© CPU – Fleur De Backer (archief)
Toch wel een opvallend figuur, die James Blake. Iedereen kent hem, maar vraag diezelfde groep mensen om vijf nummers van hem op te noemen, en de helft komt niet verder dan “The Limit To Your Love”. En da’s dan nog eens een cover. Dat de Brit echter veel meer is dan dat, bewijst het feit dat hij vandaag de dag met gemak twee keer het Koninklijk Circus vult. Een belangrijke nuance overigens, want de singer-songwriter en producer gaat tegenwoordig door het leven als onafhankelijk artiest. Geen grootse machine meer, maar gewoon de muziek en in mindere mate de man erachter die de spotlights opeisen. Trying Times was in dat verhaal het album dat eens aan de boom mocht schudden, maar in alle eerlijkheid viel er vrij weinig uit. Maar goed, James Blake is langs de andere kant ook nooit de man van de grote hits geweest – eerder van de trance en totaalsfeer. Wie voor deze tweedaagse in de hoofdstad een kaartje had weten te bemachtigen, wist dus al op voorhand dat er een intrigerende alsook magische avond op de planning stond.
Een zaal als het Koninklijk Circus heeft an sich natuurlijk al iets magisch, en dat idee speelde voorprogramma Monica Martin al vrij vlotjes uit. De Amerikaanse zangeres is dankzij verschillende samenwerkingen en -schrijfsels geen onbekende voor James Blake, al toonde ze gisteren toch vooral dat het ook de moeite loont om haar eigen werk eens op te zoeken. Er zaten wat covertjes in haar set, maar naar eigen zeggen is ze helemaal klaar om een eigen groots verhaal te schrijven. Muzikaal had ze iets weg van RAYE, zeker op vlak van soul, maar ook qua persoon en uiterlijk lag haar nonchalance dichtbij de Britse ster. Bij Martin was het allemaal iets minder dramatisch en wat donkerder, waardoor haar stem ogenschijnlijk moeiteloos de hoofdrol opeiste. Van innemend tot dromerig op ijle hoogte: de indruk die de Amerikaanse maakte was zeker positief. Mocht er effectief zoiets als een X-factor bestaan, dan zat die zeker in haar. Benieuwd waar haar nieuwe album dat volgend jaar zal verschijnen haar brengt.
Bij James Blake zelf kwam de magie van het Circus dan weer op een heel andere manier tot leven. Als je een song hebt die “Walk Out Music” heet, heb je meteen een vanzelfsprekendheid als openingsnummer. Wat echter wel meteen opviel, was het feit dat zowel de Brit als het volledige publiek vanaf de eerste seconde echt in de set zaten. Dat lag voor een groot deel ook aan het feit dat het geluid opvallend goed was, om de beenharde bassen niet bij naam te noemen. We werden met andere woorden meteen meegenomen richting intergalactische sferen, en dat was precies waar James Blake ons wilde hebben. Het was namelijk best indrukwekkend om te ervaren hoe hij zijn kunnen als producer ook naar het podium wist te vertalen, met “Stop What You’re Doing” als een van de betere voorbeelden. Straf hoe een bas zo hard en toch zo proper kon klinken – die voelde je trillen tot in elke vezel van je lichaam.
De man had tot dan vooral tussen synth en statief gepivoteerd, maar ontdooide door de steeds luider wordende ovaties ook wat meer. Voor “Death of Love” probeerde hij voorzichtig het podium wat verder te verkennen, het publiek stelde hem op zijn gemak door het refrein van “I Had a Dream She Took My Hand” mee te zingen. ‘Dus het wordt zo’n show’, lachte Blake, die voor “Make Something Up” zelf ook de gitaar omgordde. Het ijs leek definitief gebroken, zeker toen hij voor “Thrown Around” het verhaal rond zijn onafhankelijkheid met de zaal deelde. Dat deze tour en shows hem bijgevolg iets nauwer aan het hart lagen dan de voorgaande, was een logisch gevolg. De vrijheid die hij nu voelt, raakte hem op een andere manier. En dat voelde je ook in het nummer. De dansbaarheid sloop nog iets nadrukkelijker in de set, al is bij James Blake de melancholie nooit ver weg.
“The Limit to Your Love” was voor veel fans misschien wel het moment waarop ze zaten te wachten, al rolde de Feist-cover binnen de grote lijnen van de set vooral de loper uit voor wat komen zou. Een schaduwrijk “You’re Too Precious” en vooral prachtig breekbaar “Godspeed” van Frank Ocean zorgden er namelijk voor dat je een speld kon horen vallen in het Koninklijk Circus, al was het maar door de lichte echo op James’ stem. Dat dat eerder melancholische gedeelte misschien ietsje te lang bleef aanslepen, deed de man ons gelukkig vergeten door nogmaals te onderstrepen wat voor een fantastische nummers er op Trying Times staan. De titeltrack bijvoorbeeld, of het grime-achtige “Doens’t Just Happen”. De bars van Dave kwamen helaas van een bandje, maar haalden de intensiteit wel definitief terug in de set. Dat de ovaties alsmaar langer werden, zorgde voor een connectie tussen zaal en podium.
Eentje die ervoor zorgde dat James Blake de tijd nam om enerzijds zijn (nieuwe) bandleden voor te stellen, maar anderzijds (en vooral) uit te leggen wat hun functie was. De machine bleef ondergeschikt aan de mens, aldus de Brit, en dat zorgde ervoor dat je de afsluitende mash-up tussen “Rest of Your Life” en “Voyeur” toch op verschillende manieren kon ervaren. Zo herkende je de opbouw, overgangen en extra’s die stelselmatig door elkaar vloeiden, al was er ook een keerzijde van de medaille. Zonder dat lesje in elektronica duurde het techno-onderonsje een paar minuten te lang. Wat op zich wel spijtig was, gezien de set die James Blake aan het neerzetten was – jammer dat dit een beetje uit de boot viel. Maar goed, de sfeer was daardoor wel weer wat losser geraakt, waardoor “Retrograde” in de bisronde het Koninklijk Circus nog eens finaal hypnotiseerde en de Brit ons zachtjes heenstuurde op de tonen van Joni Mitchells “A Case of You”.
Mocht je het in de intro dus nog niet gelezen hebben, dan voelde je het gisterenavond wel gewoon aan alles: iemand als James Blake kan je als geen ander opslokken in zijn zelf gecreëerde wereld. Dat die van Trying Times het allergrootste publiek nooit heeft bereikt (en dat ook nooit zal doen) voelde zelfs nooit aan als iets jammers. De Brit lijkt het sinds zijn onafhankelijkheid als artiest namelijk bewust binnen deze perken te houden. Hij wíl echt doen wat hij zelf wil en wéét dat hij daardoor een selecter publiek voor zich heeft, maar wel eentje dat echt apprecieert wat hij doet en wie hij is. Het hoeft niet altijd enorm te zijn om goed te zijn, maar James Blake hertekende gisteren eigenhandig de grenzen van die gedachten. James bleek namelijk heel goed te zijn in… zichzelf zijn.
Vanavond (9 oktober) staat James Blake een tweede keer in het Koninklijk Circus, en daarvoor zijn nog enkele resale tickets beschikbaar.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Walk Out Music
Choose Me
Stop What You’re Doing (Untold cover)
Death of Love
I Had a Dream She Took My Hand
Make Something Up
Thrown Around
The Limit to Your Love (Feist cover)
You’re Too Precious
Godspeed (Frank Ocean cover)
I’ll Come Too
Trying Times
Days Go By
Doesn’t Just Happen
Radio Silence
Rest of Your Life / Voyeur
Retrograde
A Case of You (Joni Mitchell cover)
