Machine Head @ Ancienne Belgique (AB): Harde schedels

Alles moet altijd grootser, beter, wilder… Althans dat is toch de indruk die we krijgen als we naar de ambitieuzere metalbands kijken. Ook Machine Head is niet vreemd van een zekere grootheidswaanzin, maar toch gaat dat bij deze groep niet gepaard met een holle show die de muzikale armoede moet verdoezelen. De band rond Robb Flynn heeft namelijk een indrukwekkende reputatie opgebouwd en die hield ze enkele jaren exclusief weg van de Europese festivals. Wie de titanen van de groovemetal aan het werk wou zien, moest daarvoor naar een concertzaal trekken, maar nood brak wet in 2023, en omdat Graspop dat jaar nog een vurige headliner kon gebruiken, werd de band helemaal overgevlogen uit Oakland voor een eerste Europese festivalshow in lange tijd. De ban was daarmee gebroken en na nog een passage op Graspop, trok Machine Head het afgelopen jaar naar Alcatraz in Kortrijk met een nieuw album onder de arm.

Ondertussen is UNATØNED meer dan een jaar oud en voldeed dat album aan alle verwachtingen. De riffs zijn nog steeds even groovy als agressief en met een onwaarschijnlijke energie brult Robb Flynn ook na meer dan dertig jaar in dienst het prut uit de oren. Om maar te zeggen, de straalkracht van Machine Head is allesbehalve afgenomen en dat bewijst het deze weken ook weer met een rondreis langs de Europese podia. Onder het mom ‘An Everning with Machine Head’ trakteren de Amerikanen hun fans op een maximale dosis Machine Head. Gisteren stonden ze met die show in de Ancienne Belgique; een zaal die ze puur op gevoel en qua legacy eigenlijk al lang zijn ontgroeid. Maar dat maakte het optreden des te heroïscher. Machine Head ging van enkele certitudes tot zelfs enkele deep cuts om de fans volledig op hun wenken te bedienen.

Sterallures? Niet ten huize Machine Head! Het viertal liet eerst nog even Queen haar grijsgedraaide “Bohemian Rapsody” inwerken op het publiek en na een geslaagde intro liet het viertal er geen gras meer over groeien: Machine ‘Fucking’ Head was gekomen om te bekoren en schedels te breken. “Imperium” opende de debatten en was het ideale nummer om in het optreden te grooven. Robb Flynn was vocaal nog niet even scherp, maar maande het publiek wel aan om de eerste circle pit te openen. Zijn typische circulerende vinger werd ook bij “Ten Ton Hammer” bovengehaald en zo toonde de Amerikaanse band zich zoals we ze kennen: geanimeerd en klaar om voldoende diesel in de draaiende motor te kappen. De fans hadden ook niet lang nodig om op het gewenste niveau te geraken, al merkten we wel dat er bepaalde reserves werden opgespaard voor het slot. Het viertal op het podium moest daar niets van weten en knikkerde met “CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE” een thrashy nummer richting onze schedel. Ontwijken was onmogelijk en zo was een eerste buil van de avond een feit.

En het zou daar niet bij blijven, want Machine Head was redelijk snel op kamertemperatuur. Flynn gebruikte haast in elk nummer de magische woorden ‘Brussels’ en ‘Belgium’ en dweepte zo onverbiddelijk een reeds opgejut publiek verder op. Op “Now We Die” was hij vocaal ook definitief op de afspraak, al waren we uiteindelijk vooral onder de indruk van het geweldige gitaarintermezzo. We waren zo nog geen uur ver en Machine Head maakte al een verpletterende indruk. Na anthem “Is There Anybody Out There”, waar de Ancienne Belgique vanzelfsprekend uitbundig op reageerde, werd bewust wat dieper in de discografie gegraven. De band maakt er een sport van om in elke set weer iets nieuws te steken en in Brussel kregen we op die manier “Desire to Fire” en “Not On My Own” voorgeschoteld. Dat dit geen B-kantjes waren, was te merken aan het venijn dat uit de luidsprekers knalde, want het viertal was vastbesloten om met die onverwachte nummers de boel nog meer op stelten te zetten.

Robb Flynn heeft altijd al de neiging gehad om de randjes van het zeurende op te zoeken. Als opperhoofd wil hij nu eenmaal zeker zijn dat iedereen mee is en roept daarom te pas en te onpas de naam van de stad en de naam van het land uit volle borst. Op zich zijn we daar zeker niet tegen, maar halfweg het optreden hadden we wel door dat we in ‘Brussels’ waren en dat we zijn gesticulerende handbewegingen moesten volgen. Bij heel wat andere artiesten zou dit echt kunnen uitgroeien tot een irriterend geven, maar Machine Head kwam er net door de oerkracht toch weer mee weg. Veel show hadden ze deze keer overigens ook niet mee, want buiten een groot led-scherm, lichtelementen en een paar CO2-jets focusten ze vooral op de muziek. En dat bleef ondanks de aanzienlijke duur van het optreden van een tamelijk niveau. Zelfs toen Robb Flynn het akoestische “Darkness Within” introduceerde, was het gros geboeid en deed het olijk mee. De pletwals was dan misschien even wat minder verpletterend, het nam niets af van de kracht.

De vaart zat er ondanks een speelduur van net geen drie uur goed in en vooral in het laatste derde was het alle hens aan dek om de blijvende gitaarstortvloeden te overleven. Machine Head schakelde niet meer terug en toonde zich van zijn meest eloquente kant; hard, groovy, agressief en onverbiddelijk snedig. Het middenplein van de Ancienne Belgique barstte meer dan eens uit zijn voegen en wie het erop waagde zal zeker niet zonder kneuzingen of blauwe plekken huiswaarts gekeerd zijn. Ook wij deelden in de klappen, maar de soundtrack daarbij was gewoon genadeloos goed. “Bulldozer” was op en top Machine Head, maar ook “From This Day” was een kernwapen dat de Amerikanen zonder te verpinken inzetten om voor nog meer mayhem te zorgen in de parterre. Eerder lieten ook “Game Over” en “Old” geen spaander heel en verkeerde Machine Head in bloedvorm.

Nochtans liet Robb Flynn ook weten dat ze bijna verstek moesten geven. Hij had last van brandende longen en was zelfs even voor onderzoek in het ziekenhuis, maar het feit dat hij er stond met zijn troepen maakte hem zelfs gevoelsmatig nog meer vastberaden. Anders kunnen we uitspattingen die bij “Davidian” volgden niet catalogiseren, want zowel band als publiek ging waanzinnig hard tekeer. Het was klappen uitdelen en/of ontvangen en de Ancienne Belgique leek heel even volledig uit haar voegen te barsten. Na meer dan twee en een half uur spelen nog een dergelijke energie kunnen opwekken, is een kunststuk dat maar weinigen is gegeven, waaronder dus Machine Head. De machine was bijna oververhit en toch moest en kon er nog bis van af. “Halo” kwam, zag en overwon nogmaals alles en iedereen. Machine Head was scherp, kordaat en blafte harder dan wie dan ook. Na bijna drie uur was het einde dan toch bereikt, maar het feit dat de band het zolang kon uitzingen en blijven bekoren, zegt veel over de renommé rondom de optredens. Schedels breken kunnen de Amerikanen dus nog en zeker in een zaal als Ancienne Belgique komen die stoten dubbel zo hard aan.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

Imperium
Ten Ton Hammer
CHØKE ØN THE ASHES ØF YØUR HATE
Now We Die
The Blood, the Sweet, the Tears
Is There Anybody Out There?
None but My Own
Desire to Fire
Take My Scars
SLAUGHTER THE MARTYR
Blood for Blood
Game Over
Old
Darkness Within
Catharsis
ØUTSIDER
Locust
BØNESCRAPER
Bulldozer
From This Day
Davidian