Vrijdag 3 oktober stond ongetwijfeld al maandenlang met pastelkleurige markeerstiften aangeduid in heel wat agenda’s, daar het vandaag de dag is waarop veel pophartjes een aantal versnellingen hoger zullen slaan. Een niet nader genoemd magazine vond er zelfs een aftakking van Barbenheimer voor uit: Swiftelien. Die eerste is in staat de hele wereld plat te leggen bij een release, die andere kan dat intussen in mindere mate ook wel. Wat Taylor Swift is voor de wereld, is Pommelien Thijs namelijk Vlaanderen en omstreken: een fenomeen. Alleen al dit jaar kreeg ze op Rock Werchter en Pukkelpop tot de grootste mensenmassa’s van het weekend op de been en stond ze tien(!) keer in een uitverkochte Ancienne Belgique. Om nog maar te zwijgen over 2026, waarin vijf(!) doortochten in een tegen dan ongetwijfeld telkens uitverkochte AFAS Dome op de planning staan.
Op papier lijkt het voor Pommelien Thijs allemaal de normaalste zaak van de wereld, al zit er achter het succes een veel groter verhaal dat ervoor zorgt dat het respect voor de zangeres enkel en alleen groter wordt eenmaal je erover nadenkt. Om te beginnen gebeurde alles tot op dit eigenste moment met niet meer dan slechts één album onder de arm: Per Ongeluk. Een titel die alles meteen ook redelijk goed samenvat, want uit het niets was de zangeres overal, en had (helaas) iedereen daar ook een mening over. De keerzijde van de medaille, die inhield dat niemand Pommelien, zeker in haar beginperiode, serieus nam en haar vaker dan haar lief was wegstopte in hetzelfde hokje als Metejoor en Camille. En daar maakte ze eigenhandig komaf mee door telkens weer een dijk van een poppunkset neer te zetten waarin keer op keer duizenden zieltjes werden gewonnen.
Pommelien Thijs staat er tegenwoordig meer dan ooit als een artieste die alle categorieën eigenlijk heeft overstegen. Toen ze op Rock Werchter “Atlas” vierde met confetti met daarop een QR-code om haar tweede plaat te pre-saven, was dat opnieuw iets waarmee ze over de tongen ging. En nu is daar dus Gedoe, het album dat niet alleen voor de bevestiging van de hype moet zorgen, maar dat ook het verhaal vertelt van een jonge vrouw die enerzijds inzit met de wereld en haar toekomst, en anderzijds haar hele leven door elkaar gegooid zag worden. Het is dan ook allemaal een gedoe. Dat bestaan en het moeten volgen en voldoen aan de maatschappij en de wereld. Oh, de wereld.
Op Gedoe krijgen we een beetje van beide verhalen. Maatschappijkritiek en over hoe wij daar een rol in spelen, maar evenzeer slachtoffer van kunnen worden op persoonlijk vlak. Soms is dat dichter bij Pommelien zelf, soms worden de lijnen wat verder doorgetrokken, altijd worden beide verhalen met elkaar verweven. Een nummer als “Het beste moet nog komen” heeft op zich een mooie boodschap die prachtig wordt ondersteund door gloeiende synths, maar doelt binnen het grotere plaatje op de vluchtigheid van ons bestaan en hoe we daarmee omgaan. En daar zit dan weer de link met de dunne grens die leven van geleefd worden onderscheidt. ‘Is het wel gebeurd, ook als niemand het ziet?’, vraagt de zangeres zich voortgestuwd door een ruige riff af in “Authentiek” – ‘Voelen dat ik leef en leven voor het stopt’, klinkt het net voor het refrein van “Wie we morgen zijn” losbarst.
Qua muzikale invloeden zoekt Pommelien Thijs het eigenlijk nooit echt heel ver – de popwereld wordt met een reden geregeerd door vrouwen, niet? “Ben je klaar?” zou je gerust haar “Happier Than Ever” kunnen noemen, terwijl “Atlas” al langer dan vandaag een overduidelijke knipoog naar Gracie Abrams’ “Risk” vormt. Maar ook verder in Gedoe komen er wat gelijkenissen piepen. De bridge in “Niemand is bijzonder” had evengoed uit de pen van Olivia Rodrigo kunnen komen, de manier waarop “Koning minimaliseren” in elkaar geglitterd zit, doet dan weer denken aan Sabrina Carpenter. Om nog maar te zwijgen over het Chappell Roan-rock-‘n-rollrandje dat doorheen de hele plaat verweven zit. Pommelien weet wat werkt en evenzeer wat er cool is.
Zelfs als het nergens over lijkt te gaan, zit er bij Pommelien Thijs toch altijd nog een boodschap in verscholen. En dat is waar de grote kracht van Gedoe, en haar carrière tout court, in ligt: haar muziek is er voor iedereen – of je er nu een diepere betekenis achter zoekt, of gewoon wil meebrullen met je radio. “IK MOET GAAN” is daar een perfect voorbeeld van. Q-music zal er ongetwijfeld opspringen als een uitgehongerde pitbull op een doos frikandellen, tussen de regels horen we vooral dat de zangeres oproept om iets te doen met het leven. Dat het nummer voorafgegaan wordt door “Tegenwoordige Tijd“, waarin de maatschappijkritiek over hoe de kleine mens de dupe wordt van die ene procent rijkelijk vloeit, kan bijna geen toeval zijn.
Ze mag ons altijd verbeteren als we het fout interpreteren, maar Gedoe staat over het algemeen voor een jonge vrouw die, zoekend naar zichzelf, ook gewoon een wereld zonder… gedoe wil. ‘Jij zat in een crisis, ik nog in de kast / Toen je zei dat je zou huilen als je zoon niet hetero was’ zingt ze in “Koning minimaliseren” of gewoon veel simpeler: ‘Wil ik je zijn of wil ik je doen’ in “Doen of Zijn”. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn als we het zelf maken, dat leven. Maar dat is tegelijkertijd ook makkelijker gezegd dan gedaan, getuigt ook “Bel me als je thuis bent”, waarin de zangeres openlijk toegeeft bang te zijn het leven zo uit handen te geven. En dat raakt wel.
Afsluiter “Cassandra” lijkt uiteindelijk nog een verdoken pareltje te gaan worden, waarin Pommelien Thijs meer dan ooit in haar ziel laat kijken. ‘Wat in stilte werd verzonnen, werd openlijk geschreeuwd / En ze kijkt recht in de spiegel, ze heeft haar les geleerd / En denkt wel twee keer na met wie zij zich associeert / Want ooit zeiden ze ‘heksen’ en nu zeggen ze ‘bitch’ / Maar de donkerste dag komt ooit weer aan het licht’ kan in het nummer perfect gelinkt worden met het Griekse mythologische figuur waarnaar het vernoemd is, maar lijkt in dit geval toch ook een subtiel antwoord op alle kritiek, roddels en steken onder de gordel die er de laatste maanden richting haar adres werden geslingerd.
Bon, dat is wat ons betreft haar goed recht, want met Gedoe bewijst Pommelien Thijs gewoon nog maar eens dat ze de hype al lang overstegen is. Waar voor veel populaire artiesten het tweede album vaak geldt als een eerste doodsteekje, blijft de zangeres gewoon aan hetzelfde tempo doorrazen. Geen enkel nummer valt uit de toon, voelt aan als ‘minder’ of ‘saai’… het blijft gewoon allemaal enorm goed in elkaar zitten bij Pommelien. En zoals gezegd gaat het ook altijd ergens over, maar enkel als je er echt naar wil luisteren. Het is een machine die draait op een succesformule, maar met daarachter ook een échte jonge vrouw die haar plekje probeert te zoeken binnen zowel zichzelf als binnen de wereld. En als ze dan toch iets van platform heeft, dan het liefst in een wereld die er nog toe doet. Zonder al dat gedoe.
Pommelien Thijs staat tussen 23 april en 1 mei maar liefst vijf keer in de AFAS Dome – enkel voor donderdag 30 april en vrijdag 1 mei zijn er nog een beperkt aantal tickets beschikbaar.
Ontdek “Authentiek”, ons favoriete nummer van Gedoe in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
