‘Nando, can you hear the drums?’ opent Dressed Like Boys op de gelijknamige plaat, wat meteen een mooie verwijzing is naar ‘Can you hear the drums, Fernando?’ van ABBA. Op die manier wordt er al meteen een queer knipoog gegeven en het nieuwe muziekproject van DIRK.-frontman Jelle Denturck gaat dan ook over gay zijn. Toen we hem vorig jaar als Grote Beer van Morgen bestempelden, vertelde de singer-songwriter ons dat zijn solodebuutalbum gaat over gay zijn in het verleden en heden, hoe dat zijn persoonlijk leven beïnvloedt en hoe het er ook in de samenleving aan toe gaat als gay of queer persoon. Denturck nam het project heel serieus, zegde er zijn job voor op, greep terug naar de piano (waardoor zijn gitaar nu stof ligt te vergaren) en begon teksten te schrijven. Anderhalf jaar terug zei hij dat hij druk voelde om het goed te doen en hoopte hij dat mensen de muziek toch een kans zouden geven. Ondertussen speelde Dressed Like Boys al in onder meer de Minardschouwburg in Gent, op Gent Jazz en Pukkelpop, waardoor het duidelijk is dat Vlaanderen Jelles muzikale wedergeboorte zeker weet te appreciëren. Nu de debuutplaat er is kan de bal nog harder beginnen rollen, want het is een mooi, oprecht en meespelend geheel geworden.
Vooraleer mensen beginnen te klagen dat die homo’s en LGBTQ-alfabetmensen altijd op tafel slaan, nooit tevreden zijn en zaken opdringen, blijft het ook gewoon zo dat queer mensen liefde ervaren en die willen delen. De liefde vloeit net iets anders, maar kan even mooi zijn en daar komt een prachtig liefdesliedje als debuutsingle “Nando” uit voort. De ode aan het lief van Denturck gaat over gezellig samen dansen waarbij een koor kort kracht bijzet en zo voor een feromonenstoot zorgt, maar uiteindelijk is het toch het gevoelige pianospel en de zachte zang van Dressed Like Boys zelf die voor een warme glimlach zorgt. Een intiem liefdesliedje was het perfecte begin van Dressed Like Boys en zo ook van het debuutalbum.
Toch duurt het niet lang vooraleer de maatschappij er wordt bij betrokken en zo loert heteronormativiteit ook al gauw om de hoek. Op het aanstekelijkere en verrassend zomerse “Lies” gaat het er al over dat de singer-songwriter er niet uitziet als iemand queer en hoe hij mensen lijkt voor te liegen, wat op meerdere manieren kan worden geïnterpreteerd. “Pinnacles” gaat dan weer over losbreken van verwachtingen, in allerlei vormen en maten, in een zoektocht naar nieuwe hoogtepunten of geluk. Beiden nummers worden op een meeslepende en vertellende manier gezongen waarbij de vrolijke melodie ervoor zorgt dat je met een glimlach zou meezingen zonder de inhoud ervan de nodige aandacht of waarde te geven.
Bij het daaropvolgende “Pride” valt de emotionele inhoud echter niet te ontkennen. Geïnspireerd door een homofoob incident in de Overpoort: ‘Don′t mind what they’re screaming / They′re drunk, just leave ‘em / Please don’t pick a fight / Swallow your pride’. Het pianoriedeltje alleen al maakt onze ogen vochtig, maar daarbij komen dan nog eens de tekst en verslagen manier van zingen die toch een traantje teweeg brengen. De ogenschijnlijke vrolijke deuntjes die eraan voorafgingen smelten als de sneeuw voor de zon en na nog geen kwartier slaagt Dressed Like Boys er zo in om verschillende facetten van queer zijn op een oprechte en eerlijke manier in kaart te brengen.
Hoe emotioneel “Pride” is, zo subtiel betoverend is “Jaouad“. De ode aan de gelijknamige Antwerpenaar voelt aan als zweven door de sterrenhemel alsof we Le Petit Prince waren, waarbij we ons op het einde in een sterrenwolk begeven. Wederom geleid door sober pianospel en melodieuze zang wordt er een duidelijk beeld geschept van waarom Denturck zo opkijkt naar Jaouad Alloul als queer icoon. Niet veel later focust de zanger zich op een iconisch historisch event uit juni 1969 in New York, meer bepaald in de Stonewall Inn. Het café was (en is) een veiligere plaats voor queer mensen, waar ze net iets meer zichzelf konden zijn totdat de politie nogmaals langs kwam. Op een dag hadden mensen als Marsha P. Johnson en Sylvie Rivera er genoeg van en gingen ze in tegen de politie. Wat begon met één baksteen mondde uit in verschillende avonden van rellen en protest tegen de politie, om nog later uit te groeien tot een protestbeweging en een Pride-mars die niet alleen in New York, maar overal ter wereld begon op te duiken. Pride was een protest en dat blijft het ook, zoals bezongen wordt op “Stonewall Riots Forever“. De vertellende, meeslepende en emotionele ballade stelt zich nederig op om op het juiste moment toch kracht bij te zetten en ons er aan te herinneren dat we van vliegende bakstenen, ‘angry days and sleepless nights’ naar dansen, zingen en drag queens zijn gegaan op Pride. Tegelijkertijd doet het lied denken aan landen waar queer mensen het veel moeilijker hebben dan hier of gebeurtenissen die hier en nu nog steeds ‘angry days and sleepless nights’ opwekken. Een prachtige, hartbrekende protestsong.
Niet ieder nummer springt er even hard uit, maakt een even groot statement of brengt een berg aan gevoelens mee. Hier en daar vinden we een lied terug dat niet meteen de grootste indruk maakt, maar wel een gezellige toevoeging is of een herkenbaar gevoel met zich meebrengt. “Our Part of Town” gaat zo over de veranderingen in de wijk waarin je opgroeiende en “Finger Tips” gaat over iemand die nogal stil kan zijn. De stilte wordt echter doorbroken door een korte gitaarsolo, waardoor het lied eventjes een volledig andere wending neemt vooraleer de gitaar mooi samenvloeit met de muziek die eraan vooraf ging. Die zeldzame gitaarmomenten vormen een kers op de taart op het album dat door piano wordt geleid, waarbij er helemaal op het einde van de plaat nog een kleurrijke climax wordt bereikt met de keys.
Meer dan ooit waant Jelle Denturck zich een verhalenverteller. Op een oprechte manier schetst hij nummer na nummer een duidelijke situatie waarin hij de luisteraar meeneemt. Niet alleen meeneemt naar die eventueel herkenbare context, maar ook van alle nodige emoties voorziet. Liefde, verdriet, plezier, je ongezien of onbegrepen voelen, woede, verontwaardigheid, hulpeloosheid… het zijn allemaal gevoelens die doorheen de plaat sterk aan bod komen en telkens voorzien worden van mooie muziek. De ene keer wat meer voetjes op de grond en bij het andere nummer wat zweveriger, maar telkens herkenbaar en samenhangend. Zowel muzikaal als tekstueel vertelt Dressed Like Boys een coherent verhaal waarin de vele uithoeken, facetten en dimensies van het queer zijn worden doorspit.
Dressed Like Boys speelt de komende weken en maanden voornamelijk in het buitenland, maar op 30 oktober zal de debuutplaat worden voorgesteld in de Ancienne Belgique in Brussel.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Stonewall Riots Forever”, ons favoriete nummer van Dressed Like Boys in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
