© CPU – Peter Verstraeten (archief)
We hopen vandaag onze lievelingsriff aller tijden te horen op het optreden van The Afghan Whigs, de Amerikaanse band uit Ohio die we zijn beginnen volgen sinds het prilste begin en dat is dus sinds 1990. We konden nog maar net op een propere manier onze neus snuiten en we kregen elke week een briefje van vijftig frank om plaatjes mee aan te schaffen. In 1993 zetten Greg Dulli en zijn medemuzikanten de rockwereld op zijn kop met het uitbrengen van het legendarische Gentlemen, een album dat geldt als blauwdruk voor talloze bands die nadien wilden rocken als de krachtigste stormrammen. Dat stormen, rammen en rocken werd stilgelegd tussen ongeveer de jaren 2000 en 2013, give or take, maar sinds 2014 is Dulli weer helemaal terug en werden er nog eens vier albums afgeleverd waardoor het totaal ondertussen op tien meesterlijke stuks staat. Laatste lp Soft Control van einde augustus is door het publiek en de pers heel terecht onthaald als een wreed straffe plaat en nu komt de groep uit Cincinnati met veel plezier deze lp voorstellen aan een volledig uitverkocht De Roma. Nu eerlijk, de vorige zin klopt niet helemaal. De tour mag beschouwd worden als een bloemlezing uit al het materiaal dat de groep de laatste veertig jaar heeft uitgebracht. Het is veeleer een verjaardagsfeest geworden. Hip, hip, hip, hoera!
Bijna exact vier jaar geleden stond Ed Harcourt ook al in het voorprogramma van The Whigs hier in dezelfde Roma en werden er mooie woorden geschreven over zijn korte optreden. De Brit die zichzelf een goeie vriend mag noemen van Dulli stond helemaal alleen op het podium. Eigenlijk is het bij Harcourt gek en zonde dat hij net niet genoeg bekendheid heeft om zelf wat grotere zalen te vullen want hij is een begenadigd liedjesschrijver die terecht vergeleken wordt met grootmeester Tom Waits. Zijn “Furnaces” is een van zijn vele fantastische nummers en enkel een piano of gitaar zijn genoeg voor de man om een zaal mee te krijgen en te overtuigen van zijn talent. Soms liet hij de drums meespelen vanop zijn laptop, maar het geluid liet wel een beetje te wensen over dan. Jammer want een nummer als “Loup Garou” verdient gewoon een volledige band. Nu goed, hij speelde het voorprogramma en hij deed dat heel goed, en al zeker toen Rick Nelson van The Afghan Whigs viool speelde op de cover van Mark Lanegan, “One Way Street”. Hmm, een soort cirkel die nu helemaal rond is, zoiets uiteindelijk. Mooi gedaan van Harcourt!
Voor de hoofdband van de avond het podium opkwam, werd het publiek eventjes voorzichtig en eerder uit voorzorg op de vingers getikt voor eventuele flitsen van allerhande toestellen. Boodschap begrepen en ook gewoon logisch. Tien minuten later stond de band op het podium en we kregen direct al een verrassing van formaat omdat The Afghan Whigs, allemaal netjes in het zwart gekleed trouwens, de show begon met “Jungle Roux”. Het vijftal is ondertussen al een tijd aan het toeren en deze formidabele song stond vrijwel nergens op de setlist. Hier werden de debatten er mee geopend en wat een ferme, aanstekelijke riff is dat ook! De bandleden zagen er allemaal potent en vitaal uit en Dulli had er duidelijk ontzettend veel zin in. Meer zelfs, hij gebood de werknemers van De Roma om die zachte oranjekleuren lichten aan te houden zodat hij de hele tijd het ganse publiek kon zien. Wanneer het donker was, voelde het voor de band ‘unpleasant’ en Dulli wilde ook een ‘good experience’. Geen idee of hij dat altijd vraagt in elke zaal, maar het creëert wel verbinding met het publiek, dat was wel duidelijk.
De sound was bomvol omdat er meestal met drie gitaren werd gespeeld en het was keihard rocken van de eerste noot tot de allerlaatste. Enkel Nelson posteerde zich zo nu en dan achter het keyboard of schoof de viool onder zijn kin. Met nummers als “I’m Her Slave” en “What Jail Is Like” werden er bakken energie in de zaal gepompt en The Afghan Whigs is anno 2026 nog altijd die onstuitbare stormram die ze altijd is geweest. Dulli beloofde nummers van alle platen en hield voor het volle pond woord. Uit elke lp werd minstens één nummer gespeeld en de band had op zich niet echt iets gerangschikt, het kwam allemaal heel natuurlijk over. Nummers zoals “Debonair”, “Algiers” of “House Of I” konden perfect naast elkaar ondanks de vele decennia die tussen de producties zitten. Dulli weet gewoon heel goed hoe hij een steengoede rocker moet schrijven en het volstrekt maffe is dat de songs live nog véél meer dat ultieme rockgevoel krijgen en geven dan op plaat. Het was de hele tijd blijven beuken tot er kort een rustiger intermezzo werd ingebouwd.
Dulli zette zich zelf achter de synths en speelde “The Deepest Part of the Darkest Shadow”, “It Kills” en “Please, Baby, Please” rustig, alsof hij het publiek even gunde adem te halen voor het vervolg van het hardere werk. En dan kwam “Fountain and Fairfax” en onze droom kwam alleszins uit. Al sinds 1993 vinden we dit de coolste riff ooit gemaakt en Dulli speelt er bij momenten zelfs bijna geen noten op. Crazy shit! Even een zijweg: check deze opname eens van de song, gewoon hier even klikken. De moerassige carnavalsfeer uit laat ons zeggen Nashville die zo rondwaart op de laatste plaat kwam perfect tot zijn recht op het podium. Het was allemaal heel subtiel gedaan met wat posters hier en daar van de hoes met die poort en twee reigers en gewoon witte lampen die gedrapeerd lagen over de versterkers en de drums. Meer was het echt niet, maar het werkte perfect, en al zeker voor een schijf zoals “Duvateen”. Het was Mardi Gras uit New Orleans in het klein op het podium.
De band ging niet van het podium en Dulli zei dat ze eigenlijk aan het einde waren gekomen van de reguliere show. Hij vroeg gewoon of iedereen nog zin had in wat harde rockers en de hele zaal joelde het uit. Dat is een veel betere manier dan dat onnozele ‘bis’ en ‘encore’ en ‘we want more’ schreeuwen tot je stembanden versleten zijn. Gewoon doordrammen en geen gaten laten, zo moet het! Snedige bluesrocksongs zoals “Summer’s Kiss” en “Into The Floor” werden nog heel rauw gespeeld en het einde kwam veel sneller dan we verwacht hadden. The Afghan Whigs speelde een denderende show en we waren er getuige van dat Dulli en zijn kompanen iets grijzer zijn geworden, maar dat is het enige verschil met de eerste keer dat we ze zagen spelen ongeveer dertig jaar geleden. Kleppers als “Gentlemen” en “Now You Know” werden niet gespeeld, maar eerlijk, we hebben ze niet gemist. Het concert was bedoeld als bloemlezing van het hele oeuvre van de Amerikanen en dat is zeer goed gelukt. Het moet heel moeilijk geweest zijn voor de groep om een selectie te maken, maar ze zijn met vlag en wimpel geslaagd in hun opzet. Een fantastisch verjaardagsfeest dus. Veertig jaar verder zijn we ondertussen, maar The Whigs gaven ons het gevoel dat jeugdjaren slechts een hersenspinsel zijn. We beleefden ze gewoon eventjes opnieuw gisterenavond en neen, het zijn nog steeds geen pruiken!
The Afghan Whigs treden vandaag nog een keertje op in België, in Brussel in de AB. Het concert is al helemaal uitverkocht en het zijn enkel weirdo’s die hun toegangsbiljet nog ergens te koop aanbieden. Maar hey, wie niet waagt, niet wint!
Setlist:
Jungle Roux
I’m Her Slave
Light as a Feather
What Jail Is Like
House of I
Toy Automatic
Going to Town
Debonair
My Lover
Algiers
Somethin’ Hot
The Slide Song
Catch a Colt
The Deepest Part of the Darkest Show
It Kills
Please, Baby, Please
Fountain and Fairfax
My Enemy
Son of the South
Duvateen
Summer’s Kiss
Into The Floor
Miles Iz Ded
