Ach, Parijs met zijn Eiffeltoren en zijn Louvre, met zijn Montmartre en zijn Sacré-Coeur. Zijn pastis en zijn absint, zijn zeevruchten en zijn bouillabaisse. Parijs, de Lichtstad en zijn Seine en zijn godverdomse onverdraagzame inwoners die er niet tegen kunnen dat een Belgische troubadour wat komt pingelen op zijn gitaar teneinde de wereld een set nieuwe liedjes te schenken. Floris Frances Arthur trok naar de Franse hoofdstad om er aan zijn muziek te werken, maar dat was buiten de eigenaar van zijn slaapplaats gerekend. In heel die stad was er geen plekje te vinden waar de brave mens zijn akkoorden achter elkaar kreeg gespeeld zonder dat er een guillotine naar voren werd geschoven om hem een kopje kleiner te maken. De rabauwen, de snoodaards! De artiest vluchtte de stad uit en ging op zijn vertrouwde plekje in het Gentse zitten waar terstond de eekhoorntjes, konijntjes, hertjes en zelfs een koppel eenhoorns aan zijn voeten lagen te luisteren. Voorwaar, dank u wel Parijs, dank u wel voor uw onhartelijke, intolerante gedrag! Het heeft een heel mooie lp opgeleverd in het Nederlands.
Jawel, Floris Francis Arthur heeft een album afgeleverd in de taal die hij toegefluisterd kreeg in zijn wiegje en dat is het Nederlands. De man had al twee knappe platen afgeleverd in het Engels, There Never Is And Never Was A Masterplan en Little Did I Know, die er nog steeds staan als waren het twee rotsen in een branding ergens. Arthur gaat dus helemaal bloot, want na een eerste luisterbeurt hadden we snel door dat hier een hart op de tafel werd gelegd en iedereen wordt uitgenodigd om hier naar te komen kijken. En let op, het hart pompt nog wel, zelfstandig op die tafel, maar het bloed druppelt er ook uit! Eerlijk, er staan best wel zware onderwerpen op de zwarte groeven zoals het jeugdige misbruik van dope en alcohol, angstaanvallen, verloren vrienden, lieven en de dood zelve. Maar we moeten tegelijk ook toegeven dat we het ook een heel grappige plaat vinden. We hebben regelmatig gelachen, omdat de verhalen van de geboren en getogen Ninovieter ons grote ogen hebben laten trekken. Helemaal zelf in elkaar geprutst thuis en zelf gemixt en geproduceerd en graag nu al een applaus voor: Normaal Ben Ik Beter.
Vanaf de eerste noot van openingstrack “Het Wordt Een Mooie Dag” horen we een heel volle sound en worden we direct aangetrokken door die fantastische strijkers. We zullen die instrumenten die bespeeld worden met een strijkstok nog een paar keer terug horen en het geeft de plaat warmte zoals een haardvuur van pellets. We denken hier dat de letterlijke toon voor de volledige plaat gezet is, maar er volgen nog een aantal verrassingen, daarover dadelijk meer. Op “Hou Me Tegen” zijn de strijkers opvallend licht én tegelijk dreigend. We weten het niet zeker, maar we horen in de schijf de ellende van de ochtend na een nacht vol alcohol en dope en alles op is. De afkick komt met rasse schreden aan en je krijgt een hekel aan je beste vrienden die liggen te suffen in een zetel net naast je. Je wilt gaan slapen en alles gewoon vergeten en zo nuchter als een pasgeboren biggetje weer wakker worden, maar je ligt gewoon te woelen en te staren naar je hatelijke plafond in je tienerkamer. Ach, om er nu spijt over te gaan hebben, dat is volgens ons alleen maar tijdverlies.
“(Fuck) De Zwaartekracht” heeft ons doen huilen en nu weer terwijl we deze woordjes typen. ‘Ik mis je soms’, zo zingt FFA. Wat missen we onze papa, die stoere hippie die alles kon maken met zijn tournevis, maar van een stoere eik verschrompelde tot een dor, morsdood plantje door die vieze uitzaaiingen onder de gordel. Maar mensenlief, wat een prachtige melodie, wat een schitterende tekst, wat een grandioos kunstwerk. En wenen, dat doet deugd en iets dat deugd doet, dat is goed. “Wolfje” is synthpop van de beste soort, een nummertje dat zo in een discotheek uit de jaren tachtig had gekund. En wat een begenadigd schrijver is FFA! Als je een zin zoals ‘je bent mijn wolfje, ik huil met jou’ uit je in inkt gedoopte ganzenveer krijgt, schuilt er een woordenkunstenaar in je. Dat blijft toch wel een constante door de hele plaat, die mooie teksten en die eigen schrijfstijl. We vinden het iets hebben van de sfeer van “De Eerste Sneeuw” van Jan De Wilde, de teksten dan, niet de muziek. Of zoiets als “Beste Bill” van Gorki misschien? Pakkend en geestig tegelijkertijd.
“In Het Licht Geef Ik Donker” – wat een prachtige titel – horen we een Floris die van hout geen pijlen meer weet te maken. Het is een zacht liedje geworden dat na een dikke minuut best funky wordt, maar we horen de pijn in de stem van de artiest. Wat een onzeker mens horen we hier, een mens die opgejaagd wordt door punten, scores op school en daarnaast die bepalen waar je plaats is in deze wereld. En we moeten doorgaan, en we mogen niet wijken, en we versagen niet verdomme en we gaan toch niet achterom kijken zeker? Vooruit verdorie, centen verdienen en een ‘leven’ opbouwen. En wel nu godverdomme! Het mooiste liedje op deze plaat, voor ons alleszins, is tevens ook het kortste. Luister eens naar dat kokette melodietje op “Weeral Zonder Jou”. De tekst is best zwart te noemen en toch worden we er vrolijk van. Best gek eigenlijk. Maar dat is FFA ten voeten uit, een man die een wig durft te drijven in zijn eigen composities door teksten vol gele en zwarte gal te verpakken in een toffe harmonie die noopt tot een hele nest ’tralalalalala’s’ en ’tralalalalies’ en we marcheren door de keuken met onze twee dochters en doen alsof we trompet spelen. Wat een heel leuk liedje!
“Normaal Ben Ik Beter” is het sluitstuk van de plaat geworden. Een laatste keer mogen de strijkers ingezet worden en we proberen weer onze ademhaling rustig onder controle te krijgen. Even denken we dat Arthur zich excuseert voor zijn plaat, voor het resultaat op die groeven die niet kunnen liegen. Is hij normaal beter? Tuurlijk niet, hij is gewoon steengoed. Is hij een goede zoon? Is hij een goede vriend? Is hij een goede collega? Is hij een goed mens? Geen idee, waarschijnlijk wel. Maar heeft hij dan een goed album afgeleverd? Oh jawel, een heel goed album zelfs. Meer zelfs, we hopen dat hij nog platen maakt in onze moedertaal, want het zit hem gegoten als de berenmuts op zijn hoofd.
Check regelmatig de sociale media van Floris Francis Arthur. Er zijn regelmatig optredens solo of met de band, maar we zien hier en daar de waard van de zaal het kaartje ‘volzet’ al omdraaien aan de voordeur. Op woensdag 4 november staat de releaseshow gepland in de Charlatan in Gent.
Ontdek “Weeral Zonder Jou”, ons favoriete nummer van Normaal Ben Ik Beter, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
