Los van de muziek willen we Kevin Morby om te beginnen meteen een compliment geven. Voor Little Wide Open maakte de Amerikaan niet alleen een enorm mooie albumcover, maar slaagt hij er tegelijkertijd ook in die foto op prachtige wijze te laten aansluiten bij de muziek. Want mocht je nog nooit van de man hebben gehoord: hij maakt iets dat zich het best vertaalt als een symbiose tussen folkrock, americana en indie – meteen ook een combinatie die de laatste maanden en jaren aan een prachtige heropleving bezig is. Dit keer echter geen MJ Lenderman die zich met het project kwam moeien, wel Aaron Dessner. De gitarist van The National heeft wel een handje weg van het producen van dit soort platen en toen hij in aanraking kwam met This Is A Photograph was hij vastberaden: met deze singer-songwriter wilde hij eens samenwerken.
Zo gezegd, zo gedaan: Little Wide Open is bij deze klaar om de wereld te verkennen. En zoals je aan de sterren hierboven kan zien, is het zeker en vast de moeite om een stukje mee te wandelen met Kevin Morby. Dat is tegelijkertijd de normaalste zaak van de wereld en een tikkeltje verrassend, want je weet het of je weet het niet, maar dit is intussen al zijn achtste soloplaat. Een reis van lange adem dus, alvorens de Amerikaan dit populariteitsniveau vergaarde, maar wel eentje waarbij elke teug van belang was. Het daarnet al vernoemde This Is A Photograph was de zoveelste uitstekende plaat, maar werd wel breder opgepikt en betekent zo meteen ook het ideale opstapje voor deze nieuweling. Of die nu per se beter is, laten we in het midden, maar het is wel nog meer een samenhangend geheel. Een reis door de zonnebloemvelden bij golden hour, waarbij woordjes als ‘druk’ en ‘stress’ nog uitgevonden moeten worden.
Morby’s roadtrip start in de “Badlands”. Het is te zeggen, in Kansas City – ‘Not the badlands but it’s my badlands’, aldus de Amerikaan. Het doet er allemaal niet toe, want het is gewoon een prachtig (misschien wel een van zijn beste) nummer, waarmee tegelijk wordt aangegeven welke richting we uitgaan. De basis is indiefolk, de afkruiding kan alle kanten uit; zolang het maar ruwer, mooi en een beetje melodramatisch is. ‘Heaven is a place on Earth’, is de eindboodschap, waar ook Justin Vernon en Amelia Meath het mee eens zijn. Zeker omdat de liefde altijd in een hoekje zit verstopt. Jong sterven is in “Die Young” bijgevolg onmogelijk, want Kevin Morby leeft niet alleen altijd voort in de subtiele strijkers, maar ook in het hart van zijn geliefde.
Mocht het dus nog niet duidelijk zijn: het is op Little Wide Open allemaal héél mooi, niet in het minst omdat de Amerikaan zijn nummers ook de tijd gunt om effectief open te breken. Een “Natural Disaster” overstijgt bijvoorbeeld de kaap van de zeven minuten, en geeft op die manier de ruimte aan een schurende riff om ter plekke open te breken. Het is meteen ook het begin van een wonderlijk drieluik, waarbij het zwaartepunt zowaar in het midden ligt: “100,000”. Telkens je denkt door te hebben waar het nummer heengaat, volgt er een subtiele stroomversnelling die de boel weer verder opentrekt, en zo is een vergelijking met bands als The War on Drugs eigenlijk nooit heel ver weg bij Kevin Morby. Het enige verschil bij deze Amerikaan is dat de focus altijd wat lijkt te liggen op sfeer en gezelligheid, om dan achteraf plots toch te beseffen dat dat niet per se zo was.
Acht minuten lang in een warm nest vallen op de titeltrack, om dan te ontdekken dat ook fingerpicking perfect op kan gaan in het geheel. “Bible Belt” leidt op die manier een iets meer kabbelend einde van de plaat in, maar begrijp ons niet verkeerd: Little Wide Open heeft alle nummers nodig om het effect neer te zetten dat het nu doet. Kevin Morby slaagt er perfect in om, met in de praktijk telkens heel wat zelfde ingrediënten, toch nooit eentonig of saai over te komen. In tegendeel, hij gebruikt ze altijd op zo’n vernuftige manier, dat het net herkenbaar aanvoelt. En dat raakt. Naarmate het einde van de plaat vordert, neemt ook de melancholie wat meer toe. Enter “Field Guide for Butterflies”. Het is pas in het slotnummer van het album dat duidelijk wordt hoe goed de man subtiliteiten kan verstoppen in nummers, om ze dan één voor één te laten openbloeien door elkaars aanwezigheid.
En dat brengt ons tot de conclusie dat Kevin Morby klaarblijkelijk geen slechte platen kan maken. Hij kan er zelfs geen middelmatige maken; nee, ze zitten altijd enorm goed in elkaar. Ook deze Little Wide Open werd een geheel zoals een album het zou moeten zijn. Van de hoes tot de klank, van de teksten tot de sfeer; het klopt allemaal tot in de kleinste details. Je zou op die manier bijna vergeten dat er ook nog artiesten bestaan die niet aan de hand van TikTok-achtige media uit het niets aan de top staan, maar ook gewoon op hun eigen tempo kunnen groeien richting hun beste vorm. En daar schuilt misschien wel het allergrootste geheim van Little Wide Open, dat het ergens tussen de zonnebloemvelden, in het licht van de zonsondergang, heeft kunnen rijpen tot de vorm die het vandaag kan aannemen.
Kevin Morby staat op 11 juli op Cactusfestival in Brugge.
Ontdek “Badlands”, ons favoriete nummer van Little Wide Open, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
