40. Clairo – Charm
Third time’s a charm! Al valt dat bij Clairo gelukkig allemaal wel mee, want ook haar vorige twee platen scoorden goed in de lijstjes van hun jaargang. Voor Charm vond de zangeres zelfs de middenweg tussen die voorgangers, net doordat ze het toegankelijke en het emotionele in elkaar liet overlopen. Claire Cottrill zet daarnaast nog maar eens in de verf dat een album altijd een reactie is op het vorige, en zo krijgt Charm meteen een extra laagje betekenis. Op Sling werd namelijk duidelijk dat de zangeres door een moeilijke periode ging, maar nu is duidelijk dat ze terug de schoonheid en het plezier in het leven en alles wat daarbij komt kijken heeft gevonden. Dat leverde uiteindelijk dus een enorm gezellige plaat op, die over het algemeen misschien niet altijd de aandachtsboog even gespannen weet te houden, maar achteraf gezien toch een gigantisch leuk en gezellig geheel vormt.
Clairo – Charm (★★★½): Zwoele liftmuziek
39. Bad Nerves – Still Nervous
Als er één plaats op aarde is waar ze verdomd goed weten wat punk maken inhoudt, dan is het wel in Mother England. Niet zomaar halen we dit aan, want de heetste underground punkband van het moment komt natuurlijk uit het Verenigd Koninkrijk. Bad Nerves is de groep waar we het over hebben en ze bestaat naar eigen zeggen al een tiental jaar. Het vijftal bracht in die periode slechts twee albums uit: het schitterende debuut Bad Nerves in 2020 en dit jaar de al even geweldige opvolger Still Nervous. Van start tot einde grijpt de tweede plaat je bij de keel door middel van razende drums, rammende gitaren en een woedende bas. Zo schiet ze uit de startblokken met de agressieve openers “Don’t Stop” en “Antidote“. Gelukkig krijgen we op Still Nervous meer dan enkel rechtdoorzee rammen op de gitaren en korte, pijlsnelle punksongs. Zo is “USA” een bijzonder meezingbare steek naar De Verenigde Staten en wordt meeschreeuwen op “Sorry” of “Alright” na meerdere luisterbeurten enkel leuker. Wie in het treurige december een opkikkertje kan gebruiken, raden we dit album aan, want zelfs één luisterbeurt heeft ongeveer hetzelfde effect als enkele energiedrankjes achterover kegelen.
Bad Nerves – Still Nervous (★★★½): Beter dan menig energiedrankje
38. Speed – ONLY ONE MODE
In 2024 bereikte ons heel wat muziek helemaal vanuit Australië, zowel met uitstekende albums als even memorabele liveshows. Dat geldt voor Royel Otis (#46) en enkele artiesten hogerop in deze lijst, en dus ook voor Speed. In eigen land wordt het vijftal trouwens evengoed op handen gedragen, want ONLY ONE MODE werd onlangs bekroond met de ARIA Award voor het beste hardrock- of heavymetalalbum. De hardcorejongens komen met deze debuutplaat fluitend onze top 50 binnen – en dat mag je gerust letterlijk nemen. De dwarsfluit op “THE FIRST TEST” zou op een gimmick kunnen uitdraaien, maar daarvoor laat Speed geen ruimte. ONLY ONE MODE is 24 minuten aan muziek in all caps: vanaf de eerste tonen die klinken als een signaal om ten strijde te trekken tegen alle bullshit en fakers, tot de laatste versplinterende gitaarriff van “CAUGHT IN A CRAZE”.
Albumreviews: Beire Kort #45: Speed – ONLY ONE MODE (★★★★)
37. Arooj Aftab – Night Reign
We horen het niet al te vaak, maar iedere keer als een harp muziek binnensluipt, worden we onmiddellijk betoverd. Dat instrument staat dan ook centraal in de prachtige muziek van Arooj Aftab. De New Yorkse met Pakistaanse roots verpulverde alvast alle denkbare emoties met doorbraakalbum Vulture Prince en met Love in Exile, een minstens even prachtige samenwerking met Vijay Iyer en Shahzad Ismaely. Night Reign opent met die beklijvende harp en vervolgens weet Arooj Aftab op een zeer breekbare en voorzichtige manier allerlei pracht en praal te verkennen; soms in moedertaal Urdu, dan weer in het Engels; soms alleen, dan weer in prachtige samenwerkingen. Met onder meer Vijay Iyer, Moor Mother en Cautious Clay verkent ze iets meer jazzterrein dan voorheen, terwijl de pracht van de Pakistaanse Qawwali en Ghazal voorop blijft staan. Night Reign is een verwarmend lappendeken aan betoverende klanken die zich langzaamaan tentoonstellen en ons in ontroering achterlaten.
Albumreviews: Beire Kort #46: Arooj Aftab – Night Reign (★★★★½)
36. SLIFT – ILION
SLIFT windt er geen doekjes om. De band lijkt desnoods eigenhandig hardrock van de ondergang te willen redden. Dat doen de leden al door elk dubbel zo snel en dubbel zo lang te spelen dan in se nodig. Het tweede album UMMON leek in 2020 al een onovertrefbaar hoogtepunt van de Fransen te zijn, maar met ILION proberen ze nog een stapje verder te gaan. ILION duurt langer, maar telt drie songs minder, wat wil zeggen dat ze deze acht tracks nog dieper in ons gezicht willen laten snijden. Het geheel klinkt mysterieus en intens, maar ook helder en sfeervol. Zowel compositorisch als qua productie is dat een hele prestatie. Doorheen de verbijsterende epiek is er helaas soms weinig richting te vinden, maar het is wel heel leuk om je te laten meeslepen met deze wilde rivier van in effect overgoten riffs.
SLIFT – ILION (★★★★): Monsterlijke prestatie met meesterlijke fragmenten
35. Geordie Greep – The New Sound
Hoe het staat met de toekomst van black midi is niet helemaal duidelijk, maar dat frontman Geordie Greep even alleen andere (en toch gelijkaardige) muzikale oorden opzocht, begrijpen we volledig. Greep deelt regelmatig experimentele Braziliaanse funk en andere obscure ontdekkingen op zijn sociale media, verzamelde allerlei muzikanten om zich heen en noemde het resultaat van deze constante zoektocht ostentatief The New Sound. Het is een gigantisch ambitieus en – hoe kan het ook anders? – moeilijk verteerbare samensmelting van jazzy progrock, Latijns-Amerikaanse invloeden, melodramatische piano, grootse orkestratie en de typische Greep-verhaaltjes waarin hij maar al te vaak een vies, vreemd ventje speelt. Zo is hij in “Holy, Holy” een womanizer met grootheidswaanzin. Dit is een voorbeeld van het centrale thema van het album: het mannelijke ego verbergt maar al te vaak een onzekere en gevoelige binnenkant. The New Sound is dan ook enorm bombastisch, maar diep vanbinnen best broos.
Geordie Greep – The New Sound (★★★½): Grootschalige ambitie met iets te weinig cohesie
34. King Hannah – Big Swimmer
King Hannah mag gerust op het lijstje met ‘Belgische favorieten’ geplaatst worden. De ijzige mix van shoegaze en blues die het duo uit Liverpool brengt, doet het uitzonderlijk goed in de Lage Landen. In 2024 stond de band al op vier verschillende Belgische podia en op 19 december komt daar nog een keertje bij als voorprogramma van Sylvie Kreusch in de Ancienne Belgique. Met Big Swimmer hebben de twee dan ook een prachtig nieuw album onder de arm dat nog dat tikje gesofisticeerder en afstandelijker overkomt dan voorganger I’m Not Sorry, I Was Just Being Me. Het songschrijven is op de laatste worp nog een stuk verhalender geworden, wat zich mooi leent tot de bezwerende zang van frontvrouw Hannah Merrick. Wie de groep in 2024 live zag, weet hoe sterk zij gegroeid is in die rol. Big Swimmer is een plaat die er alles aan doet om niet op te vallen en is bijgevolg van een soort stille schoonheid die we in 2024 slechts zelden hoorden.
King Hannah – Big Swimmer (★★★★): Van roestbruin naar grijsblauw
33. Richard Hawley – In This City They Call You Love
Richard Hawley schittert opnieuw op In This City They Call You Love, een album waarin hij zijn kenmerkende mix van nostalgie, melancholie en subtiele grandeur verder verfijnt. Het album balanceert moeiteloos tussen elegant melodrama en tijdloze romantiek, met nummers die uitpuilen van sfeer. Zo zet opener “Two For His Heels” meteen een mysterieuze toon, terwijl nummers als “Prism In Jeans” en “Hear That Lonesome Whistle Blow” emotievolle melodieën combineren met poëtische teksten. Met elegante arrangementen, subtiele onderhuidse spanning en Hawley’s warme croonerstem bewijst deze langspeler wederom zijn onbetwiste talent als verhalenverteller en muzikale tijdreiziger.
Richard Hawley – In This City They Call You Love (★★★★): Wolf in schaapsvacht
32. Nadine Shah – Filthy Underneath
In maart bracht Nadine Shah Filthy Underneath uit, vier jaar na haar vorige langspeler. Het is een interessante, gelaagde plaat waarbij de Britse stilstaat bij heel wat pijnlijke en persoonlijke thema’s. Enkele van die onderwerpen zijn verslavingen en afkicken, die onder meer aan bod komen in het sterke “Food For Fuel”, een lied over het hervallen in slechte gewoontes. Daarnaast draagt de plaat ook een gevoel van pijn en trauma met zich mee, wat zich muzikaal vertaalt in industrieel lawaai, donkere zang en andere ruwe klanken. Ook verlies gaat ze niet uit de weg en Shah neemt de tijd om op enkele nummers haar rouw uit te spreken, of in dit geval te zingen. Filthy Underneath weerspiegelt de donkere kanten van de zangeres en is een parel in haar oeuvre.
Nadine Shah – Filthy Underneath (★★★★): Drank en dynamische pijn
31. Zach Bryan – The Great American Bar Scene
Country heeft steeds minder de wat belegen klank die het in deze contreien lang heeft gehad. Steeds meer mainstreamartiesten bekeren zich tot het genre en steeds meer countrysterren breken door naar onze mainstream. Zach Bryan mag hier dan wel nog geen hits gescoord hebben, met zijn vijfde album verscheen hij wel helverlicht op onze radar. En of je zijn nummers nu country, americana of folk noemt: het zijn stuk voor stuk pareltjes van introspectie, met lyrics die zowel de hoogtes als de laagtes van ’s mans leven aanschouwelijk maken en een stem die ze ook doet binnenkomen. Gastoptredens van John Mayer en Bruce Springsteen, belangrijke inspiratiebronnen, bekronen een al ijzersterk album. Maar het op de fiddle begeleide en solo gebrachte “28” is het onbetwiste hoogtepunt, een tearjerker in de beste betekenis van het woord. Geen cowboy die er onbewogen bij blijft. Naar verluidt hebben zelfs enkele Beren hier een traantje bij gelaten.
Zach Bryan – The Great American Bar Scene (★★★★): Mijmeren over het leven langs Amerikaanse wegen
(Ontdek albums 30 tot 21 op de volgende pagina!)
Geachte, heel bizar de tope 50 beste albums 2024. Ok zie namelijk geen what happened to the heart tussen staan. Naar mijn mening de beste plaat van het jaar. Dus totaal niet akkoord.