Sinds Maria Iskariot vorig jaar Humo’s Rock Rally nog zegevierde, beklom de Gentse band steeds meer voortschrijdend de ladder der Vlaamse punk. Met haar eerste ep EN/EN toonde ze ons haar beloftevolle potentieel al eerder aan, en vanaf dan is de enigszins puberale punk – zoals dat eigenlijk wel mag – verder uitgegroeid tot iets eigenzinnigs, rauwrandigs en bovenal sociaalkritisch. Maria Iskariot stuurde ons dit jaar al drie singles toe die krachtiger dan ooit terugkeren in elkaars gezelschap op haar eerste album Wereldwaan. Met de creatie van ongeslepen en explosieve nummers als “Leugenaar” en “Witte Rook” in combinatie met tientallen optredens, stoomde de band zichzelf klaar voor de release van dit langverwachte album, een eigenlijke weerspiegeling van inherente groei.
De groep vangt aan met het nummer “Waaromdaarom”, de perfect gepaste song om het album in te leiden. Dit doet het met een onberispelijk ritmische drum en scheurende gitaren die langzaamaan openbloeien tot een refrein met een bijna even scheurende stem van zangeres Helena Cazaerck. De opener nodigt uit tot dansen en meebrullen, en lokt mogelijkerwijs ook een existentieel waarom-vraagstuk uit. Daarna schakelen we over naar een minstens even scherp “Leugenaar”, om de onmiskenbaar kritische toon te behouden. Deze sequentie zorgt voor de opbouw van een cadans van een spanningsboog, die de luisteraar geen klein beetje nieuwsgierig maakt.
De titeltrack “Wereldwaan” is nog strijdlustiger, gefrustreerder en kritischer dan we van de band gewend zijn. Het nummer begint als het ware in een soort waan, luidend als een warrige psychose waaruit we moeten ontsnappen. “Wereldwaan” voelt als een aanklacht tegen de maatschappij, het schetst een kader van de wereld waarin we leven om dat kader vervolgens aan diggelen smijten. De dynamiek van de repetitieve kreten in combinatie met angstaanjagende basriffs en onheilspellende gitaren is zonneklaar punk. Deze titeltrack omvat de essentie van het volledige album, zo is het zondaars-omarmend, vrijheidslievend, outsider-gericht en klaar om de boel op stelten te zetten.
In tegenstelling tot het gebalanceerd evenwicht tussen het melodische en het schreeuwerige op ep EN/EN, heeft Maria Iskariot voor Wereldwaan overduidelijk partij gekozen voor rebellerend en luid. Er is echter geen gebrek aan balans te bekennen, hun werk klinkt meer dan ooit als een geheel. “Suiker” mag daar een van enkele uitzonderingen op zijn; het nummer streelt eerst en vooral met een zachte, bijna fluisterende stem begeleid door een tedere snaaraanhaling en diens delay, om daarna toch open te barsten, je nekhaar overeind te doen staan en water in je ogen te doen opwellen. Dit gevoelige kantje wordt eveneens aangevuld door “Dat Vind Ik Lekker”, het Gorki-nummer dat gecompileerd werd op VOS, waarop Cazaerck erin slaagt Luc De Vos te doen weergalmen in haar kreten.
Verder wordt het album aangevuld door fragmentarische beeldtaal en verwijzingen. De opeenvolging van “Vele Mussen”, “Rozemarijn” en “Tijm” doen in eerste instantie misschien denken aan een simplistische kruidentuin, maar brengt in realiteit veel meer teweeg dan dat. Zoals we dat gewoon zijn van Maria Iskariot, stellen deze nummers autoriteit in vraag en leveren ze hun portie kritiek op onze maatschappelijke gemakzucht. Daarnaast vinden we in het nummer “Tijm” en helemaal niet-zo-subtiele knipoog naar Pixies’ “Tame”. Een ode aan afkeer van autoriteit van Kim Deal?
Voor de afsluiter van de plaat kiest de band voor “Niets Gaat Verloren”, een nummer dat tegelijkertijd een warme thuiskomst omarmt, maar ook de seriositeit afwimpelt door terug te keren naar een deuntje dat klinkt als iets wat Tim Burton gemaakt heeft, vergezeld door een minutenlang lalala-tierelieren. Punk is niet dood, wederom bewezen door Maria Iskariot. De band laat helder als wat zien dat ze het afgelopen jaar een enorm groeiproces heeft doorgemaakt. De nummers klinken voller, volwassener, de teksten zijn van actueel belang en zijn klaar om tegen de schenen van de maatschappij te gaan schoppen. Het album Wereldwaan voelt verhalend aan, we zijn klaar om te springen en tegelijkertijd verrast te worden door emotie.
De band tourt voorlopig even in Nederland, maar wie deze wereldwaan live wil ondervinden, kan in het nieuwe jaar op heel wat locaties terecht. Ze passeren Trix, Het Depot, Cactus Club, Ancienne Belgique en meer. Alle precieze data zijn te vinden via de website van de band.
Ontdek “Waaromdaarom”, ons favoriete nummer van Wereldwaan, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
