© CPU – Karen Van Lierde
Als we de geloofspredikers die bij ieder zwaarder festival staan moeten geloven, zullen wij als liefhebbers van zware gitaren uiteindelijk in de hel belanden. Nu weten we niet echt wat we ons daar precies bij moeten voorstellen, maar gisteren op Jera on Air kregen we alvast een voorproefje. De organisatie van het punk-, metalcore- en hardcorefestival had bergen verzet om het voor iedereen zo aangenaam mogelijk te maken en had haar terrein vol gezet met ventilatoren, drinkpunten en vernevelaars, maar nog altijd was de eerste dag een ware hell on earth. Gelukkig maakte goede muziek alles een stuk lichter en zo zagen we onder meer Whispers, Trivium en Architects de hitte iets of wat temmen.
Speedway @ Hawk
© CPU – Karen Van Lierde
Tijdens de middag volgden we het advies van de deskundigen op om het rustig aan te doen. We begonnen in de Hawk bij Speedway. Enkele weken geleden kon de groep ons in een volgelopen Kavka Zappa niet helemaal overtuigen, maar in de tent van Jera on Air lukte dat wel. Met een portie melodische hardcore op topsnelheid botste de band door de kleine tent, al kwam er al snel roet in het eten. Technische problemen legden de boel even plat en zorgden ervoor dat de razendsnelle trein tot stilstand kwam. Herpakken deed Speedway zich gelukkig wel, waardoor “Solitaire”, “Touch” en “Passion Play” alsnog als mokerslagen van leer trokken.
Ways Away @ Buzzard
© CPU – Karen Van Lierde
Een festivalzomer zonder Jesse Barnett is zowat onmogelijk, al trekt hij deze zomer niet met Stick to Your Guns over de weides. Wel met Ways Away, zijn andere project. Die band mag dan een pak minder bekend zijn dan zijn hoofdband, toch liep de tent al snel volledig vol. Daar bleef het niet bij, want hij kreeg ook meteen het volledige publiek met zich mee. Barnett hoefde de boel maar even aan te porren of er werd al bewogen, en hoewel Ways Away muzikaal een stuk melodieuzer en luchtiger dan Stick to Your Guns was, kwam het geheel wel stevig genoeg binnen om de Buzzard wakker te schudden. Wat wil je als frontman nog meer van je tweede band?
Decapitated @ Eagle
© CPU – Karen Van Lierde
Jera on Air is altijd al een verzameling van buitenbeentjes geweest. Dat is een punkfestival nu eenmaal eigen. Toch was Decapitated zelfs binnen dat brede plaatje nog een opvallende naam. De Poolse deathmetalband paste op papier niet helemaal tussen al het punk-, hardcore- en metalcoregeweld, maar bleek in de Eagle uiteindelijk minder misplaatst dan je op voorhand zou denken. Snoeihard was het, met riffgeweld dat als betonblokken door de tent rolde, terwijl de teksten zich een weg baanden langs onderwerpen als godslastering, cults en zelfvernietiging. Plezant hé?!
Nevertel @ Hawk
De mannen van Nevertel namen een sterke start. Met een meezingbaar openingsnummer werden meteen alle elementen van hun sound duidelijk: een mix van harde riffs, een vleugje pop en uptempo rap. Hoewel de snikhete tent voor wat schaduw zorgde en de gitarist zijn hoodie verrassend genoeg kon aanhouden, kregen we al snel af te rekenen met een technisch probleem. Amper twee nummers ver viel alles stil, vermoedelijk een gevolg van de warmte. Na deze korte, ongeplande onderbreking keerden ze gelukkig snel terug op het podium en brachten ze meer van hetzelfde. Niets baanbrekend of vernieuwend, maar zeker ook niet slecht. Ideale muziek voor een eerste festivalnamiddag met een pilsje in de hand mee te headbangen, althans afgaande op het ontspannen publiek rondom ons.
Whispers @ Buzzard
© CPU – Karen Van Lierde
Whispers is bij ons al langer een naam waar we warm van worden, en op Jera on Air werd nog maar eens duidelijk waarom. De Thaise hardcoreband opende met “Bangkok Evilcore” meteen ferm, waarna het met “A Choice To Survive” en “Hell On Earth” geen enkele stap terugzette. De Buzzard kreeg zo al vroeg een stevige oplawaai te verwerken en dat terwijl het als maar warmer werd. Door zijn Thaise afkomst heeft Whispers waarschijnlijk wel al hetere temperaturen overleefd, want rekening houden met de hitte deed de band alleszins niet en zo knalde het met “Retribution” en “Chaos Breed” nog een laatste keer ongenadig door.
Wargasm @ Vulture
© CPU – Matthias Engels (archief)
Wargasm had nog geen noot gespeeld of de zanger stond al boven op de barricade vooraan. Iemand had er duidelijk zin in. De Britten waren zich ook bewust van de verzengende hitte: vier van de vijf bandleden verschenen zonder shirt op het podium, twee nummers later waren er dat vijf. Ondanks de schroeiende temperaturen brachten ze zonder twijfel de meeste energie die we al gezien hadden. Exact zoals ze zelf zongen: ‘You’re my energy’ — een uitspraak die het publiek moeiteloos terugkaatste. De pit werd steeds groter, er werd gemosht alsof de hitte niet bestond en een massale sitdown kreeg de volledige tent in beweging.
Halverwege werd het zelfs even spannend toen we op de schermen te zien kregen dat de antivirusbescherming bijna verlopen was — gelukkig bleek dat niet het einde van de wereld, noch van de set. Keiharde riffs, een dreunende bas die door merg en been ging en een intensiteit die de hele tent leek omver te blazen: dit was waar Jera op wachtte. Tijd om wakker te worden en het echte werk te laten beginnen. De energie die Wargasm wist over te brengen was absurd, dat ze daarin slaagden onder deze omstandigheden nog veel meer. Stuk voor stuk leken het Duracell-konijntjes die vastbesloten waren alles te geven en geen seconde gas terug te nemen — precies de mentaliteit die perfect past op een festival als dit. De band deed zijn naam alle eer aan en bewees opnieuw waarom hij zo snel aan het groeien is. Hun sound voelt als de gulden middenweg tussen Turnstile en YUNGBLUD: rauw, energiek, toegankelijk en vooral gemaakt om live volledig tot zijn recht te komen.
Set It Off @ Eagle
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Set It Off klonk vrij chaotisch, met een mix die niet helemaal strak in elkaar viel. Er was wel vuur voorzien om de boel nog wat heter te maken, maar eerlijk gezegd zat er meer pit in de vlammen dan in de band en hun show zelf. Na hun passage op Graspop vorige week weten we dat ze beter kunnen. Hier op Jera lieten ze dat potentieel jammer genoeg liggen. In de Eagle klonk bovendien meer geroezemoes onder het publiek dan echte betrokkenheid of enthousiasme voor de band, wat gisteren over het algemeen samen leek te hangen met de temperatuur in de tenten.
Fiddlehead @ Buzzard
© CPU – Karen Van Lierde
Wie al langer bij Jera on Air rondloopt, weet dat de Buzzard jaar na jaar de vaste hardcorestek is en dus ook de juiste plek voor Fiddlehead. De Amerikaanse supergroep, met leden uit onder meer Have Heart en Basement, liet de kelen opengaan op tracks als “Sullenboy” en “Million Times”, terwijl er vooraan stevig met de benen werd gezwierd in de moshpit en de nodige stagedivers over de hoofden heen kwamen gevlogen. Mooi was het moment dat Patrick Flynn, toch wel een waar icoon in het hardcorewereldje, de tijd nam om Whispers nog wat pluimen uit te delen. Toch mooi om te zien hoe zo’n veteraan de nieuwe generatie omarmt.
Bury Tomorrow @ Vulture
© CPU – Karen Van Lierde
Met “Choke” als openingsnummer schoot Bury Tomorrow meteen raak. Geen opwarming, gewoon vol erin. In een bomvolle Vulture werd het refrein meteen keihard meegebruld, alsof iedereen daar al vanaf minuut één klaarstond om alles eruit te gooien. Daarna bleef de band dat momentum strak vasthouden. “Death” kwam binnen met loodzware riffs en een bas die alles vooruit duwde. Daniel Winter-Bates schakelde zoals gewoonlijk moeiteloos tussen rauwe screams en cleane refreinen die net genoeg ademruimte gaven om je even recht te trekken voor de volgende klap. Tussendoor nam hij een moment om het publiek te bedanken en zijn appreciatie te tonen voor iedereen die in de bloedhitte was komen feesten. Sympathiek moment, al voelde het ook alsof de zaal ondertussen langzaam aan het smelten was.
Hoewel ze bleven smijten met sterke nummers, leek het publiek halverwege toch even wat energie te verliezen — niet uit onwil, maar gewoon door de hitte en de intensiteit. Traditiegetrouw volgde een speech over mentale gezondheid en steun aan elkaar, met de oproep om lichtjes in de lucht te steken en samen mee te bewegen. Cliché misschien, maar het werkte wel: de zaal kwam weer helemaal mee. Niet veel later volgde nog een woord over gelijkheid en samenhorigheid, waarna “Boltcutter” alles opnieuw openbrak. De energie schoot meteen terug omhoog en de pit kwam weer volledig tot leven. Tegen het einde hing er een dikke, plakkerige waas over de hele set. Zweet, warmte en beweging overal, met hier en daar een waaier die amper nog hielp. Crowdsurfers vonden massaal hun weg naar voren en gaven het geheel nog een extra laag chaos. We bleven achter in een dampende massa van geluid, zweet en energie: kapot, maar op de best mogelijke manier.
Trivium @ Eagle
© CPU – Karen Van Lierd
Vorig jaar trok The Poisoned Ascendancy Tour door Europa, waarbij Bullet For My Valentine en Trivium de twintigste verjaardag van respectievelijk The Poison en Ascendancy vierden. De eerste helft van dat pakket stond afgelopen editie al op Jera on Air, terwijl er dit jaar met Trivium de andere helft aanwezig was. De albumtour is al een tijdje gedaan, dus kreeg de doortocht in Ysselsteyn een heel ander gezicht dan die in de Lotto Arena, maar toch hing er nog genoeg herkenning in de lucht. Trivium hoefde namelijk niet volledig op Ascendancy te leunen om het publiek mee te krijgen, want ook daarbuiten had de band intussen meer dan genoeg munitie verzameld. Matt Heafy en co speelden strak, stevig en met zichtbaar gemak, terwijl de tent opvallend snel meeging in alles wat van het podium kwam. Vuisten gingen de lucht in, kelen werden opengezet en op de tonen van opener “Pull Harder on the Strings of Your Martyr” kwamen de eerste crowdsurfers al over de hekken heen gezet. Iets dat de volle show bleef aanhouden trouwens, net zoals de controle waarmee de groep door haar set raasde. “Down From the Sky”, “Until the World Goes Cold” en “In Waves”, allemaal werden ze gebracht met de precisie van een Zwitsers zakhorloge en was het vakmanschap ten voeten uit. En dat terwijl de echte grote jongens van de avond nog moesten komen.
The Menzingers @ Hawk
© CPU – Karen Van Lierde
Later op de avond kregen we eindelijk wat verfrissing. De zon die achter de horizon verdween, kwam geen minuut te vroeg. Wat minder verfrissend bleek, was de passage van The Menzingers. Er zat opvallend weinig pit in de set en ook de rauwe grunge-invloeden die hun sound normaal wat extra karakter geven, leken ergens onderweg verloren te zijn geraakt. Buiten een handvol trouwe fans die enthousiast bleven meezingen, kreeg de band vooral een vrij lauwe respons van een publiek dat er al een lange, hete festivaldag op had zitten. Had je niet beter geweten, dan had je kunnen denken dat dit de laatste festivaldag was in plaats van de eerste. De vermoeidheid hing voelbaar in de lucht en The Menzingers slaagden er maar zelden in om daar echt doorheen te breken. Opvallend genoeg stond de zang prominent in de mix, maar ook daar ontbrak net dat beetje peper om de nummers naar een hoger niveau te tillen. Misschien lieten ze dat bewust over aan Rise Against en Architects, die later op de avond nog moesten aantreden en voor het nodige vuurwerk zouden zorgen.
Rise Against @ Vulture
© CPU – Karen Van Lierde
Een stampvolle tent stond ongeduldig te wachten op Rise Against. De mannen vlogen er meteen stevig in met “Re-Education (Through Labor)”. Tim McIlrath zong al vroeg ‘We sweat all day long for you’, een zin die speciaal voor deze festivaldag geschreven leek, want zweten hadden we gedaan. Met dat openingsnummer liet hij zijn stem kraakhelder klinken en maakte hij meteen duidelijk dat het debacle van een jaar geleden in Vorst Nationaal verleden tijd was. Daar liet zijn stem het nog afweten, maar daar was deze avond niets meer van te merken. Daarna volgden de hits elkaar in sneltempo op, met onder meer “Survivor Guilt” en “Satellite”. Tijdens “Give It All” ruilde McIlrath zijn microfoon in voor een megafoon, waardoor het nummer alleen maar meer kracht kreeg.
We waren nog maar enkele nummers ver en toch voelde het al alsof we op het hoogtepunt van de set zaten. Het enthousiasme spatte van het podium, de moshpit draaide op volle toeren en de crowdsurfers bleven onafgebroken richting front trekken. Jammer genoeg haalde een veel te lange intro voor “Ready to Fall”, waarin gepolst werd naar nieuwe fans, oude fans en enthousiasme voor de volgende bands, de vaart even uit de set. Gelukkig herpakte de band zich meteen daarna. De ruwe sound, vlijmscherpe riffs en pompende bas die Rise Against zo herkenbaar maken, stonden als een huis. De set zat bovendien strak in elkaar, met een setlist vol klassiekers en nauwelijks ruimte voor nieuw materiaal, ondersteund door een sterke lichtshow die het geheel naar een hoger niveau tilde. Afsluiten deden ze met “Savior”, dat nog één laatste explosie van energie door de tent joeg en het publiek helemaal klaargestoomd voor de headlinder, Architects, achterliet.
Converge @ Buzzard
Terwijl Rise Against in de Vulture alles gaf, ging het er in de Buzzard nog een paar versnellingen harder aan toe. Converge had met Love Is Not Enough en Hum of Hurt dit jaar niet één, maar twee nieuwe platen mee naar Jera on Air. Toch was de set in de vrij volle Buzzard er eentje die dieper dook dan die twee nieuwe albums. Ouder geweld als “Eagles Become Vultures”, “Dark Horse” en “Concubine” denderde uit de speakers en gaf de fans van het eerste uur waar voor hun geld. Werd er dan helemaal niks van het nieuwe werk gespeeld? Jawel, maar zelfs dat klonk alsof het al jaren tussen de klassiekers stond te rotten. “Love Is Not Enough” en “Bad Faith”, beide van Love Is Not Enough, schoven naadloos tussen het oudere werk en ook “Doom in Bloom” trok vanuit de andere nieuweling diezelfde agressieve lijn van de eerdere platen moeiteloos door.
Architects @ Eagle
© CPU – Karen Van Lierde
Hoewel Architects de eerste festivaldag mocht afsluiten, stond de tent opvallend minder vol dan een uur eerder bij Rise Against. Het publiek van Jera On Air wil duidelijk liever meer punk dan metalcore. Dat weerhield de Britten er echter niet van om er meteen stevig in te vliegen. “Elegy”, de openingstrack van hun nieuwste album, mocht de spits afbijten en bezorgde meteen een eerste kippenvelmoment. Lang duurde die rust niet, want “Whiplash” ontketende de hel op aarde. Halverwege ging de volledige tent neer voor een massale sitdown, om vervolgens als één geheel weer recht te springen. Na twee nieuwe nummers doken de mannen opnieuw hun oudere repertoire in. “Doomsday” kreeg terecht een prominente plek in de set en klonk haast als een waarschuwing voor wat ons de rest van het weekend nog te wachten stond. ‘The only way out is through’, voelde op dat moment als het onofficiële motto van Jera On Air. Ook “Black Lungs” sloeg stevig in, met loodzware riffs die de screams van Sam Carter extra kracht gaven. Al liet zijn stem hem af en toe in de steek en klonken sommige uithalen net niet zuiver. Gelukkig stond de rest van de band als een huis en hielden ze de energie moeiteloos overeind.
Dat het na warm nóg warmer zou worden, bleek geen loze belofte. De moshpit was ondertussen bijna verdubbeld in omvang en leek geen seconde tot stilstand te komen. Bij “Impermanence” volgde de onvermijdelijke oproep voor crowdsurfers, en daar gaf het publiek massaal gehoor aan. De security kreeg het zichtbaar zwaar om iedereen veilig over de barricade te krijgen. Verder passeerden ook “Curse” en “When We Were Young”, waarbij vooral die laatste de vloer opnieuw deed daveren onder het gewicht van de riffs. Daarna ging het tempo even omlaag met “Everything Ends”, begeleid door de ondertussen haast verplichte zee van telefoonlichtjes. Als afsluiter kregen we nog “Seeing Red” en “Animals”, twee nummers die nog één laatste keer alle resterende energie uit het publiek persten. Ondanks een stem die niet de hele avond even sterk bleef, bewees Architects opnieuw dat het een band is die thuishoort op de grootste podia. De show zat strak in elkaar en kwam, net als een week eerder op Graspop, volledig tot zijn recht op een groot festivalpodium. Dat Jera On Air de Britten in het hart heeft gesloten, viel na deze afsluiter moeilijk te ontkennen.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Deze recensies werden geschreven door Bryan Boomaars en Jody Beyne.
