30. Friko – Where we’ve been, Where we go from here
Bijna uit het niets verscheen Friko in Februari met Where We’ve Been, Where We Go From Here ten tonele. Het drietal uit Chicago had wel al twee matige folk-ep’s uit, maar hier is de songwriting hoog de lucht ingeschoten. De negen songs wisselen handig af tussen catchy anthems en breekbare ballades, zonder ooit te vervelen of misplaatst te lijken. De algemene sound van dit album doet denken aan de grootse slackerrock zoals de muzikale groten der aarde rond de eeuwwisseling maakten. Daarbij komt geenszins een specifieke naam naar voren – Friko weet wat het aan het doen is – maar neem Built to Spill of The Microphones als illustraties van die scene. Intussen is er ook een uitgebreide editie van dit debuut beschikbaar, met zes nieuwe nummers en vijf andere versies. Dit subgenre rockt dan wel iets minder hard dan andere varianten, maar Friko bevestigt hier dat het weer divers en springlevend is!
29. Knocked Loose – You Won’t Go Before You’re Supposed To
Misschien wel het zwaarste album uit deze lijst is de nieuwe van Knocked Loose, een band die als geen ander feedbackende gitaren beheerst. De brute energie van de groep is venijnig aanstekelijk en meeslepend. De breakdowns en blastbeats vloeien naadloos in elkaar over, terwijl de noisewall voortdurend op je inbeukt. De schelle stem van frontman Bryan Garris laat geen genade achter. Het tempo ligt hoog en de desbetreffende energie verliezen ze nooit. Soms wordt het even poppy, dan weer doet Poppy een feature, namelijk op “Suffocate“. In “Take Me Home” zorgt het onheilspellende deuntje voor een enorme spanning, die dan heerlijk wordt losgelaten in een grootse zwaarte. Knocked Loose, we zien je in de moshpit!
Albumreviews: Beire Kort #45: Knocked Loose – You Won’t Go Before You’re Supposed To (★★★★½)
28. Gurriers – Come And See
Come And See had eigenlijk perfect in ons lijstje kunnen staan met de beste debuutalbums van 2024. Dat Gurriers er dus in slaagt om al meteen mee te doen met de grote jongens, is dus al een bewijs dat de Ieren weten waar ze mee bezig zijn. Het album is een heerlijke mix van noisepunk met snijdende maatschappijkritische teksten. De gitaren piepen, de drums kraken en doorheen de hele plaat voelen we een woeste rode draad die ruikt naar revolutie. Neem daarbij dat op vlak van songwriting de meeste nummers bijzonder goed ineensteken en we hebben redenen genoeg om dit album net niet halverwege in onze lijst te zetten. We verwachten dan ook dat nummers als “Close Call” en “Approachable” snel het labeltje ‘postpunkklassieker’ zullen krijgen.
Gurriers – Come And See (★★★★): Verpulverende bulldozer
27. Adrianne Lenker – Bright Future
Ze is bekend als frontzangeres van Big Thief, maar Adrianne Lenker bouwt ook solo sterk aan een muzikale carrière. Met al enkele sterke platen in haar discografie had ze de lat hoog gelegd voor Bright Future. De zangeres slaagde in haar opzet, want de schoonheid van deze langspeler zit in de details. We horen piano’s, violen en gitaren op de voorgrond, maar daarnaast – als we aandachtig opletten – horen we ook gezucht, ruw gerasp in haar stem en andere kleine ‘foutjes’. Dit geeft ons het gevoel dat we naast Lenker zitten terwijl ze Bright Future opneemt en ze eigenlijk een jamsessie uitvoert. Voeg daar nog eens aan toe dat ze inhoudelijk haar emoties van melancholie, angst en verlangen op een tekstueel mooie manier uit, en je hebt een plaat die nog even in het collectieve geheugen blijft zitten. Knap werk van Adrianne Lenker!
Adrianne Lenker – Bright Future (★★★★): Op de sofa voor folk van de bovenste plank
26. Kendrick Lamar – GNX
Hij zette de hiphopwereld op zijn kop door zijn feature op “Like That“, vermorzelde Drake in hun beef en liet met “Not Like Us” de hele wereld dansen op het graf van de Canadees. De aankondiging dat hij volgend jaar de Half Time Show van de Super Bowl mocht verzorgen, was bijna bijzaak. Kendrick Lamar was nog voor hij achteloos GNX op de wereld losliet de man van het jaar. Geen aankondiging, geen singles, geen minutieus geplande marketingcampagne. Die heeft de man uit Compton niet meer nodig. Een paar uur na de release schreeuwde het halve internet door “tv off” zijn stembanden al aan flarden, een kleine week later kampeerde de helft van het album bovenaan de Billboard Hot 100. Nooit kwam Kendrick met een album dichter bij zijn grote held Tupac of omarmde hij zijn eigen West Coast zo innig. GNX is een krachttoer van een man die geen tegenstand duldt. Na 2024 kan er geen twijfel meer over bestaan: King Kendrick heerst alleen.
Kendrick Lamar – GNX (★★★★½): Et alors?
25. Justice – Hyperdrama
Een terugkeer waar naar werd uitgekeken, en dat was er een die meteen ook alle verwachtingen inloste. Dat had Justice voor een stuk te danken aan het feit dat het voor Hyperdrama samenwerkte met artiesten als Tame Impala en Thundercat, maar voor het overgrote deel natuurlijk vooral aan zichzelf. Het Franse duo bokste voor zijn vierde studioalbum een indrukwekkende liveset in elkaar, die de conclusie van de gehele plaat meteen ook perfect samenvat. Het nieuwe werk ligt in het verlengde van het oudere werk, maar wordt net door zijn voorgangers naar een hoger niveau getild. Alsof Justice een soort hybride wisselwerking wist te creëren waarin de ene component permanent details onderstreept bij de andere. Je zou bijna denken dat het geen toeval is dat het kruis op de albumhoes óók een hybride vorm aanneemt. Met Hyperdrama doet het duo met andere woorden waar het altijd al goed in was: je hersenen smelten. Alleen telkens op een andere manier.
Justice – Hyperdrama (★★★★): Terugkeer om U tegen te zeggen
24. Yard Act – Where’s My Utopia?
Weinig bands die zo complexloos met een tweede album op de proppen komen als de zelfverklaarde ‘postpunk’s latest poster boys’ van Yard Act. Elke vrees dat de Engelsen op Where’s My Utopia? in herhaling zouden vallen, bleek ongegrond: de opvolger van The Overload is funkier, rijker en minstens even tongue-in-cheek als de debuutplaat. Waar zanger/mompelaar James Smith op het debuut met het cynisme van een verzuurde gepensioneerde de maatschappij dissecteerde, fileert hij nu met even veel twijfel als ironie zijn eigen ziel. De droge instrumentatie vanop The Overlaod wordt met dank aan Gorillaz-drummer Remi Kabaka Jr. daarnaast ook aangedikt met vettere baslijnen en een veel vollere productie. Het resultaat is een wervelend, verrassend persoonlijk statement van een viertal je-m’en-foutisten dat begint te beseffen dat ze per ongeluk meer van hun leven hebben gemaakt dan ze zelf verwacht hadden. ‘Why the fuck was I wondering what wankers would think of album two’, vraagt Smith zich af op “Blackpool Illuminations”. Wij hebben er ook het raden naar.
Yard Act – Where’s My Utopia? (★★★★): Waar postpunk zijn grens bereikt, begint Yard Act
23. DEADLETTER – Hysterical Strength
DEADLETTER stond al meer dan een jaar op onze radar, en in 2024 kregen we volmondig bevestiging van het kunnen van de band. De heropflakkering van klassieke postpunk is nog steeds niet uitgeblust, dankzij (voornamelijk) Britse groepen zoals deze met hun eigen versie van het genre. Frontman Zac Lawrence heeft een autoritaire en scanderende stem, maar dat contrasteert goed met zijn band die graag flirt met disco en jazz. Dit maakt de muziek heel spannend en leuk, terwijl de thematiek dikwijls dreigend en duister blijkt. Naast dat ze op zichzelf stuk voor stuk topmuzikanten zijn, slagen de bandleden er ook in een mooie balans te slaan tussen hitsige anthems en intiemere momenten, soms nog binnen hetzelfde nummer!
DEADLETTER – Hysterical Strength (★★★½): De prooi gevangen
22. Bill Ryder-Jones – Iechyd Da
Bill Ryder-Jones heeft met Iechyd Da een indrukwekkend en gelaagd album afgeleverd dat melancholie en hoop prachtig in de weegschaal legt. De Engelsman vertaalt zijn turbulente persoonlijke geschiedenis in muziek die zowel troostend als meeslepend is. Hoogtepunten zoals het tijdloze “If Tomorrow Starts Without Me” en het euforische “This Can’t Go On” laten zijn groei als songwriter en arrangeur horen. Ryder-Jones combineert bovendien intieme teksten met weelderige arrangementen, gaande van weelderige strijkers en een kinderkoor tot akoestische tokkels, zonder ooit in overdaad te vervallen. Iechyd Da is dan ook een pareltje dat zeker niet kon ontbreken in onze eindejaarslijst.
Bill Ryder-Jones – Iechyd Da (★★★★): Met zwier verpakte melancholie
21. Magdalena Bay – Imaginal Disk
Het tweede album van het Argentijns-Amerikaanse Magdalena Bay loopt letterlijk tot op de seconde door na het einde van het debuut uit 2021, maar tilt het niveau wel drie levels hoger. Bijna alle nummers van Imaginal Disk komen op zichzelf ook wel tot hun recht, maar beter staan ze in de specifieke volgorde van het futuristische kaderverhaal dat het duo schreef. Dit gaat namelijk over hoe het fictieve personage True Blue zichzelf moet herontdekken na een bionische modificatie door aliens. Ook de muziek van Imaginal Disk is heel dynamisch, met constant transformerende ritmes, tempo’s en stemmingen. Het is soms proggy, maar telkens nog voldoende binnen een popjasje. Een totaalpakket dus, veeleer dan enkele aan elkaar geweven singles.
Albumreviews: Beire Kort #45: Magdalena Bay – Imaginal Disk (★★★★★)
(Ontdek albums 20 tot 11 op de volgende pagina!)
Geachte, heel bizar de tope 50 beste albums 2024. Ok zie namelijk geen what happened to the heart tussen staan. Naar mijn mening de beste plaat van het jaar. Dus totaal niet akkoord.