© Lloyd Wakefield – archieffoto Werchter Festivalpark
Hoe zit dat nu met die ‘blue dot fever’? Tal van media vonden er de afgelopen dagen hun brood in het fenomeen met hand en tand uit te leggen, wij zullen voor de gelegenheid wat duiding geven in combinatie met een concertrecensie van patient zero. Oké, Harry Styles is misschien niet de eerste die te maken kreeg met een minder prominente ticketverkoop, maar hoe groter de tour… hoe groter de aandacht. En dat brengt ons in dit geval meteen bij de eerste specificatie die de symptomen voor de blauwebollenkoorts aanwakkerde. De voormalig One Directioner besloot voor de Together, Together Tour de rollen voor een keer om te draaien: tot het einde van het jaar daalt zijn circus neer in slechts zeven steden, en van daaruit laat hij de fans tot zich komen. Op papier een mooi concept, want de Brit kon dan naar eigen zeggen beter aarden en rusten; alsook konden zijn band en crew op die manier meer tijd doorbrengen met hun familie, in de plaats van maandenlang van huis weg te zijn.
Qua promo: ook prima uitgedacht. Elke Europeaan kreeg met Amsterdam en Londen slechts twee (haalbare) speelsteden voorgeschoteld. In tijden van TikTok en Instagram gooien we daar nog de beslissende factor ‘fomo’ bij, en het kot was bij de touraankondiging eigenlijk al te klein. ‘Pakken wat je pakken kan’, was het zinnetje dat we in onze omgeving bij tal van fans hoorden voorbijkomen toen de ticketverkoop van start ging, wat al snel resulteerde in een reeks extra shows en uiteindelijk zomaar eventjes respectievelijk tien en twaalf uitverkochte avonden in de Johan Cruijff ArenA en Wembley Stadium. Maar dan… het prijskaartje. Het zal uiteindelijk een combinatie van factoren geweest zijn: hotels, vlieg- en andere vervoerstickets, te veel gekochte kaartjes… En de eerlijkheid gebiedt ons daarbovenop ook nog eens te zeggen dat het voor te stellen album Kiss All The Time. Disco, Occasionally niet per se de verhoopte indruk naliet. Met nu dus als gevolg dat TicketSwap en Ticketmaster de afgelopen weken uitpuilden met resale tickets. Vandaar dus: die blauwe bolletjes.
Maar goed, de ArenA was geboekt voor tien avonden, en het is nu ook niet zo dat Harry Styles daar elke keer voor een halfleeg stadion zou staan. Voor wie dus nog niet mee was: Amsterdam kreeg de eer om het nieuwe livehoofdstuk van de Brit in première te laten gaan. Ervan uitgaande dat de eerste keer altijd wel wat mankementen vertoont, trokken we pas op zondag richting de Nederlandse hoofdstad, die voor de gelegenheid nog net wat meer liefde ademde. Tijdens het Love On Tour-hoofdstuk leerden we in het Werchterse Festivalpark al dat er tijdens zo’n show van Harry Styles vooral heel veel plezier wordt gemaakt, al landde het nieuwe Kiss All The Time. Disco, Occasionally toch ietwat anders dan Harry’s House. Een andere algehele sfeer betekende gelukkig niet dat de belangrijkste elementen destijds achterwege gelaten werden: charisma en charme.
Eerste verantwoordelijke voor de elektriciteit in de ArenA, was Robyn. Of dat was althans de bedoeling, want het viel op dat het grootste deel van het publiek te jong was om echt te beseffen wat voor een icoon de Zweedse is. Ze begon nochtans meteen met een klassieker, “With Every Heartbeat”, waarbij opviel dat het geluid meteen vrij goed zat. De zangeres weet hoe een set op te bouwen, en maakte zo in veertig minuten een minimale trip door haar carrière, met iets meer nadruk op recentste plaat Sexistential. Onder meer “Dopamine” en “Talk To Me” brachten de clubsfeer naar Amsterdam, “Hang With Me” zorgde dan weer voor herkenning bij het grote publiek. Robyn hield het allemaal sexy, door op verschillende uithoeken van het podium over de grond te kronkelen, en op “Love Is Free” haar jasje zelfs helemaal achterwege te laten. Dat zorgde ervoor dat ze het slotstuk van haar set in een bijna volledig doorzichtige outfit bracht, en mede daardoor de temperatuur eindelijk deed stijgen. “Call Your Girlfriend” pompte lekker, maar het was vanzelfsprekend “Dancing on my Own” dat voor het meeste enthousiasme zorgde. Robyn kreeg met andere woorden niet de meest dankbare taak, maar nam ze op haar eigen manier aan en deed wat ze moest doen. Beter dan het gemiddelde voorprogramma.
In het halfuurtje nadien passeerden de ‘Respect Your Mother’- en ‘Together Together’-cam, alsook handelden Simon & Garfunkel een brug over woelig water af; kleinigheidjes die de spanning in de lucht voelbaar maakten. Toen de introvideo op de schermen verscheen, scheurde menig trommelvlies – toen Harry Styles effectief verscheen, sloeg de seismograaf tilt. Om dus maar te zeggen dat er van die blue dot fever helemaal niets te merkel viel. Meer nog, “Are You Listening Yet?” sloeg meteen in als een bom. Alle elektriciteit in de Arena ging in één keer door het dak, mede dankzij de gigantische band die de Brit achter zich had. Je moet de man natuurlijk niet leren hoe een publiek wild te maken, en daarvoor diende de gigantische catwalk die gedurende het hele concert uitbundig werd gebruikt. Bij “Golden” was de buit met andere woorden al binnen: de vloer trilde, glitter vloog in het rond.
Het grote pluspunt aan iemand als Harry Styles is dat hij een enorm sympathiek voorkomen heeft en zijn charmes ook permanent uitspeelt. Wat knipoogjes en handkusjes waren genoeg om de temperatuur nog wat op te doen laaien, al was het gisteren vooral de combinatie van alles die het ‘m deed. De enorme muur aan discoballen fonkelde, de saxofoniste en trompettiste zorgden voor wat meer groove in “Watermelon Sugar” en “Music for a Sushi Restaurant”. Het tempo lag hoog, de sfeer zat enorm goed, en Harry Styles had nog wel wat trucjes achter de hand. “Taste Back” kwam live wat beter uit de verf, maar viel bijvoorbeeld vooral op dankzij een knipoog naar “Born Slippy” van Underworld. Dat de club gisteren daarnaast verrassend dicht bij klassiek lag, ontdekten we dan weer dankzij “Coming Up Roses” en “Fine Line”, dat met symfonisch orkest werd gebracht. Na de gitaar (en het publiek), bespeelde de man dus ook de piano. En dat raakte bij heel wat fans de gevoelige snaar.
Brengt ons meteen ook bij het punt dat elk soort nummer eigenlijk werkt bij Harry Styles, net doordat hij zijn publiek zo mee op sleeptouw neemt. En die wisselwerking betaalde zich zowat permanent uit in een extatische sfeer. “American Girls” ontpopte zich zo tot een nieuw hitje, “Keep Driving” liet de gsm-lichtjes op en neer gaan. De volgende stroomversnelling zorgde ergens halverwege zelfs al voor de laatste rechte lijn: voor “Ready, Steady, Go!” verhuisde de volledige band naar het midden van de arena, vanwaar de man samen met twee van zijn dansers richting het volgende hitje groovde: “Dance No More”! De ‘Respect your mother’ rolde ‘Leave America’-gewijs door de zaal, en “Treat People with Kindness” vatte die hele ervaring nog maar eens samen; het draait bij Harry Styles om plezier maken en liefde uitstralen. Van en naar het podium.
Net voor “Carla’s Song” onderstreepte de man die gedachte nog maar eens door iedereen uitvoerig te bedanken, en vooral de mensen die de moeite blijven doen om hem te steunen in hetgeen hij doet. De wereld is om zeep, maar we hebben altijd elkaar – kort samengevat. Lasers en discoballen werden uit de kast gehaald, om dan met “Aperture” nog eens een rondje rond de arena te sprinten. Hebben al die marathons waar hij in werd gespot de afgelopen jaren toch nog hun vruchten afgeworpen. Het einde van de reguliere set voelde dan ook als het einde van een hoofdstuk, waarna de bisronde ergens een beetje als een verplicht nummertje aanvoelde. “Matilda” met orkest was een emotioneel mooie verrassing, “Sign of the Times” scheurde alles wat nog vastzat een laatste keer los. Voor afsluiter “As It Was” zwengelde Styles dan nog een laatste keer zijn Strava aan: iedereen waar voor zijn geld.
Want da’s iets waar Harry Styles toch nog altijd een van de besten in blijft, qua popsterren: hij laat je altijd voelen alsof hij zijn show speciaal voor jou(w vak) speelt. Enorm sympathiek, enorm plezant… en ook gewoon een rasechte artiest. Alles gebeurt met het grootste gemak en ogenschijnlijke nonchalance, terwijl er toch telkens een vernuftig randje aan vastzit. Soms in de vorm van de gevoelige snaar, dan weer verpakt als euforie-explosie. Maar de katalysator van dat alles blijft toch nog altijd het publiek. De kracht van Harry Styles-concerten ligt, net als gisteren, in de manier waarop het publiek en de artiest met elkaar omgaan, alsook het feit dat ze elkaars plezier daardoor blijven versterken. Deze tour heet niet voor niets de Together Together Tour, want zolang dit mogelijk is, blijven we voor altijd samen.
Harry Styles houdt voor deze tournee slechts enkele residenties. Zo kan je tussen 20 mei en 5 juni nog een keer of acht terecht in Amsterdam, tussen 12 juni en 4 juli kan je richting Wembley Stadium in Londen.
Setlist:
Are You Listening Yet?
Golden
Adore You
Watermelon Sugar
Music for a Sushi Restaurant
Taste Back
Coming Up Roses
Fine Line
American Girls
Keep Driving
Ready, Steady, Go!
Dance No More
Treat People With Kindness
Pop
Season 2 Weight Loss
Carla’s Song / Satellite
Aperture
Matilda
Sign of the Times
As It Was
