AlbumsFeatured albumsRecensies

Zach Bryan – The Great American Bar Scene (★★★★): Mijmeren over het leven langs Amerikaanse wegen

Hoe groot moet de liefde voor je vaderland zijn als je je nieuwe album uitbrengt op de nationale feestdag? Zach Bryan is verzot op zijn thuisland, de US of A. De man leeft naar de oeroude waarden van Amerika: hard werken loont en vrije meningsuiting voor iedereen. Ook al kan je je dezer dagen de vraag stellen of het land überhaupt nog altijd het land van hoop en dromen is, laat net daar Bryan een meester in zijn: zijn persoonlijke issues verwerken tot verhalen die zowel intiem als universeel is. The Great American Bar Scene is een genadeloos eerlijke blik in de ziel van een man die zijn demonen in het openbaar temt. Het voelt alsof je een intieme conversatie bijwoont, een die zich afspeelt aan een plakkerige bar in een vergeten hoek van Amerika.

Bryan trapt het album af met het ingetogen gedicht “Lucky Enough (Poem)”. Alsof hij aan de bar zit en de luisteraar rechstreeks aanspreekt. Hij schildert zijn dromen en hoop voor de toekomst met eenvoudige, maar diepe homilies. De akoestische gitaar en subtiele viool die het gedicht begeleiden, versterken de intimiteit en kwetsbaarheid van zijn woorden. Het is een manifest van Bryans filosofie, een reflectie op wat het betekent om te leven met integriteit en passie.

Al snel volgt de titeltrack, een lied dat de toon zet voor de rest van het werk. “The Great American Bar Scene” is een melancholische beschouwing over een man die worstelt met het leven, liefde en verlies. Het doet denken aan de rauwe eerlijkheid van Springsteen en de introspectieve poëzie van Dylan. Bryans stem, ruig maar teder, draagt de emotionele lading van het nummer. De harmonica, een eerbetoon aan zijn muzikale voorouders, schetst een wereld waarin dromen vaak vervagen in de rook van een bar.

Bryans bekwaamheid om persoonlijke verhalen persoonlijk te maken komt schitterend naar voren in “28”. Met zijn Ierse invloeden en ratelende percussie neemt het de luisteraar bij de hand op een rit door herinneringen en reflecties. Het is een ode aan zijn eigen groei en de worstelingen die hij heeft doorstaan. ‘Took twenty-eight years of blood pumpin’ through me / To feel loved on my own birthday’, zingt hij, en je voelt de pijn en triomf in elke noot.

“Oak Island” begint zoals veel songs op The Great American Bar Scene: een mid-tempo vertelling van een personage in benarde situaties. Maar dan explodeert het in een gitaargestuurde kakofonie. Het contrast tussen het rustige begin en het heftige einde maakt het tot een van de meest avontuurlijke tracks op het album. Een subtiele, maar betekenisvolle song is “Ida”. Hier speelt Bryan met woorden en dubbele betekenissen, terwijl hij zingt over een vriend die zijn weg probeert te vinden. Het pedalsteel-geluid en de vettige toon benadrukken Bryans afkeer van het gepolijste Nashville-geluid. Het is een eerbetoon aan de authenticiteit en de zoektocht naar eigenheid in de countrywereld.

Een van de absolute pareltjes op dit album is “Sandpaper”, een duet met niemand minder dan Bruce Springsteen. Het is alsof Bryan en Springsteen elkaar gevonden hebben in een wederzijdse bewondering voor de alledaagse helden van Amerika. De herkenbare ritmes van Springsteens “I’m on Fire” echoën door “Sandpaper”, terwijl de uitwisseling van verzen tussen Bryan en The Boss elkaar naadloos afwisselen. Dit creëert een hypnotiserend duet, waar Bryans bewondering voor zijn muzikale held duidelijk doorheen sijpelt.

Een andere onverwachte, maar succesvolle samenwerking is “Better Days”, waar John Mayer zich bij Bryan voegt. Mayers invloed is voelbaar in de soepele gitaarlicks en de introspectieve teksten. De luchtige, hoopvolle toon van “Better Days” herinnert ons eraan dat er altijd licht is aan het eind van de tunnel, zelfs als het leven ons meedogenloos lijkt te behandelen. Het is in die optiek de tegenhanger van “Bass Boat”, waarin onze troubadour zijn zelfdestructieve neigingen en familiale conflicten centraal staan.

Maar het meest diepsnijdende duet is “Memphis; The Blues” met John Moreland. Het is doordrenkt van melancholie en hoop en roept beelden op van mistige achterruiten en harten die verlangen naar verloren liefdes. Morelands rauwe vocalen passen perfect bij Bryans, terwijl de rinkelende gitaarintermezzo van Chris Braun een extra laag emotie toevoegt. Het is een ode aan de kwetsbaarheid van de liefde en de kracht van menselijke connectie.

“Bathwater” krijgt de eer om The Great American Bar Scene af te sluiten. Het is een korte en krachtige stomp in de maag die op passende manier de reis door de Amerikaanse bars op toepasselijke manier beëindigt. Zach Bryan reflecteert op zijn verleden, heden en toekomst in een poging tot zelfverzoening. Het is een intiem portret van een man die worstelt met zijn identiteit en plaats in de wereld. ‘Who I was / Who I am / And which one’s right.’ vangt perfect de innerlijke strijd die velen van ons voelen.

Met The Great American Bar Scene bewijst Bryan dat hij nog steeds de ongekroonde koning van de americana is. Hij schildert incomplete plaatjes, laat net genoeg ruimte voor de luisteraar om de lege plekken in te vullen. Zach Bryan heeft wederom bewezen waarom hij een van de meest gerespecteerde stemmen in de moderne countrymuziek is. Terwijl sommige liedjes wellicht wat compacter hadden gekund, blijft de kern van Bryans talent onmiskenbaar: het vertellen van verhalen die recht naar het hart gaan.

Facebook / Instagram / Website

Ontdek “28”, ons favoriete nummer van The Great American Bar Scene, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.

Related posts
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Zach Bryan – “Dawns” (feat. Maggie Rogers)

De Amerikaanse country singer-songwriter Zach Bryan weet van geen ophouden! Vorig jaar bracht hij nog een album uit met maar liefst 34…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.