Karolien Van Ransbeeck maakte een klein decennium geleden furore met haar project Few Bits. Haar doorbraakalbum Big Sparks uit 2016 legde de groep geen windeieren. Met een dromerige, melancholische sound veroverde ze heel wat harten, waardoor ze enkele malen mee mochten op Europese tour met The War on Drugs en The Lemonheads. Toen Van Ransbeeck moeder werd, drukte ze even op de pauzeknop en koos ze voor een ander levensritme. Gelukkig is de muzikale microbe niet zo makkelijk uit te roeien. In 2023 begon het opnieuw te kriebelen om nieuwe muziek te maken. De band werd nieuw leven ingeblazen en op zolder van Steven Holsbeek ontstonden de eerste contouren van Brick Houses. Het album werd in 2023 opgenomen in de GAM-studio, waar Few Bits zelf de productie verzorgde. Tobie Speleman, die onder andere samenwerkte met Dressed Like Boys, blackwave. en The Haunted Youth, verzorgde de mix.
Het resultaat zijn tien frisse, nieuwe songs die geen thema onberoerd laten. Albumtitel Brick Houses refereert naar de bakstenen muren die symbool staan voor veiligheid, stabiliteit en geborgenheid. Tegelijkertijd stelt ze de vraag wat de reële betekenis hiervan is achter de muren van het huis. Tijdens het schrijfproces werd Van Ransbeeck getroffen door een ingrijpend verlies van een ongeboren kind waaruit het breekbare “22 Weeks” is ontstaan. Ze herontdekte er de helende werking van muziek en hoopt dat dit lied eveneens troost mag bieden aan anderen die soortgelijk verlies te verwerken kregen. Door de kleinere instrumentatie en focus op het tekstuele is het een erg mooi nummer dat vanaf de start binnenkomt. Gaandeweg wordt er mooi opgebouwd naar een vrolijker en uitbundiger klinkend einde. Muzikaal gezien geeft het ons een gevoel van een verwerkingsproces.
Few Bits werkte voor het eerst met meerdere songwriters. Naast Van Ransbeeck namen ook gitaristen Steven Holsbeek en Tim Coenen deze taak mee op zich. Het resultaat is een mooie variatie aan invloeden en stijlen, evenwel zonder de rode draad uit het oog te verliezen. Deze rode draad is ongetwijfeld de zeemzoete, herkenbare stem van Van Ransbeeck die ons door elk nummer gidst. Titeltrack en opener van de plaat “Brick Houses” gaat van start met zwoele synths en klinkt samen met “Future Dives” een pak meer dansbaar dan de dromerige gitaarpop die we van Few Bits gewoon zijn. Het zijn invloeden die in de afgelopen jaren een prominentere plaats zijn gaan innemen in de popmuziek. Few Bits geeft duidelijk aan dat het ondanks de pauze nog helemaal mee is en niet bang is om op die manier vernieuwend uit de hoek te komen. Over het algemeen worden de synths nadrukkelijker gebruikt, wat een frisse wind door de plaat laat waaien zonder echter de identiteit te verloochenen. Het typevoorbeeld van de evolutie is “Strongest Girl”, waarin de basis gevormd wordt door de basgitaar en de gewone gitaren, maar er dankzij de inmenging van de synths een extra dimensie wordt toegevoegd aan het geheel.
Voor de liefhebbers van de kleinere, gezelligere liedjes, die ideaal zijn om af te spelen tijdens een koude winteravond bij het haardvuur, is er ook goed nieuws. Few Bits bleef enkele malen heel erg dicht bij de kern. In het wondermooie “You Gave Up On Me” bezingt Van Ransbeeck een stukgelopen relatie onder begeleiding van een tokkelende akoestische gitaar die voelt als een warm dekentje op een koude winternacht. De troostende en berustende sfeer worden even extra kracht bijgezet door een lichtjes scheurende elektrische gitaar. In dezelfde old school lijn vinden we “Unreal” dat iets energieker is. Door te starten met een leuk gitaarrifje worden we meteen meegenomen in de fantastische vibe van het nummer. Hier is het niet meteen Van Ransbeeck die het verhaal vertelt, maar wel de gitaren die je meenemen doorheen het lied. Waar het relatief klein begint, wordt “Unreal” naar het einde toe instrumentaal helemaal opengetrokken.
Variatie is het sleutelwoord van Brick Houses. Net voor de laatste rechte lijn van het album wordt ingezet, vinden we als voorlaatste nummer “Cobblestones” terug. Speciaal aan deze is dat het tempo er hoog ligt en het wel lekker rockt. Een lichte distortion op de gitaar geeft het geheel een ruiger en iets vuiler effect dat ons wel bevalt. Dankzij de vrolijke sfeer en de beweeglijkheid van het nummer is er veel potentieel om uit te groeien tot een van de hoogtepunten in een liveset. Ook “Nowhere In Love” is er een die we graag live willen zien. Dankzij het swingende baswerk, interessante gitaarwerk en meezingbare refrein springt dit nummer er op zijn manier uit.
Na enkele mooie optredens op onder andere Leffingeleuren, Left of the Dial en Les Nuits Botanique maakt Few Bits zijn comeback volledig met de release van nieuwe plaat Brick Houses. Na acht jaar krijgen we dus een nieuw album voorgeschoteld en het is er eentje geworden dat bol staat van de variatie. Door nadrukkelijker gebruik te maken van de synths, waait er een frisse wind door het album. Hoewel er gedurende menige jaren een pauze was, evolueerde Few Bits gewoon verder. Hierdoor krijgen we met “Future Dives” een erg swingende song. Toch behoudt de band rond Van Ransbeeck haar eigenheid en herkenbaarheid. Enerzijds doordat Van Ransbeeck met haar herkenbare, warme stem doorheen de nummers gidst. Anderzijds doordat liedjes zoals “You Gave Up On Me” nog vintage Few Bits zijn. Gooi daarbij nog het uptempo “Cobblestones” en het op z’n eigen manier swingende “Nowhere In Love” en we kunnen spreken van een sterke, gevarieerde en eigentijdse plaat.
Wie de livevoorstelling van het nieuwe album niet wil missen kan hiervoor terecht in de Arenberg (10 december), het Wintercircus (14 december) en Mezz Breda (4 december).
Ontdek “Unreal”, ons favoriete nummer van Brick Houses in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
