met de gouden medaille aan de haal gingen. Ook de winnaar van dit jaar past perfect in dat rijtje. Wie dat precies is, dat ontdek je helemaal onderaan het artikel, maar niet voordat je ook door negentien andere fantastische platen van eigen makelij bent gefietst!
20. Abel Ghekiere – In de verte, dit uitzicht
Klassiek geschoolde klarinettist Abel Ghekiere brengt schoonheid in subtiliteit. Net als de stemmen in opener “A handful” lijkt dit hele project te fluisteren. In de verte, dit uitzicht zoekt voorzichtig een weg door minimalistische jazz, gebroken folk en tedere ambient, in een geheel dat even fragiel is als Promises of Alabaster DePlume. Als er stemmen aanwezig zijn, is dit soms in de vorm van field recordings (“A little rush”), soms met schuchtere praatzang en gefluit (“Tussen de zee en de bomen”) en soms in een ode aan zijn favoriete band, althans, dat denken we (“Caroline”). Het is een prachtige plaat, gehuld in mysterie, die bij elke luisterbeurt net iets meer prijsgeeft.
19. Maria Iskariot – Wereldwaan
Het debuutalbum van Maria Iskariot was meteen een schot in de roos en ook deze voltreffer haalde ons nationaal eindejaarslijstje. Op Wereldwaan kiest de groep voor frustratie, schreeuwende gitaren en wederom kritiek, nog meer dan we ooit ervoor hoorden. De titeltrack is daarvan het ideale voorbeeld, maar ook opener “Waaromdaarom” en het stevige “Rozemarijn” laten onze gehoorkanalen beven. Toch is Maria Iskariot meer dan geschreeuw en is er ook ruimte voor wat gevoeligere muziek, waarbij we niet anders kunnen dan nog maar eens die geslaagde Gorki-cover “Dat Vind Ik Lekker” te vermelden. Maria Iskariot slaagt er op haar debuut in tegen de schenen van de maatschappij te schoppen, gitaren te laten brullen op een meeslepende manier en vooral heel volwassen over te komen. Genieten en tegelijkertijd stilstaan bij hun boodschap.
Maria Iskariot – Wereldwaan (★★★★): Als dit waanzin is, teken ons dan in
18. Black Leather Jacket – The Rush
The Rush van Black Leather Jacket voelt als een album dat gemaakt is om een Belgische eindejaarslijst binnen te stormen. Het is een gecontroleerde explosie van garagerock waar de band zowel zijn rauwe energie behoudt als maturiteit toont. Waar de groep vroeger vooral bekend stond om haar rechttoe-rechtaan geluid, klinkt dit album alsof ze de chaos heeft leren richten. De meeslepende riffs en het ongeremde tempo blijven, maar er sluipt meer nuance en spanning in de nummers. The Rush beweegt voortdurend tussen adrenaline en beheersing, waardoor de plaat net dat tikkeltje rijker en gelaagder aanvoelt dan eerdere werken. Het geheel klinkt nog steeds alsof het elk moment kan ontploffen, maar die dreiging maakt het juist zo intrigerend. Door de nieuwe balans weet Black Leather Jacket niet alleen zijn identiteit te bevestigen, maar die ook te overstijgen. En dat is dus een ideale reden om dit album in deze lijst te plaatsen.
Black Leather Jacket – The Rush (★★★★): Een gecontroleerde storm
17. Andromedik – Ascension
Ook al ontlook een groot deel van Andromediks officiële debuutplaat – Essence nam wel de vorm van een album aan, maar werd zo niet benoemd – zich al voor de effectieve releasedatum; Ascension was een verzameling aan tracks om duimen en vingers bij af te likken. Van de intro’s van zijn Invites-sets, over de samenwerkingen met dnb-legendes als Netsky en Metrik, tot opvallendheden als “Sunlight” en “Take Me Away”: de man uit Edegem liet duidelijk merken tot wat hij in staat is en bevestigde met deze lp dat hij zijn plek in de huidige scene niet gestolen heeft. Andromedik maakt niet gewoon drum-‘n-bass, maar drum-‘n-bass van de bovenste plank.
Andromedik – Ascension (★★★½): Een heerlijke plaat vol drum-‘n-bass lekkers
16. HEISA – TROIS
Er zijn weinig platen waarvan elke song echt steengoed is. HEISA, een trio uit het Limburgse Bilzen-Hoeselt, speelde het dit jaar toch maar mooi klaar om een album uit te brengen waarop werkelijk alle nummers van een torenhoog niveau zijn. De haken en ogen waarmee TROIS aan elkaar lijkt te hangen, blijken gewoon gouden ringetjes te worden naarmate de liedjes vorderen. Een heel amalgaam van muziekgenres zoals funk, rock, punk en soul passeren de revue, en het geheel verveelt geen halve nanoseconde. Sinds maart ongeveer is de band de boer op met zijn nieuwe plaat en hebben de bandleden hun eigen slaapkamer omzeggens weinig gezien. Half Europa mocht al proeven van de energie van het drietal en er is nog steeds geen einde in zicht. Veel meer dan verdiend is TROIS een van de beste Belgische albums dit jaar, waarvoor hulde!
HEISA – TROIS (★★★★½): Wakker worden, luisteren en dan dit wonder tegenkomen
15. Simon – Als het neerstort
Als het neerstort is het logische vervolg op debuutplaat Zoveel nog te doen. Hierin beschreef Antwerpenaar Simon (Michelena) in 2022 een net stuk gegane relatie. Drie jaar later blikt hij terug op de afgelopen periode. De onopgeloste pijn én mooie herinneringen die overblijven aan die break-up, de liefde die toch nog ergens aanwezig is, terwijl beide levens hun eigen pad blijven gaan en ook nieuwe ontmoetingen een rol gaan spelen. Net als op de vorige plaat zijn het intelligente, herkenbare observaties, die met een simpele taal worden uitgedrukt. De instrumentatie ligt in diezelfde lijn: zacht, lief en warm; een soort ingetogen, jazzy hiphop die nooit opdringerig, maar altijd catchy is. Een verschil? Nu heeft Simon ook guests, en niet de minste: Sarah Green, Flip Kowlier en Sietse Willems.
Simon – Als het neerstort (★★★★): Second skin pleister
14. Few Bits – Brick Houses
Brick Houses van Few Bits kwam er na een lange pauze, waarop de groep haar innige sound verder trekt. Dromerig, zweverig en idyllisch; die termen liggen misschien dicht bij elkaar, maar versterken wel het gevoel dat Few Bits hier doet ontstaan. Met een intimiteit die soms wat optimistischer dan anders aanvoelt, zorgt het album voor een warme gezelligheid. Few Bits laat je dus niet in de kou staan en neemt je helemaal mee in haar knusse huisje. Brick Houses is een mooie terugkeer die ons doet afvragen waarom de band niet bekender is.
Few Bits – Brick Houses (★★★★): Renovatie met zowel frisse als authentieke elementen
13. ‘T Hof Van Commerce – LP6
Ze zijn hun streken nog niet kwijt, de rappers uit Izegem. Met hun zesde album, dat ze simpelweg LP6 noemden, bewijzen Serge Buyse en Flip Kowlier dat hun pen nog scherp staat, en dat ze zodoende ook plezier kunnen uitstralen. Deze plaat betekende jammer genoeg ook het vertrek van stichtend lid DJ 4T4, waardoor ook achter de draaitafel voor een adrenalineshot werd gezorgd. Na de release van single “In De Chalet” konden we al afleiden dat de heren van ‘T Hof Van Commerce hun lichtvoetigheid van weleer vooral wilden verderzetten, en ook de rest van het album bulkt van snedige woordspelingen, frisse bars en sarcastische maatschappijkritiek, zoals alleen deze band dat kan.
’T Hof Van Commerce – LP6 (★★★★): Messcherpe teksten en relaxte beats
12. Floris Francis Arthur – Little Did I Know
2025 werd een belangrijk jaar voor Floris Francis Arthur. Begin februari werd zijn tweede langspeler uitgebracht en als artiest weet je nooit op voorhand of en hoe het publiek je muziek zal omarmen. Het was al heel snel duidelijk dat de man een heel knappe lp had vrijgegeven die overladen werd met meer dan terechte superlatieven. Het album werd overal geweldig goed onthaald en dat is meer dan logisch. Little Did I Know staat vol ijzersterke songs en een moment van zwakte kent de plaat al helemaal niet. Integendeel, het is een van de meest oprechte, meest beklijvende muziekwerken geworden die dit jaar nationaal en voor ons ook internationaal geschonken werd. We weten niet of Floris zelf dit grote succes had verwacht, maar het is de singer-songwriter echt ontzettend gegund. Die rots op het eiland Tenerife heeft er mee voor gezorgd dat de inspiratie perfect de vinylgroeven heeft gevonden. We hopen dat diezelfde rots voor nog meer bezieling zal zorgen en kan tellen als natuurlijke muze voor Floris Francis Arthur.
Floris Francis Arthur – Little Did I Know (★★★★): Verplicht opgroeien in de speelkamer van een kind
11. Slow Crush – Thirst
Zet je hoofdtelefoon op en laat je overrompelen door de vloedgolf die de derde plaat van Slow Crush is. Met Thirst verzet de band de bakens van zijn eigen geluid op straffe wijze, zonder geforceerd te klinken. De typische Slow Crush-sound klinkt rijker en voller, de ijle zang van Isa Holliday melodieuzer en gracieuzer. Muzikaal houden de leden nog één been op het shoegaze-schip dat hen tot nu toe zo goed heeft gediend, maar het andere gaat op zoek naar nieuwe horizonten. Zo laveren ze onder meer tussen postrock (“Thirst”), metal (“Hlýtt”) en dromerige soundscapes als een soundtrack voor een film die nog gemaakt moet worden (“While You Dream Vividly”). Het meeslepende drumwerk van Frederik Meeuwis stuwt de plaat als een hartslag vooruit, nu eens beklemmend en intens, dan weer sereen en vredig. Wie zich graag nestelt in een warme wall of sound, kan zich met een gerust hart laven aan Thirst.
Slow Crush – Thirst (★★★★): Laven aan de eeuwige fontein van reverb
10. Glitterpaard – Thursday
Elke donderdag kwamen vier muzikanten samen om een plaat in elkaar te steken. Glitterpaard gaf dan ook de duidelijke titel Thursday aan het album en het is een lp geworden die we al veel hebben opgelegd. Die donderdagsessies hebben als resultaat dat we muziek kregen geschonken die ons bij momenten onbewust triestig durft te maken. Het is een soundtrack geworden voor de minder toffe momenten dit jaar, ondanks we beseffen dat dit niet zozeer de bedoeling zal geweest zijn van het viertal. Maar dat doet de plaat dus wel: emoties oproepen én een uitlaatklep zijn om diezelfde emoties een beetje gekanaliseerd te krijgen. Soms zijn albums een metgezel in het leven en daarvan is Thursday een heel mooi voorbeeld. Het zijn muzikale schouderkloppen en soms lijkt het alsof de liedjes meer luisteren naar ons dan dat wij er zelf naar luisteren. De vragen die we ons durven stellen in het hoofd en niet willen delen, worden beantwoord door de songs. Ja, het is enigszins therapeutisch te noemen en de plaat was een weldenkende luisteraar die ons antwoorden toefluisterde, zonder evenwel hiervan misbruik te maken. Het zijn onze geheimen die we niet willen delen met de rest van de wereld en daar is de muziek heel eerlijk in gebleven.
Glitterpaard – Thursday (★★★★): Kan iedereen op donderdag?
9. Pothamus – Abur
Laat jezelf onderdompelen in de sacrale wereld van Pothamus, en verdwijn onder een vloedgolf van ritualisme. Naast al het mainstream geweld, bewijst de groep dat er ook in de niche plaats is voor grootsheid. Op Abur, de tweede studioplaat van de Mechelse metalgroep, horen we opnieuw de kenmerkende tribale, bezwerende klanken die vrijwel meteen begeesteren. Daarnaast is het de eerste release op het prestigieuze Duitse metallabel Pelagic Records, wat nog maar eens onderstreept dat deze jongens weten waar ze mee bezig zijn. Deze plaat klinkt het best wanneer je ze in het schemerlicht – of bij een vuurkorf in het midden van de nacht – van begin tot eind door je speaker laat knallen.
Pothamus – Abur (★★★½): Rituele intensiteit
8. Yong Yello – Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan
Bij zijn debuut wist Yello Staelens enkele jaren geleden te scoren met Marcel & Het Magnetisme Van De Goot, een conceptplaat over de voortdurende strijd van het hoofdpersonage tegen de verduivelde lokroep van het donkerste dal denkbaar. In die protagonist kon Yong Yello veel van zichzelf kwijt, en ook in het nieuwe personage Bennie houdt hij zichzelf meer dan eens een spiegel voor. Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan gaat over een deugdzame workaholic die langzaam maar zeker wegkwijnt onder en bezwijkt aan de druk van de maatschappij. Nummers als “Ik moet dringend op vakantie” en “Tis nooit genoeg” lijken bij de eerste luisterbeurt misschien wat banaal, maar klinken bijzonder maatschappijkritisch voor wie écht luistert. Minder subtiel, wel hartverscheurend is “Waarom ben ik zo destructief?“. Yello heeft het in dit nummer over zijn eigen verslavingen; coke en drank gaan heel goed samen, of juist heel slecht, hangt er van af hoe je het bekijkt. De ene spitsvondige zinsnede volgt in de lp de andere op en Yello speelt met woorden als een volleerd taaltovenaar. Qua instrumentatie lijkt deze opvolger sterk op de vorige, alleen wordt het bij momenten nog bombastischer en nog orkestraler, en dat kunnen we alleen maar aanmoedigen. Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan werd een plaat die met verve de hoge lat van zijn voorganger haalt en dat, moeten we toegeven, hadden we op voorhand niet verwacht.
7. Tamino – Every Dawn’s a Mountain
Tamino moest het warm water niet opnieuw uitvinden om te scoren. Meer zelfs, op Every Dawn’s a Mountain klinkt de muziek nog net iets toegankelijker dan gewoonlijk, wat niet wegneemt dat ze niet wondermooi kan zijn. De fragiele stem en het zachte getokkel van Tamino komen zoals eerder goed binnen en ook dit keer wordt er uitgepakt met een mooi duet. Het gezellige woonkamergevoel dat veelal aanwezig is, wordt aangevuld met meeslepende songs waarop de man de luisteraar opnieuw meeneemt naar de Egyptische landschappen. Every Dawn’s a Mountain toont langs de andere kant hoe eenvoud kan sieren. Tamino weet waar hij goed in is en doet dat dan ook echt goed.
Tamino – Every Dawn’s a Mountain (★★★): Brave singer-songwriter
6. Pommelien Thijs – Gedoe
Alles wat Pommelien Thijs aanraakt, verandert in goud. Niet onze woorden, maar gewoon harde feiten. Na enkele prachtige jaren was het niet langer de vraag of de bevestiging er zou komen, maar vooral hoe groot die impact nog zou zijn. Nu Gedoe al enkele maanden het levenslicht heeft gezien, kunnen we gerust stellen dat de tweede plaat van de grootste popster van de Lage Landen mee aan de basis lag van die vijf(!) uitverkochte shows in de AFAS Dome. “Atlas” is tot op vandaag een van de grootste hits die Vlaanderen het afgelopen decennium heeft gezien, “Ben je klaar?” en “Het midden” mag je zonder meer anthems dopen. Maar er is meer, want deze plaat is (veel minder dan de eerste) een verzameling van hitjes. Pommelien is op korte tijd volwassener geworden op zowel muzikaal als tekstueel vlak, wat een geheel vol scherpe maatschappijkritiek opleverde. Daarnaast werd Gedoe ook het verhaal van een jonge vrouw die moet opgroeien in een wereld die om zeep is. Dat doet ze telkens met zowel persoonlijke als intrinsieke insteken, die gaan van pop naar punk en terug. Net geen top vijf-plekje in onze lijst, maar voor hetgeen ze in haar genre doet, verandert alles wat Pommelien Thijs doet in goud.
Pommelien Thijs – Gedoe (★★★★): Oh, de wereld
5. Johannes Is Zijn Naam – Contact
In een ver verleden frontman van The Van Jets, maar intussen bekend onder een andere naam. Welke? Johannes Is Zijn Naam. De tweede langspeler van dit project is een verdere ontdekking van de Nederlandse taal op een eigenzinnige manier, waarbij ook de muziek meer dan eens met verwachtingen speelt. Johannes Is Zijn Naam creëert wederom een ontdekkingstocht die toch compact aanvoelt. Met een herkenbare sound en een zekere intimiteit wordt er contradictorisch een groot toneel geschetst, waarop een solist zijn ding doet. Live krijgt Contact natuurlijk een extra dimensie, maar de energie die Johannes Is Zijn Naam op podium uitstraalt, weet hij ook perfect te capteren op zijn albums.
Johannes Is Zijn Naam – Contact (★★★★): Snakkend naar verbinding
4. SONS – Hallo
De Melseelse rockers van SONS keerden dit jaar terug met Hallo, een album dat hun vertrouwde punkenergie combineert met een opvallend duisterdere en gelaagdere sound. De band verkent nieuw muzikaal terrein zonder zijn rauwe karakter te verliezen: strakke ritmes, felle gitaren en een intens, explosief momentum blijven de fundamenten, maar worden aangevuld met subtielere opbouw, atmosferische spanning en meer dynamische contrasten. Tussen het muzikale geweld laat Hallo ook ruimte voor melancholie en nuance, waardoor de plaat zowel verrassend als herkenbaar klinkt. Het resultaat is een volwassen, energiek en eigenzinnig album, dat toont hoe SONS kan groeien zonder de essentie van zijn identiteit te ondermijnen.
SONS – Hallo (★★★★): Geslaagde heruitvinding
3. Zwangere Guy – Dit Is Guy.
De top drie openen we met een verhaal dat bijna niet mooier geschreven kan worden, want is er een hartverwarmendere manier om een cirkel af te ronden? Zes jaar na Wie Is Guy? bood Zwangere Guy zichzelf in 2025 een antwoord met Dit Is Guy. Een album dat meteen ook symbool staat voor de metamorfose die Gorik Van Oudheusden onderging; van opgefokte ket tot een liefdevolle vader, die meteen ook rust vond in zichzelf. “Leven Beter” en “Gorik Pt. 2” bieden ontroerend emotionele sluitstukken voor respectievelijk “Beter Leven” en “Gorik Pt. 1”, het “Vecht Voor Papier”-tweeluik is old school tegen de schenen van het systeem schoppen. Alles wat Zwangere Guy de afgelopen twaalf maanden deed, leverde hem ontieglijk veel respect op, net omdat hij zo open was over zijn emoties. Dit Is Guy. is zowel een disstrack naar de persoon die ZG vroeger was als een omarming van alles en iedereen die hem maakten tot de persoon die hij nu is. Een prachtig, persoonlijk verhaal dat hij tegenwoordig ook op het podium tot leven kan wekken: een traan in de pit. Dat is Zwangere Guy anno 2025 meer dan ooit.
Zwangere Guy – Dit is Guy. (★★★★): Liefde is alles
2. Soulwax – All Systems Are Lying
All systems are lying! Het had zomaar de leuze van een reeks complottheoriedenkers kunnen zijn, maar afgelopen jaar was het vooral het zinnetje dat de comeback van Soulwax nog meer kleur gaf. ‘Een rockplaat zonder elektrische gitaren’, volgens de Dewaeles, en daarin moeten we ze gewoon gelijk geven. De 86ste DEEWEE-release werd er namelijk eentje waarop het duo klinkt zoals het in 2025 zou moeten klinken: furieus, hoekig en even agressief als chaotisch. All Systems Are Lying pompt langs alle kanten, maar is tegelijkertijd ook gewoon dansbaar. Soulwax wist dus voor de zoveelste keer al zijn kwaliteiten te kanaliseren in een plaat die zoemt als een nest Aziatische hoornaars die als een gek je printplaat onder handen proberen te nemen. De manier waarop “Gimme A Reason” explodeert zal altijd – wat er ook gebeurt! – ondergewaardeerd blijven, terwijl “Hot Like Sahara” zich zonder twijfel doorheen de jaren zal ontpoppen tot een Soulwax-klassieker. All Systems Are Lying was in een chaos van een jaar precies waar het publiek op zat te wachten: nog meer chaos! Disfunctioneel en surrealistisch: zoals wij Belgen zijn.
Soulwax – All Systems Are Lying (★★★★): Ceci n’est pas du rock
1. Dressed Like Boys – Dressed Like Boys
Met een debuutalbum op één staan, is zonder enige twijfel indrukwekkend, maar Jelle Denturck was natuurlijk niet meer aan zijn proefstuk toe. De DIRK.-frontman zwaaide de hevige gitaren gedag en ruilde ze in voor een piano. De indierock krijgt dankzij het retrokantje en de verhalende teksten een zeer gezellige en verwelkomende uitstraling. Dressed Like Boys zorgt ervoor dat de luisteraar zich op zijn gemak voelt en zo zakken we steeds dieper in de wereld van het jonge muziekproject. Dat retrogegeven zorgt er overigens niet voor dat de plaat nu al wat gedateerd aanvoelt, maar geeft ze net een tijdloos geluid.
Wie de teksten beluistert, hoort een paar odes aan geliefden (al dan niet romantisch) en heel veel queerverhalen, op zo’n manier dat het toegankelijk blijft voor mensen die niet queer zijn. Herkenbaar voor velen zijn de nummers over terugkeren naar de gemeente waar je opgroeide, de interne worstelingen en hoe zich die uiten naar de mensen rond je heen. Toch kijkt Dressed Like Boys niet alleen naar het individu, maar ook naar de samenleving. Homohaat en de belangrijke Stonewall-protesten konden niet ontbreken, en vormen emotionele hoogtepunten. Zowat alle emoties passeren de revue op Dressed Like Boys: verdriet en verliefdheid, verontwaardiging en verwondering, en op een warme manier ook heel veel hoop en liefde voor de queergemeenschap.
Dressed Like Boys – Dressed Like Boys (★★★★½): Eerlijke en oprechte verhalenverteller
Wil je nog even een reis door het muzikale jaar ondernemen? We kozen uit elk album één nummer en goten alles in een afspeellijst op Spotify. Geniet ervan!
Deze lijst werd samengesteld door alle beren. De recensies werden geschreven door Lucas Palmans, Elisa Cogneau, Robbe Rooms, Géraldine Santy, Johannes Hulpiau, Guillaume Beauprez, Koen Dignef, Noha Kaldi, Bram De Meyer, Pieter Wilms en Stijn De Belder.
