Band of Horses @ De Roma: Draven en galopperen

© CPU – Peter Verstraeten

Soms mag je als band ook eens met trots terugblikken op de mooie weg die je hebt afgelegd. In het geval van Band of Horses is dat een rijkelijk gevuld parcours; eentje dat in 2006 wereldwijd bijval kreeg met de toen grote doorbraaksingle “The Funeral”. De groep uit Seattle werd haast van de ene op de andere dag wereldberoemd en pakte datzelfde jaar ook uit met Everything All The Time. Het debuutalbum is twee decennia later ondertussen toch wel een klassieker geworden, al zijn Cease to Begin en Infinite Arms eveneens beeldschone albums waarop de magie van Band of Horses volop tot leven komt. Met hun latere albums bleef die magie weliswaar aanwezig, al wist de band het niveau niet meer over de volledige lijn vast te houden. Niet dat dat heel erg is, want Band of Horses is een groep die na al die jaren trouw blijft aan zijn recept en zonder franjes het podium betreedt. In het kader van het twintigjarige bestaan van Everything All The Time trekt de band nu op Europese tournee, met gisteren een halte in De Roma op de planning. Uitverkocht, het spreekt voor zich.

De aanpak van het concert was van bij het begin duidelijk. Het eerste deel stond volledig in het teken van Everything All The Time, dat integraal gebracht werd zoals het ooit op twee groeven geperst werd. In dat opzicht wist je dus wat je te wachten stond. De volgorde had geen verrassingen in petto, maar net daar lag de kracht van het eerste deel. De band had de nummers twintig jaar laten rijpen en speelde met nog meer ervaring en vakmanschap het verhaal zoals ze dat ooit had samengesteld. Het wankele geluid bij “The First Song” even buiten beschouwing gelaten, schoot Band of Horses met veel precisie zijn eerste pijl in de roos. Lang had de band uit Seattle dus niet nodig om op kamertemperatuur te komen, al bleef Ben Bridwell ook bij “Our Swords” nog even zitten aan zijn pedal steel. De sfeer op het podium zat overigens ook meteen goed. Toen Bridwell even vergat zijn kabel in zijn gitaar te steken, moest Matt Gentling toch even zijn lach inhouden. Diezelfde Gentling pompte niet veel later op zijn basgitaar de adrenaline in het optreden door tijdens “Wicked Gil” strak door te spelen.

Het moment waarop iedereen zat te wachten liet niet lang op zich wachten. Bridwell zette een vijftiental minuten diep de akkoorden van “The Funeral” in en De Roma hing zonder pardon aan zijn lippen. Zijn stem werd met een extra echo versterkt en toen het nummer op gekende wijze openbloeide, ontstond er een soort magie die ook na twintig jaar nog even meeslepend en beklijvend binnenkwam. Het vijftal liet het nummer heerlijk aanzwellen en de ovatie die volgde was niet minder dan op zijn plaats. Dit was helder, luid en magistraal. In dat opzicht legde Band of Horses de lat best hoog, maar desondanks haalde het ook in de daaropvolgende momenten met bravoure dat niveau. De solo van Brett Nash tijdens “Part One” was knap en toonde waarom hij sinds 2022 zijn plaats heeft in de band, maar ook op “The Great Salt Lake” kon hij ons verbluffen met zijn gezwinde speelstijl. Wie even was vergeten wat voor goede gitaarband Band of Horses is, kreeg hier dus een nette schop onder zijn gat. Geleidelijk aan ebde de groep op die golf verder en zo waren “I Got to the Barn Because I Like The” en “Monsters” gewoonweg sterke nummers die live met veel gevoel gebracht werden. Uiteindelijk koos frontman Bridwell ervoor om het even in zijn eentje te doen. “St. Augustine” werd klein en puur gehouden, zoals het op plaat ook al keer op keer voor een mooi einde zorgde.

Zonder er veel woorden aan vuil te maken, verdween de band na ruim 45 minuten spelen van het podium. Als het aan ons had gelegen, had de pauze zo lang niet moeten duren, maar wie dus even nog een trekje aan een sigaret wilde nemen of nog een fris drankje wou scoren, kreeg daar twintig minuten de tijd voor. Het contrast met het eerste deel kon haast niet groter, want in het tweede deel kozen ze net niet voor zekerheid en een vaste structuur. Elke avond wordt de setlist stevig onder handen genomen en krijgt de show zijn geheel eigen dynamiek. Opvallend genoeg klonk het tweede deel ook rauwer en minder gepolijst, wat de deur eveneens openliet voor schoonheidsfoutjes. In eerste instantie kwamen ze daar nog goed mee weg, net omdat ze met “Is There a Ghost” voor een herkenbaar begin gingen. Dat ze echter voor meer volume zouden kiezen, werd ons bij “NW Apt.” wel duidelijk. De gitaren namen de bovenhand en overstemden de zang van Ben Bridwell, maar ook speltechnisch was de band net iets minder precies en dat ging ten koste van de strakheid van het nummer.

Helaas bleef het geluid hen parten spelen. Of dat te maken had met een wisselende setlist en het ontbreken van automatisme, aan de geluidsman of gewoonweg aan de geluidsinfrastructuur van de zaal lag? We durven de schuldige niet aan te wijzen, maar het maakte dat de net iets volumineuzere nummers voor ons toch een beetje onder gingen. De gitaren klonken veel te scherp en de zang was met momenten haast onverstaanbaar. Toch wel jammer op een vrij cruciaal moment in de set, maar met het zachtere “No One’s Gonna Love You” en het vrij recente “Factory” konden ze het toch weer rechttrekken. Band of Horses grabbelde door zo goed als elk album en koos overigens ook voor een paar minder voor de hand liggende nummers zoals “Dilly” en “Hag”. Het zijn stuk voor stuk parels uit hun twintigjarige oeuvre die op deze Europese tour zo nu en dan een plekje krijgen in de setlist. Dat alleen al is mooi op zich.

Maar Band of Horses keek ook graag even vooruit, want er ligt een nieuw album klaar. De titel is nog onbekend, maar de band verklapte gisteren al dat we dat in april mogen verwachten. Kwestie van te teasen, werd met “Little Suspect” al een eerste nummer uitgetest en op goedkeurend applaus onthaald door het publiek. Hoewel het nummer nog wel even tijd nodig zal hebben, knoopt het qua sound moeiteloos aan bij Cease to Begin en Infinite Arms. Van die laatste plaat kregen we trouwens “Laredo”, wat al jaar en dag een vaste waarde is in de setlist van de band. Met een zekere ruigheid toonde de band zich nog eens van zijn beste kant; een kant die niet perfect, maar wel echt wil zijn. Met die mindset ging het gestaag richting het einde van de avond. Het logge drumintermezzo van Creighton Barrett voor “Ode to LRC” had niet per se gehoeven, maar krikte de sfeer in de laatste minuten wel nog even op. Het einde zou en moest dus energie hebben en met een gezwinde versie van “The General Specific”, waarbij Bridwell zoals gebruikelijk de tamboerijn bovenhaalt, viel toch nog alles op zijn plaats.

Band of Horses is twintig jaar ouder, en met hen ook het publiek. De veertigers en vijftigers in de zaal waren in de meerderheid en kregen een uitstap naar het verleden op maat. Eerlijkheidshalve moeten we dan ook constateren dat Band of Horses vooral in het eerste gedeelte magistraal en speelsterk was, terwijl het net in de tweede helft iets minder focus en strakheid voor de dag kon brengen. De setlist had echter potentieel en uiteindelijk beleefde iedereen een avond volgens de verwachtingen. Zowat elke fase van de band kwam aan bod, al voelde het niet alsof de band koste wat kost op het verleden wil blijven teren. En het nieuwe hoofdstuk staat al klaar, met een gloednieuw album en een frisse blik vol ideeën. De paarden mogen dus verder van stal en in galop draven naar de volgende horizon.

Setlist:

Set 1: Everything All The Tim

The First Song
Our Swords
Wicked Gil
The Funeral
Part One
The Great Salt Lake
Weed Party
I Got to the Barn Because I Like The
Monsters
St. Augustine