20. Nilüfer Yanya – My Method Actor
Nilüfer Yanya opende in september met My Method Actor een nieuw hoofdstuk in haar carrière, geschreven in een periode van onzekerheid tussen twee labels, twee thuizen en na een tour. Deze plaat werd geschreven vanuit haar herinneringen en gevoelens, en dat levert een creatieve langspeler op. Muzikaal worden we telkens meegesleept door strijkers die verschillende gevoelens opwekken, zachte melodieën en vooral haar veelzijdige stem. Het zorgt voor een variatie aan klanken, zoals het warme “Binding”, het soms duistere “Ready For Sun (touch)” of het romantische “Mutations“. Tegelijkertijd klinkt Yanya volwassener in haar muziek en dat is grotendeels te danken aan haar doordachte teksten. My Method Actor stelt een nieuwe versie voor van de zangeres en zo kunnen we dit niet anders dan een meesterwerk noemen.
Nilüfer Yanya – My Method Actor (★★★★½): Memorabel meesterwerk
19. Grace Cummings – Ramona
Toen Grace Cummings een nieuw album uitbracht, lagen onze verwachtingen hoog. Ze liet namelijk al eerder een flinke indruk achter dankzij haar indrukwekkende zangtalent. Een kenmerk dat ze op Ramona verderzet en er zelfs nog een tikkeltje bij doet. Ramona is namelijk niet zomaar een plaat, het is een opmerkelijk stuk waarbij de singer-songwriter gebruik maakt van orgels, strijkers en blazers. Het zorgt voor een rijk en sierlijk geluid, zoals opener “Something Going ‘Round”, waarbij zelfs een koor haar bijstaat. Die bombastische geluiden passen bij haar sterke verhalen waarin ze zingt over droefheid en weerbaarheid. Ondanks de grootsheid, is deze plaat op de juiste momenten intiem en breekbaar, wat het best aan bod komt in “Without You”. Ramona is een indrukwekkend verhaal waarbij Grace Cummings haar veelzijdigheid aan talenten nog eens in de verf zet.
Grace Cummings – Ramona (★★★★½): Gracieus, groots, geweldig
18. St. Vincent – All Born Screaming
Met All Born Screaming stelde Annie Clark wederom haar meesterschap in het combineren van emotionele diepgang en innovatieve muziek tentoon. Het album verkent thema’s als dood en rouw met een geluid dat varieert van industriële rock tot ingetogen melodieën. Na samenwerkingen met David Byrne en Jack Antonoff verzorgde ze zelf nog eens de productie, en dit geeft de plaat een extra persoonlijke laag. Het rauwe “Broken Man” en de groovy energie van “Big Time Nothing” zijn slechts enkele van de hoogtepunten die bewijzen dat Clark een kei blijft in het vervlechten van genres in aanstekelijke liedjes. Vorige maand verscheen een Spaanse versie van de plaat, maar met zijn sterke teksten en meeslepende sfeer verdient het originele All Born Screaming absoluut een plekje in onze eindejaarslijst.
St. Vincent – All Born Screaming (★★★★): Industriële en oprechte rouwverwerking
17. Vampire Weekend – Only God Was Above Us
Met Only God Was Above Us maakte Vampire Weekend een veel meer eclectische plaat dan het zomerse Father Of The Bride. Het resultaat is een stuk spannender en toont een groep die haar hele register, van het doldraaiende “Ice Cream Piano” tot het ingetogen “Hope”, nog steeds onder de knie heeft. Als we een kritiek zouden verwoorden, is het dat de band ons soms iets te veel doet doldraaien zonder dat we nog weten waar we uitkomen. Al is een zekere gefliptheid altijd wel het handelsmerk van de groep geweest. Twee albums na het vertrek van Rostam Batmanglij is Vampire Weekend er niet kleiner op geworden. De koers wordt veel duidelijker bepaald door frontman Ezra Koenig, maar die weet duidelijk waar hij naartoe vaart.
Vampire Weekend – Only God Was Above Us (★★★½): Geflipt vernuft boven herkenning
16. IDLES – TANGK
Afgelopen jaar bereikte IDLES misschien wel zijn grootste luisterpubliek ooit. De opgebouwde livereputatie én de release van zijn meest toegankelijke album zullen daar absoluut een grote rol in gespeeld hebben. De Britse postpunkers – onder leiding van energiebom Joe Talbot – klinken op TANGK volwassener en gepolijster dan ooit tevoren. Of de fans van het eerste uur dit album ook hoog aanschrijven, is dus maar de vraag, toch kunnen we het echter alleen maar toejuichen dat een band binnen zijn eigen sound blijft evolueren zonder zichzelf te verloochenen. Uiteraard krijg je met “Hall & Oates” en “Gift Horse” nog het nodige oplawaai te verwerken, maar het is evengoed de kwetsbaarheid op “A Gospel” die het album tot een mooi uitgebalanceerd geheel kneedt. Een (oudere) vos verleert zijn streken niet, maar kiest zijn momenten misschien beter uit.
IDLES – TANGK (★★★½): Grijzer en wijzer
15. The Smile – Wall Of Eyes
The Smile heeft het weer geflikt, met Wall Of Eyes knalt de band recht onze eindejaarslijst in. Het afgelopen jaar bracht de groep zelfs twee platen uit, maar Cutouts moest het in onze eindlijst toch afleggen tegenover dit kleurrijk beestje. Op de lp bewijzen Thom Yorke, Jonny Greenwood en drumfenomeen Tom Skinner dat hun zijproject ondertussen een serieuze hoofdact is geworden. De plaat is een hypnotiserend lappendeken van stijlen: van funky gitaren en jazzy percussie, tot beklemmende synths en apocalyptische strijkers. Dat alles vloeit zo natuurlijk samen dat het voelt alsof de songs altijd al in de genen van Yorke en co zaten opgenomen. Het zijn nog steeds geen ruwe rocksongs zoals Radiohead ze in haar begindagen maakte, maar voor fans die hunkeren naar de creatieve en verrassende output van Oxford’s finest, kan het plezier weerom niet op. Wall Of Eyes is dan ook een uitgebalanceerd album vol verrassingen. Voeg daar de loepzuivere productie aan toe, en je hebt een plaat die moeiteloos zowel critici als alternatieve muziekliefhebbers doet watertanden.
The Smile – Wall Of Eyes (★★★★): Een bevestigende glimlach
14. Jack White – No Name
Jack White voerde in 2024 guerillapropaganda met het album No Name. Hij deed dat door gratis vinylkopieën weg te geven zonder enige voorgaande aankondiging van een nieuw album. Met succes, want de langspeler staat bij velen terecht bovenaan in het lijstje van zijn solowerk. Het is een ode aan de garagerock waarmee White doorbrak met The White Stripes. Ruw, opbouwend en volle focus op het rock-‘n-rollkarakter; dit had het genre nodig. Die ‘veni vidi vici’-politiek trekt hij ook door naar de liveshows. Na de release ging hij op tour, maar kondigde hij de show steeds een luttele 48 uur voor aanvang aan. De zalen hadden soms ook maar plaats voor 300 gelukkigen. Dat leidde bij de fans natuurlijk tot nagelbijten en elke social mediamelding werd extra snel geopend. Nu is er wel een volledige internationale tournee aangekondigd, maar met enkel Europese shows in Utrecht en Parijs. Whites zomeragenda is wel nog volledig open. Hallo, Rock Werchter?
Jack White – No Name (★★★★): Terug naar het begin
13. Beth Gibbons – Lives Outgrown
Als we denken aan meest geanticipeerde albums, dan spant Beth Gibbons toch wel de kroon. Meer dan tien jaar werkte ze aan haar debuutalbum als soloartieste en dit jaar verscheen dan toch Lives Outgrown. Het werd een plaat die een verhaal vertelt over sterfelijkheid en angsten, maar ook over moederschap en de menopauze. Ze verpakt die teksten in interessante nummers met een instrumentatie die tot in de puntjes is uitgewerkt. Zo horen we soms dromerige folknummers, oosterse invloeden, theatrale tracks en experimentele geluiden. Toch is het geen wirwar aan geluiden, want het geheel voelt bijna aan als een film en valt als puzzelstukjes in elkaar. Lives Outgrown is een plaat die haar tijd heeft genomen om te rijpen en het resultaat is verbluffend.
Beth Gibbons – Lives Outgrown (★★★★★): Beth Grand Cru
12. Billie Eilish – HIT ME HARD AND SOFT
Als een van ’s werelds grootste popsterren een album uitbrengt dat écht bedoeld is als geheel (lees: zonder vooruitgestuurde singles die voor hype moeten zorgen), dan is dat een enorm gedurfde zet. Gelukkig werkt Billie Eilish al heel haar leven in tandem met haar broer FINNEAS, die niet voor niets al een paar Grammy’s voor Producer op zijn schouw heeft staan. HIT ME HARD AND SOFT werd vanzelfsprekend dus een totaal andere plaat dan zijn voorgangers, waarbij het loont om ze in eerste plaats de tijd te geven, en de nummers tegelijkertijd dus ook in volgorde te luisteren. Een “BITTERSUITE” vloeit zo bijvoorbeeld vernuftig over in “BLUE”, maar ook middenin de songs zelf hoor je soms al de verandering van sfeer, om zo het pad te effenen voor wat komen zal. Dat er uiteindelijk toch nog hits uit HIT ME HARD AND SOFT zijn voortgekomen, bevestigt eigenlijk alleen maar het talent van Billie Eilish. Met haar derde studioalbum bewijst de Amerikaanse dus vooral dat ze veel meer is dan een zoveelste popster.
Billie Eilish – HIT ME HARD AND SOFT (★★★½): Hard, zacht, dynamisch en onverwacht
11. Tyler, The Creator – CHROMAKOPIA
‘The biggest out the city after Kenny, that’s a fact now’, rapt Tyler, The Creator op “Rah Tah Tah” over de man die nochtans vijftien plaatsen lager op deze lijst te vinden is. De dagen van herrie schoppen in de schaduw van grootheden is voorbij, Tyler Okonma staat aan de absolute top. Vraag het maar aan iedereen die tickets misliep voor zijn show in het Sportpaleis, dat na een goeie twintig minuten al uitverkocht was. Met CHROMAKOPIA nestelt de rapper-producer zich definitief tussen de titanen van het genre, in die mate dat de gevestigde ‘big three’ van Kendrick Lamar, Drake en J. Cole misschien wel herzien moet worden. Tyler mengt bangers met biechtverhalen en producet ze met de megalomane blazers en zwierige synthesizers die alleen hij meester is. Zakenman Okonma verkoopt muziek als een luxeproduct, CHROMAKOPIA is hiphop haute couture.
Tyler, The Creator – CHROMAKOPIA (★★★★½): Grenzeloos authentiek
(Ontdek albums 10 tot 1 op de volgende pagina!)
Geachte, heel bizar de tope 50 beste albums 2024. Ok zie namelijk geen what happened to the heart tussen staan. Naar mijn mening de beste plaat van het jaar. Dus totaal niet akkoord.