Vier jaar geleden is het al dat Yong Yello zijn gelauwerde debuutplaat Marcel & Het Magnetisme Van De Goot de wereld instuurde. De tot dan toe relatief onbekende rapper en producer werd in no time gelanceerd tot een van de absolute sterkhouders van de Belpop. Met zijn ultrapersoonlijke plaat toonde hij niet enkel tekstuele eerlijkheid. Ook zijn cinematische arrangementen die vaak recht uit films leken weggelopen, hielpen mee aan de succesformule. Dat leverde Yello geen windeieren op: van Pukkelpop tot Rock Werchter, plots kende iedereen de man die met het verhaal van ‘Marcel’ vooral iets wilde zeggen over zijn eigen leven. Vaak intriest, uiteindelijk erg hoopvol. Want de richting van je leven, die heb je zelf in handen, zo klonk het op het einde.
We zijn nu vier jaar later en Yello sloeg ondertussen bijna zelf de verkeerde richting uit. Het succes mocht dan nog zo groot zijn, binnenin voelde hij zich leeg. Scanderende fans en overvolle zalen: het deed hem niet veel meer. Dat leidde uiteindelijk tot een depressie, een stukgelopen relatie en middelengebruik. Zijn langverwachte tweede album dat vanaf vandaag in de rekken ligt, had dus bijna nooit het levenslicht gezien. Gelukkig krabbelde hij recht en maakte met Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan een sterke conceptplaat. Deze keer ruilen we het verhaal van Marcel in voor dat van Bennie: een workaholic. En da’s ook niet alles, zo blijkt.
Vanaf de start wordt meteen duidelijk: het personage Bennie fungeert hier als tegenpool van de getroebleerde Marcel en is opnieuw deels op Yello zelf gebaseerd. Hij wil het anders doen, beter en is op zoek naar de beste versie van zichzelf. Het begin van zijn levensverhaal krijgen we verteld door Geert Van Rampelberg. Je weet wel, de immer charismatische acteur met een stem als een klok. Heerlijk om zo het universum van Bennie te worden binnengewalst. Op het toepasselijke “Bennie” nemen we een kijkje in een doordeweekse dag van het hoofdpersonage: een stoffige kantoorjob en een niet al te gek sociaal leven. Het is prachtig hoe de sufheid van dit karakter muzikaal wordt gecompenseerd door prachtige arrangementen. Dat mag niet verbazen als je weet welk scala aan artiesten Yello voor dit album uit zijn hoed toverde. Zo zien we onder andere Jo Hermans, de man achter The Atomic Orchestra, in de credits prijken.
“Ik moet dringend op vakantie” zet die muzikale lijn verder, maar ruilt de hiphop nu in voor de nodige dosis samba. Ook dat is Yello: de grenzen van zijn kunnen steeds verleggen en maar al te vlot oversteekjes wagen naar andere genres. Dat levert de meest dansbare track van de plaat op, met op het einde ook enkele blazers die de boel oppoken. Steeds meer tekenen ook de thematische contouren van de plaat zich uit: het werk waar het hoofdpersonage zich in stort, betekent ook de ondergang van zijn privéleven. Van op vakantie moeten, maar dat niet kunnen waarmaken, tot relationele perikelen.
Zo toont “We geve ni op” de strijd van een koppel in crisis. Een duet is het geworden, met LOïS. Dat is een slimme keuze, zeker wanneer de twee naar het einde toe in een tirade van verwijten belanden. Je kan het nummer dan ook lezen als een variant op de typische, romantische ballade. Zo aanstekelijk hoorden wij geruzie nog nooit. “Marie” is een heel ander paar mouwen: een oprecht en gevoelig nummer over het opgeven van een relatie. Zinsneden als ‘ik wil nog niet voort, maar ik kan u niet langer zien’ snijden diep in de ziel en tonen sporen van het verdriet dat Yello met zich meedraagt. Wanneer het nummer op het einde transformeert naar één langgerekt en ontnuchterend raprelaas, is het even naar adem happen.
Een stuk bombastischer is “Tis nooit genoeg”: akoestische gitaren worden hier gecombineerd met stevig slagwerk en zware blazers om het over het relatieve belang van grote sommen geld te hebben en het dwangmatige streven naar meer. En dan moet het zwaarste nummer nog komen. “Waarom ben ik zo destructief” trekt je als luisteraar mee in de krochten van verslaving. ‘Bepaalde dingen kan ik mezelf nooit vergeven’, geeft Yello vol emotie toe. ‘Ik kan alleen maar door met een opgeheven hoofd’, klinkt het daarna. Wanhoop wordt hier afgewisseld met hoop op een beat doordrenkt van melancholie.
Ook “Ben er nog” moet het hebben van een hoopvolle boodschap. Want hoe gitzwart en ontnuchterend dit verhaal ook mag zijn, er is altijd ruimte om het beter te doen, zo lijkt de rapper ons te willen meegeven. “Zoeke naar wa liefde” is in dat opzicht een mooi sluitstuk over het belang van de ander in dat hele verhaal. Het belang van omringd te worden door mensen die om je geven. Niet voor niets klinkt het nummer dus een stuk rustiger en positiever dan de rest van het album, vol lichte toetsen en dromerige gitaarklanken.
Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan is opnieuw een autobiografisch kunstwerkje geworden dat niet moet onderdoen voor Yello’s debuutalbum. Nog steeds even orkestraal, filmisch en doodeerlijk. Nog altijd hoopvol op het einde. De combinatie van prachtige schrijfsels en meeslepende refreinen die soms doen lachen, soms doen huilen, heeft duidelijk niet aan kracht ingeboet. ‘De moeilijke tweede’, zo noemt men een tweede album vaak. Daarover hoeft dit muzikaal multitalent zich geen zorgen meer te maken: het is een werk geworden waar we nog lang van zullen genieten.
Ontdek “Nooit genoeg”, ons favoriete nummer van Bennie & De Banaliteit Van Ons Bestaan in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
