De Antwerpse rockers Black Leather Jacket zijn geen onbekenden meer in ons land voor wie houdt van brullende gitaren en energieke liveshows. In 2019 brachten ze hun debuutplaat Tranquillizer uit als een statement dat ze hier zijn om lawaai te maken met stijl. Na een paar jaar gevuld met liveshows zoals op Pukkelpop, een tweede album Stinger en tijd voor persoonlijke groei, komt het viertal terug voor een derde album. The Rush geeft net zo veel energie als de titel doet vermoeden maar dan in een iets rijpere vorm.
De plaat voelt aan als een logisch vervolg op wat ze al eerder deden, maar dan net meer met focus en dynamiek. Het geluid is nog steeds stevig geworteld in garagerock met een punkattitude en deze keer zit er wel meer lucht in de productie. Er is meer ruimte voor melodieën en zelfs voor wat emotie. De mannen zijn duidelijk gegroeid sinds hun debuut maar alles blijft nog rauw, luid en vol hooks die je doen verlangen naar een leuke, zweterige moshpit. Dat verlangen vergroot al tijdens de opener “Waste of Time”; het is een schot in de roos waarvan de riffs in je hoofd blijven hangen na één luisterbeurt.
Je kan je bij momenten moeiteloos inbeelden hoe ze live zouden aanvoelen, alsof je midden in een zaal staat. Dat komt vooral door de energieke instrumentatie op nummers als “Can’t Slow Down” en “The Rush”, die dat rauwe gevoel krachtig ondersteunen. De gitaren en bas rammen er genadeloos in, terwijl de teksten en zang qua intensiteit aansluiten en niets aan de verbeelding overlaten. Deze nummers vormen dan ook een natuurlijke brug voor het meer explosieve en compromisloze deel van het album, waar de band zich zonder rem laat gaan en hoorbaar geniet van elke uitbarsting.
“25” gooit het dan weer over een iets dromerige boeg zonder zijn zware kantjes te verliezen. Je kan het als een rustpunt in het album zien en dat toont de echte charme van The Rush want dit soort nummers zijn altijd nodig. Variëren doet de band ook nog want “Diverged” bijvoorbeeld is zo een track die onverwacht binnenkomt. De riff is log, traag en zwaar, bijna alsof ze even op de rem gaat staan, maar net daardoor komt het refrein extra hard aan. Ook “Heal Myself” is een nummer dat wat langer nazindert. De zang klinkt afstandelijker en de sfeer beklemmend. Hier hoor je dat Black Leather Jacket durft variëren zonder zichzelf te verliezen.
Afsluiten doet de band niet met een bombastische finale maar eerder een rustigere middenweg. “Trust In Me” is geen crash, maar een gecontroleerde ingetogenere landing die hun kenmerken perfect toont. The Rush is dus geen plaat die je wereld op z’n kop zet, maar dat hoeft ook niet. Wat Black Leather Jacket hier doet, is hun sound bijschaven, verbreden en volwassen maken, zonder hun rebelse geest te verliezen. Het is een album dat straalt in zijn eenvoud, maar sterker staat dan ooit in zijn uitvoering.
Wie Black Leather Jacket’s livereputatie eens wilt ervaren kan dat op 24 april in Café Den Trap in Kortrijk, 26 april op de Barfeesten in Eeklo, 1 mei in de Neushoorn in Leeuwarden, 2 mei in de Trix in Antwerpen, 3 mei in Tolhuistuin (Paradiso) in Amsterdam, 9 mei in de Ekko in Utrecht, 10 mei in zaal Gigant in Apeldoorn, 17 mei in Bibelot in Dordrecht, 23 mei in Sniester in Den Haag en 30 mei op Vestrock. Op de sociale media van de band staat alles nog eens netjes opgelijst, handig!
Luister naar “25”, ons favoriete nummer van The Rush, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
