InstagramLiveRecensies

Graspop Metal Meeting 2024 (Festivaldag 3): Duivelsgekte

© CPU – Cédric Depraetere

Normaal gesproken zou de derde dag van een festival wat moeizamer verlopen, maar op Graspop was de sfeer dit keer exceptioneel goed. De reden was evident: de wolken en regen bleven de hele dag op een veilige afstand, terwijl de zon gelukkig scheen en de ergste modderpoelen op het festivalterrein werden opgevuld met stro. Hierdoor verliep de overgang van de Jupiler Stage naar de Main Stages aanzienlijk vlotter. Dat was zeker geen overbodige luxe, gezien het gevarieerde programma op de derde dag, met hoogtepunten zoals Brutus’ Graspop-debuut en de terugkeer van Avenged Sevenfold als headliner. Tussen deze acts door werd er uitbundig gefeest, met momenten die deden denken aan hoogtijdagen uit 1999, de jaren zeventig en tachtig, waardoor elk decennium zijn glorieuze momenten herbeleefde.

Spoil Engine @ North Stage

© CPU – Joost Van Hoey

Na twee dagen ploeteren in de regen en modder brak rond de middag eindelijk de zon heerlijk door. Beter weer voor de heropleving van Spoil Engine konden we ons niet wensen. De West-Vlaamse metalband viert namelijk zijn twintigste verjaardag, maar kwam de North Stage niet nostalgisch inpakken. De focus lag veeleer op het tonen waarom de mannen deze plek verdienden. De groovy thrashmetal kwam daarbij lekker binnen. Ter vervanging van Iris Goessens trommelde de band voormalig vocalist Niek Tournois op om tijdens deze jubileumshow de vibes uit 2007 op te roepen. Het leek daarbij alsof hij nooit weggeweest was. Of hij Spoil Engine weer volledig zal vervoegen, is nog een groot vraagteken. Het staat in ieder geval vast dat de groep nog lang niet uitgespeeld is op het (inter)nationale toneel.

Pest Control @ Marquee

© CPU – Cédric Depraetere

Het was nog maar net middag of we waren al getuige van het eerste hoogtepunt van de festivaldag. De ochtendgymnastiek sloegen we deze keer over om te kunnen hoofdknikken op de tonen van Pest Control. De Britten toonden afgelopen week ruggengraat door hun optreden op Download Festival te cancelen omdat ze het niet eens waren dat het festival gesponsord werd door het Israël-steunende Barclays. De energie die ze daar niet kwijt konden, gooiden ze gisteren een dik half uur lang om onze oren. Ze gingen zelfs zo hard tekeer dat de drumvellen halfweg het optreden vervangen moesten worden worden. Het bood het publiek een korte adempauze om überhaupt te kunnen bekomen van de tyfoon aan trashmetalriffs. De imposante stem van Leah Massey deed de rest; ze wist ons overigens te vertellen dat in het najaar een nieuwe Pest Control-ep verschijnt. Iets om naar uit te kijken!

Suffocation @ Marquee

© CPU – Cédric Depraetere

Bloederig geweld in de middag? Dat was echt iets voor de ruige mannen van Suffocation. De deathmetalpioniers hadden namelijk niet meer nodig dan blastbeats en grunts om de Marquee plat te spelen. De energie die in hun logge traagheid besloten lag, ontaardde zelfs in een circlepit, wat op dag drie een spectaculaire vertoning was. De vermoeidheid van het druilerige weer zat nog in onze kleren, maar vervaagde snel. Het weekend was nu echt goed op gang gekomen, maar dat betekent niet dat Suffocation uitnodigde tot een drankje op je terras of in de tuin. De band kwam puur om onze trommelvliezen te martelen en te laten zien dat extreme metal nog steeds zijn plek verdient op breed geprogrammeerde metalfestivals zoals hier in Dessel.

DeathByRomy @ Metal Dome

© CPU – Joost Van Hoey

Er zakten best wat schouwlustigen af naar de Metal Dome waar DeathByRomy in de vroege namiddag geprogrammeerd stond. Voor de Britse liep het niet volledig van een leien dakje. Zeker in het begin, want het feit dat ze werd geteisterd door feedbackproblemen, maakte het lastig om spits uit de startblokken te kunnen schieten. Het publiek bleef er echter geduldig onder en gaf DeathByRomy een verdiende kans om te tonen wat ze in haar mars heeft. Geflankeerd door twee schaars geklede gitaristes en een niet al te sober lijkende drummer poogde ze pit in haar nummers te krijgen. Bij een select aantal lukte dat verbazingwekkend goed, bij anderen bleef de kwaliteit van de songs toch net iets te ondermaats. Verveling kwam bij ons al bij al niet op en dat is op zich al mooi meegenomen, maar nu is het alleen nog een kwestie om een aantal goede nummers te schrijven.

Flotsam and Jetsam @ North Stage

© CPU – Cédric Depraetere

Terwijl de zon alleen maar feller begon te schijnen, nam Flotsam and Jetsam het ervan om die zon volledig naar de vaantjes te spelen. Gelukkig voor hen was die tamelijk resistent, maar dat wilde niet zeggen dat de donkere muziek van de band minder heftig binnenkwam. Op 13 september brengen de Amerikanen namelijk een nieuw studioalbum uit en dat moest gepromoot worden. Dat deed de band door gewoon iets minder dan een uur door te rammen. Met drie gitaristen was het tempo altijd hoog, terwijl zanger Eric A.K. zijn stembanden niet liet kennen. Hij liep als een bezetene over het podium en hoewel de weide niet al te vol stond, bleef de band zich wel volledig smijten. Het ene na het andere snelle nummer passeerde, en doordat het allemaal zo snel ging in het tempo van de gitaren, zat de set er voor je het wist al op. Dat de nieuwe plaat waarschijnlijk een exacte kopie wordt van vorig werk, zal de fans worst wezen, want live bleef Flotsam and Jetsam zijn status als thrashlegendes waarmaken.

Mammoth WVH @ South Stage

© CPU – Joost Van Hoey

Mammoth WVH maakte vorig jaar klaarblijkelijk zoveel indruk dat Wolfgang Van Halen samen met zijn band op herhaling mocht komen naar Graspop. Het label ‘zoon van’ heeft hij, mede dankzij zijn sterke livereputatie, inmiddels achter zich kunnen laten en dus was er weinig dat een nieuwe zegetocht in Dessel in de weg stond. Live speelden de muzikanten soeverein en foutloos, maar ze hadden weinig voeling met het publiek. Dat stond er namelijk redelijk apathisch bij en voelde de vonk niet overslaan. De solo’s ten spijt, het bleef een nogal afstandelijke show waarbij weinig tot geen leven opgewekt werd in het publiek. Voor een set op het hoofdpodium van Graspop mocht het voor ons net iets meer zijn en vooral net iets minder op automatische piloot. Een herkansing volgt ongetwijfeld in de komende jaren.

Mammoth WVH komt op 1 juli naar Poppodium de Bosuil.

Vola @ Metal Dome

© CPU – Cédric Depraetere

Terwijl de zon zich van haar beste kant liet zien, mocht VOLA de Metal Dome in tweeën splijten. De wall of sound die het Deense progmetalgezelschap optrok, schipperde weergaloos tussen Gojira en Opeth. Spek naar de bek voor wie zijn metal graag een tikkeltje complex heeft, maar ook voor wie eens goed wil headbangen. Het cement tussen al dat extremisme was schoonheid, waarbij we ons bij de zuiver gezongen stukken naar de zevende hemel lieten opstijgen. Dat de volgelopen tent deze abstractheid verkoos boven het warme weer, bewees echter het potentieel van deze band, die ook al bijna twintig jaar aan de weg timmert. Het onverschrokken harde werk werd dus dubbel en dik beloond door het enthousiaste publiek. VOLA wist met zijn virtuoze spel en meeslepende melodieën een unieke sfeer neer te zetten, waarbij de technische complexiteit van de muziek nooit ten koste ging van de emotionele impact op onze geest en ledematen.

Vola komt op 28 november naar de Effenaar in Eindhoven.

Steel Panther @ North Stage

© CPU – Joost Van Hoey

Een vos verliest zijn streken niet! Steel Panther, alom gekend omwille van zijn nogal ordinaire show, lokte een hoop volk naar de North Stage. Anno 2024 zijn de heren misschien iets braver dan in hun begindagen, maar hun shows draaien toch nog altijd om hetzelfde: zoveel mogelijk vrouwelijk bloot. De meerwaardezoeker botst bij Steel Panther snel op zijn limieten en toch moesten we weer vaststellen dat de groep gewoon bestaat uit een hoop vakmannen op hun respectievelijke instrumenten. We gingen suggestief van “Asian Hooker” naar “Friends of Benefits”, maar het werd pas echt een optreden voor meerderjarigen toen ze voor “17 Girls in a Row” tientallen dames op het podium uitnodigden om een ‘wereldrecord’ te breken. Graspop amuseerde zich desondanks een niet al te bijstere vertoning te pletter en zo zie je maar dat Steel Panther ook nu nog een groot en gemengd publiek kan aanspreken.

Steel Panther speelt vandaag (23 juni) in de Oosterpoort in Groningen.

Ice Nine Kills @ South Stage

© CPU – Joost Van Hoey

Aan het andere hoofdpodium werden een paar ogenblikken later een paar lugubere moorden gepleegd door Ice Nine Kills. De muziekliefhebber had geen schijn van kans tegen deze kille metalcorebende met bloed aan hun handen. Reeds het afgelopen jaar zagen we een band die muzikaal zo flets en plat was dat de Stille Oceaan begon te vrezen voor ernstige concurrentie. Gisteren werd het op het rechter hoofdpodium minstens zo oppervlakkig. Stuurman Spencer Charnas navigeerde zijn manschappen en zorgde voor tamelijk wat sfeer in het publiek, maar bleef op muzikaal vlak ter plekke roeien met een nogal zeer gedateerd geluid. Dat de mannen nagenoeg dezelfde show brachten als vorig jaar, inclusief dezelfde ingestudeerde showelementen, maakte het er niet veel beter op. Ice Nine Kills trappelde ter plaatse en was gisteren het levende bewijs dat veel show niet meteen gelijk staat aan een goéde show.

Ice Nine Kills speelt volgend weekend op Jera On Air, op 28 juni.

Pain @ Metal Dome

© CPU – Lennert Nuyttens

Peter Tägtgren maakte eerst furore als stichtend lid van de Zweedse deathmetalband Hypocrisy. De muzikale creativiteit kruipt echter waar het niet gaan kan, want voor Pain sloeg hij een compleet andere richting in. Zeker gisteren was niemand bij Pendulum en Electric Callboy verlegen om een stevig stapje in de wereld te zetten. Waar hij op plaat alles zelf schreef, is Pain live een heuse band die van aanpakken weet. De humoristische cartoonvisuals luidden elk nummer speels in. Het feestje zat echter niet enkel in Tägtgrens hoofd, want het voorste stuk van de Metal Dome ging lekker los op de lichtjes gedateerde electrometal. Hoewel de multi-instrumentalist zijn interpretatie van tanzmetal destijds revolutionair was, is hij nu wel voorbijgestreefd door acts als Perturbator die echt all the way gaan in kitscherigheid. Nu was er naar ons gevoel nog een iets te grote metalvibe aanwezig, al zorgde “Call Me” met een digitale featuring van Sabatons Joakim Brodén voor een stevige uppercut. De moshpit was dan weer op zijn heftigst tijdens “Same Old Song”. Tägtgren weet nog steeds hoe hij een feestje moet bouwen, zelfs als de verf een beetje begint te bladderen.

Pain komt begin volgend jaar naar Patronaat op 19 januari en naar Trix op 26 januari.

Mr. Bungle @ North Stage

© CPU – Joost Van Hoey

Ondanks dat Faith No More op Graspop nog een show in te halen heeft, was het al een spektakel op zich om Mike Patton weer in vol ornaat gek te zien doen. Wat Mr. Bungle zou presteren, kon werkelijk alle kanten opgaan, maar met vaste thrashers Scott Ian van Anthrax en ex-Slayer-drummer Dave Lombardo in de rangen wisten we ergens dat het goed zou komen. Van ver leek de supergroep op een excentriek clubje fetishisten die eens graag zouden komen raggen. Graspop werd zo een goede vijftig minuten lang ‘asspop’. Na de loungy intro waarbij Patton getooid in een katachtig masker zijn hersenspinsels de vrije loop liet, ging de show over naar een iets klassiekere metalset. “Speak English Or Die” van S.O.D. en “Hell Awaits” van Slayer misten dan ook hun doelwit niet om de metalheads keihard te laten moshen. Zodoende koos Mr. Bungle misschien voor de gemakkelijke weg, maar waar het allemaal om draaide, was eerder om deze cultgroep überhaupt te kunnen zien. De uitzinnige performance maakte duidelijk dat Mr. Bungle nog steeds een onvoorspelbare en boeiende kracht is in de metalwereld.

Mr Bungle speelt maandag 24 juni een exclusieve Nederlandse zaalshow in 013.

Rotting Christ @ Marquee

© CPU – Lennert Nuyttens

Onze donkerste ziel kreeg gisteren de Griekse kost die het nodig had. Geen feta of ouzo, het mocht op vlak van smaken nog iets straffer zijn bij Rotting Christ. De nasmaak die de band na ruim vijftig minuten achterliet was metalig en toch konden we er geen genoeg van krijgen. Als pionier in het genre heeft het viertal de scene een (zwarte) kleur gegeven en die kleur nam de stampvolle Marquee in een vaste handgreep. Hun (r)evoluties gingen niet onopgemerkt voorbij, al voelde je wel dat ze een tamelijk compact geheel neerzetten. De vier vlammenwerpers brachten sporadisch warmte in de tent, die zo al genoot van de godslasterlijke vurigheid waarmee Rotting Christ klappen uitdeelde. De Griekse anti-goden waren in bloedvorm!

Rotting Christ komt dit najaar met Borknagar naar Tivoli op 9 oktober en naar De Casino op 26 oktober.

While She Sleeps @ South Stage

© CPU – Cédric Depraetere

De jonge garde nam de regionen rond het hoofdpodium weer voor haar rekening en dat onder leiding van While She Sleeps. De stadgenoten van Bring Me The Horizon schoven dit jaar weer een paar plaatsen omhoog in de rangorde en zijn zowat op hun piek qua populariteit. Hun nieuwe album SELF HELL stelde ons begin dit jaar nog teleur, maar op Graspop staken ze zichzelf in een venijniger jasje. De goesting voelde je al bij het eerste nummer “RAINBOWS” en bij het daaropvolgende “SLEEPS SOCIETY” ontplofte de bom definitief. Een onophoudelijke stroom van crowdsurfers baande zich een weg naar het podium en dat werkte zodanig inspirerend dat Loz Taylor zelf een genoegzaam duikje nam in het publiek. Het gaspedaal hield While She Sleeps continu ingeduwd en dat was ook nodig om te kunnen blijven boeien. Hun venijnige prestatie tijdens een ondergaande zonnetje was datgeen waar Graspop naar snakte rond de vroege avond.

While She Sleeps speelt volgend weekend op Jera On Air, op 29 juni.

Uriah Heep @ Jupiler Stage

© CPU – Joost Van Hoey

Gisteren werden de ‘oude zakken’ lichtjes weggemoffeld op de Jupiler Stage. In het geval van Uriah Heep was dat een grove fout. Meer dan vijftig jaar aan innovatieve hardrock verdiende namelijk beter. De groep liet dat echter niet aan zijn hart komen en bewees nog lang niet rijp te zijn voor het rusthuis. Uriah Heep betoverde Graspop Metal Meeting met zijn allereerste optreden op dit iconische festival en het was een onvergetelijke show. De setlist was een perfecte mix van klassiekers en nieuw werk, te beginnen met het krachtige “Save Me Tonight” en het energieke “Grazed by Heaven”. De band bracht het publiek in vervoering met de mystieke klanken van “Rainbow Demon” en de tijdloze hit “Stealin'”. De krachtige uitvoeringen van “Hurricane” en “Free ‘n’ Easy” lieten de veelzijdigheid van de groep zien, terwijl “Gypsy” en “July Morning” de diepere, epische kant van het repertoire benadrukten. Ze sloten af met het opzwepende “Easy Livin'”, wat zorgde voor een explosie van enthousiasme bij de aanwezige metalheads. Uriah Heep bewees wederom waarom het legendarisch is in de rock- en metalwereld. Het was dan ook geen toeval toen de avondzon doorbrak bij “Hurricane”. Hierdoor was het nog eens ouderwets rocken zoals dat enkel kan in Dessel.

Architects @ North Stage

© CPU – Joost Van Hoey

Architects kan je momenteel moeilijk ontlopen. In januari stond de band nog in de Lotto Arena en binnen nog niet eens twee maanden sluit ze Alcatraz Open Air af in Kortrijk. Tussendoor kwam Architects nog eens naar zijn geliefkoosde Graspop, waar het in primetime op de North Stage openlijk solliciteerde om zelf eens het festival te mogen afsluiten. Opener “SEEING RED” moesten de mannen door een incident in het publiek vroegtijdig onderbreken, maar eenmaal alles weer uitgeklaard was, begonnen ze er gewoon opnieuw aan. De stem van Sam ‘fucking’ Carter was jammer genoeg niet in topvorm en klonk tamelijk uitgeput, maar daar liet hij zich niet door tegenhouden. Voor “Impermanence” kreeg hij overigens het gezelschap van While She Sleeps-frontman Loz Taylor en kon hij zijn stem zo goed als het kon sparen voor het bikkelharde einde. “Doomsday” droeg de band op aan zijn overleden kompaan Tom Searle en voor “when we were young” werd er geappelleerd voor de grootste circlepits van de dag. Afsluiter “Animals” beukte met volle bombast over de weide en zorgde zo finaal voor beestige taferelen in Dessel.

Architects speelt volgend weekend op Jera On Air, op 29 juni. Bij ons headlinet de metalcoregroep op 11 augustus op Alcatraz Open Air.

Brutus @ Metal Dome

© CPU – Cédric Depraetere

Brutus maakte zijn langverwachte debuut op Graspop Metal Meeting en bewees waarom het een van de meest opwindende Belgische bands van het moment is. Ondanks het internationale succes, voelde het optreden als een triomf voor de thuisbasis. Het powertrio opende met het krachtige “War“, waarbij de intense energie meteen oversloeg op het publiek. “Liar” en “Justice de Julia II” brachten de unieke mix van rauwe emotie en technische vaardigheid die vooral zangeres-drumster Stefanie Mannaerts kenmerkte. Tijdens “Miles Away” en “Brave” wist de band een meeslepende sfeer te creëren, terwijl “What Have We Done” en “Space” de dynamische veelzijdigheid van zijn postmetalachtige geluid benadrukten. De climax werd bereikt met “Storm” en “Dust“, waarbij het publiek volledig werd meegesleept in de opbouwende spanning. Afsluiten deden de drie met het epische “Sugar Dragon”, wat zorgde voor een adembenemend einde van een onvergetelijke set. Brutus bewees met zijn optreden op Graspop dat groots zijn in het kleine het doet uitstijgen boven België, én dat die internationale faam meer dan verdiend is.

Brutus staat volgend weekend op Jera On Air, op 28 juni. Daarna doet het nog vijf Belgische festivalshows: Rock Werchter (7 juli), Rock Zottegem (12 juli), Rock Herk (20 juli), Dour (21 juli) en Ronquières Festival (4 augustus).

Limp Bizkit @ South Stage

© CPU – Cédric Depraetere

Koning voetbal? Koning Fred Durst als we het publiek van Graspop mogen geloven. Limp Bizkit stond rond negenen voor een afgeladen vol plein te spelen dat zich maar al te graag katapulteerde naar 1999. “Break Stuff” als opener is een uitroepteken om mee te beginnen, maar de karrenvracht aan hits had nog meer wagons die de band een voor een opentrok voor een hongerig publiek. Mafkees van dienst Fred Durst stak tussen de nummers door zoals gebruikelijk met alles en iedereen de draak, maar had met Steel Panther en de fans van Avenged Sevenfold wel zijn vaste slachtoffers gevonden. Muzikaal hebben we de band eerlijkheidshalve al strakker weten spelen. Vooral Wes Borland kon gisteren zijn gitaarkunsten net iets te weinig in de verf zetten en zorgde mee ervoor dat “Nookie” heel slecht uit de mix kwam. Het hoogtepunt van het optreden was hoe dan ook jonge fan Gabriel die zijn droom realiseerde en “Faith” op gitaar voor een uitzinnig publiek mocht meespelen.

Voor de held van de dag moesten we dus niet in Keulen zijn. De sfeer zat er al bij al wel uitstekend in en dat voedde de band verstandig verder met hitjes “Take A Look Around” en “My Way”. De collectie blauwe plekken maakten de mannen volledig met een reprise van “Break Stuff”. Limp Bizkit bezorgde het publiek waarvoor het kwam, al had Fred Durst toch net iets meer zijn snavel mogen houden.

Avenged Sevenfold @ North Stage

© CPU – Cédric Depraetere

Avenged Sevenfolds vorige headlineshow dateert van precies tien jaar terug. Destijds sprak de festivalorganisatie al over opkomende headliners die de oude garde zouden kunnen vervangen, maar in 2018 namen de Amerikanen genoegen met een spot in de vooravond. Gelukkig hebben ze ditmaal ruimschoots bewezen dat ze een hoofdpodium waardig zijn. Ondanks een aarzelend begin met “Game Over” en steeg de intensiteit aanzienlijk na “Hail to the King”, opgedragen aan Mr. Bungle. De imposante led-schermen langs elke hoek van de dubbele Main Stage pasten perfect bij de setting; vanaf onze positie aan de rechterkant werden we volledig meegezogen in de lugubere nachtmerrie die de band omstreeks middernacht over Dessel verspreidde.

De setlist bood een gevarieerde mix van hits zoals “Afterlife” en “Nightmare”, waarbij Brooks Wackerman indruk maakte met zijn drumsolo aan het einde van “Unholy Confessions”. Synyster Gates schitterde met zijn gitaarsolo tijdens “Nightmare”, terwijl hoogtepunten als “A Little Piece of Heaven” en “Save Me” de emoties hoog deden oplaaien. Avenged Sevenfold bewees overduidelijk dat het de status als headliner verdient en had de weide helemaal in zijn greep. Langs de kant van Bring Me The Horizon mocht het respect daarentegen wat groter zijn. M. Shadows was immers niet gediend met de pyrotests aan de overkant tijdens de show. Dit illustreerde dat de band zich volledig bewust was van deze kans en niet zomaar zijn set kwam afhaspelen. De belofte om snel terug te keren met een echte headlinershow – vermoedelijk in een zaal – leek dus dubbel en dik gemeend.

Avenged Sevenfold speelt op maandag 24 juni in de Ziggo Dome.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van Tool lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.
Onze recensie van Five Finger Death Punch lees je hier.
Onze recensie van Bring Me The Horizon lees je hier.

Deze recensies werden geschreven door Cédric Ista en Simon Meyer-Horn.

Related posts
LiveRecensies

Dour (Festivaldag 5): Op de DOUREUH buiten

Dag vijf van Dour en dan is het niet onlogisch dat de tank van het gros van de bezoekers leeg is. Tienduizenden…
InstagramLiveRecensies

Rock Werchter 2024 (Festivaldag 4): Sterren tellen

Vier dagen Rock Werchter, dat is vier dagen muzikaal genot, maar ook een beetje afzien. De vermoeidheid begon gisteren – althans aan…
LiveRecensies

Jera on Air 2024 (Festivaldag 3): Zondvloed in overvloed

Kan het dan toch? Kan een Jera on Air plaatsvinden zonder dat de regen met bakken uit de hemel komt? Die bijna…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.