We waren heel verdrietig toen we vernamen dat Mark Linkous van Sparklehorse op 6 maart 2010 besliste om zijn datum zelf te kiezen om naar de andere dimensie te gaan. Hij had waarschijnlijk voldoende geleefd hier op de vaste grond gevuld met zuurstof en water en koos er voor om zijn eigen vertrekmoment te organiseren. Glitterpaard brengt zijn tweede plaat uit nadat het gelijknamige album Glitterpaard al gedeeld werd met iedereen in 2022. De nieuwe verzameling liedjes heeft de naam Thursday gekregen omdat de vijf bandleden elke donderdag samenkwamen om de witte bladen gevuld te krijgen met ideeën, teksten, noten en akkoorden. Het was een soort vrijhaven waarin creativiteit en muzikale plannen konden ontvouwd worden en enerzijds zal dat bevrijdend werken, maar langs de andere kant misschien ook best beklemmend. Lees gerust ook het interview dat gedaan werd met de band om meer te weten te komen over de ontwikkeling van de muziek, ruimte en tijd waarin het album werd voorbereid en wat de bandleden er zelf over denken.
We hebben de plaat gisteren voor het eerst beluisterd toen we van Gentbrugge naar Wachtebeke reden met de auto en voor ons is het altijd een ontzettende meerwaarde om eens te horen hoe muziek overkomt in onze metalen kooi. Het was alvast opmerkelijk dat we de hele tijd op het rechtse baanvak zijn blijven rijden achter dezelfde vrachtwagen aan een relatief slakkengangetje en dat we geen enkele keer behoefte hebben gehad om voor te steken. Alhoewel, er was één enkel moment dat we getwijfeld hebben om de vrachtwagen voor altijd achter ons te laten, maar toch hield iets ons tegen. We hopen het ooit te kunnen verklaren. Het vijftal speelt in verschillende groepen en we stellen ze graag eerst even voor: Philip Bosschaerts, Johan Verckist, Damien Vanderhasselt, Sarah Pepels en Frederik Bastiaensen. We noemen uit de losse pols Marble Sounds, Portland, Wardrobe, Mintzkov en Millionaire op. Het kwintet voelde enkele jaren geleden al aan dat er na het debuutalbum nog voldoende goesting en inspiratie was om een tweede album te bedenken en nu is Thursday dus een feit. Het zijn alvast niet alleen witte, maar kleurrijke én met grijze tinten gestippelde donderdagen gebleken.
Het is waarschijnlijk niet netjes en zelfs vreemd om zo te beginnen, maar het album heeft voor ons toch een nadeel, een probleem dat we maar niet opgelost krijgen. We zitten toch enigszins met de handen in onze weinige haren, maar daarover later meer in de laatste alinea. We vrezen echter geen oplossing te vinden, maar goed. “Lost In Your Gold” opent de registers en we zitten direct in een fantastisch mooi liedje. Prachtige melodie en het klinkt zo knap wanneer Vanderhasselt twee keer zachtjes op zijn snaredrum mept wanneer er ‘cen-ter’ of ‘in-side’ wordt gezongen. Op het eerste nummer neemt Verckist de honneurs waar voor de zang met zijn diepe, gevoelige stem.
Er staan veelal rustigere liedjes op de nieuwe plaat, maar bij “Black Page” mag er even serieus gerockt worden. Dit is bluesrock van de beste soort en de schijf spat na dik tweeënhalve minuut helemaal uit elkaar. We horen er echt de sound in die bands als The Jon Spencer Blues Explosion, The Wanton Bishops en Black Rebel Motorcycle Club ook durven hanteren; dat vuile, vieze geluid dat stinkt naar oude, verbrande olie en die je niet meer van onder de vingernagels krijgt weggekrabd. Het is een nummer dat je het liefst loeihard wilt zetten wanneer je een besmeurde, blauwe overall draagt en een baseball cap die meurt van jarenlang zweet. Het enige moment trouwens dat we de vrachtwagen op topsnelheid wilden achterlaten! Op “Big Fun” horen we voor de zoveelste keer dat we hier te maken hebben met vijf fantastische muzikanten. Soms wordt dat een ‘supergroep’ genoemd en we snappen dat op zich wel, maar dat hangt er dan ook van af welke muziek je graag hoort. Moesten pakweg Jo Vally, Danny Fabry en Phil Kevin samen een plaat uitbrengen, is dit ook een ‘supergroep’, maar het zou ons niet van de sokken blazen. We schrijven dit uiteraard met alle respect voor die drie muzikanten. Wat we willen zeggen is dat die belletjes in “Big Fun” bewijzen dat we met creatieve, originele muzikanten hebben te maken. Volgens ons kan je anders dit soort schitterende riedeltjes niet maken.
We willen terwijl ook een lans breken voor de clips die we al van de plaat hebben gezien. In datzelfde “Big Fun” draait een reuzenrad rond in Brussel en het weer is grijs en grauw. Als een buitenlander ons ooit vraagt om een clip te laten zien die België capteert, zal dit onze eerste en laatste keuze worden. Dat is ook zo op “Make Me Mine”. Op dat lied klinkt voor ons Glitterpaard het meest op zijn Amerikaanse naamgenoot Sparklehorse, maar we denken niet dat daar een idee achter zat of zo, het is gewoon een ‘soort van toeval’. Maar check die clip eens; we worden er compleet week en nostalgisch van en willen zo graag eens terug naar onze kindertijd toen we met de hele familie een tocht maakten op de Flandria, mét lunch uiteraard, waarschijnlijk halve abrikozen met tonijnsla, tomaat-garnaal en hespenrolletjes in kaassaus en puree. Van “Days Of Jupiter” zegt Bosschaerts dat hij er een nieuwe begintune voor Sportweekend in ziet en dat horen we er inderdaad ook in. Monteer hier spectaculaire beelden bij van zware voetbaltackles, ballen in de basketkorf van helemaal de andere kant van het veld of een spectaculair inhaalmanoeuvre tijdens een F1-wedstrijd; het zou zéker passen! “Mythomania” is een beetje de vreemde gans in de poel en is blijkbaar een song die Bosschaerts al enkele decennia in zijn bureaulade had liggen. De band is er in geslaagd om er een song uit te puren en het lijkt best op Beck met zijn song “Soul Suckin’ Jerk” uit Mellow Gold van 1994 ondertussen.
“Lay Me Down” sluit de plaat af en we krijgen hier nog een hele mooie vibe van americana en zachte country te horen en het is een lied dat kan opgelegd worden terwijl je wegwandelt naar geen idee waar en hoe verder je weg stapt, hoe meer het lied zich op de achtergrond posteert. Je stapt tot je in de verte nog wat gefluister waarneemt en beseft dat je naar een ongelooflijk knappe, inspirerende plaat hebt geluisterd. Het is een plaat geworden waarop je dikwijls zal kunnen mee neuriën en die je kan blijven herontdekken. Thursday is een meeslepend album gemaakt door vijf mensen die elkaar gevonden hebben en gelukkig allen op donderdag vrij waren om samen te komen om die witte bladen gevuld te krijgen. En dat enige nadeel aan de plaat? Dat is de hoes, de hoes met kokette paardje op. We lieten de hoes zien aan onze vijfjarige tweelingmeisjes en ze moeten dat paardje hebben. Hun gekrijs sneed even door merg en been, maar ze werden te slapen gelegd en wij, wij hebben nog een keer Thursday opgelegd.
Kijk gerust eens op de sociale media van Glitterpaard want er wordt rondgereisd met de instrumenten in België en Nederland.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Lost In Your Gold”, ons favoriete nummer van Thursday in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
