InstagramLiveRecensies

Graspop Metal Meeting 2024 (Festivaldag 2): Natte voetenwerk

© CPU – Imke Dirikx

De grasweide van Graspop werd op dag twee herschapen tot een gigantische modderpoel. De aanhoudende stortregen rond het middaguur dreigde even roet in het eten van heel was Graspoppers te gooien, maar de doorwinterende metalhead is gelukkig niet van suiker. Vast en waterdicht schoeisel waren geen overbodige luxe om je een weg te kunnen banen van podium tot podium. Na een nogal bescheiden start barstte de festivaldag pas echt los bij het vallen van de avond, wanneer de zon na heel wat bidden toch eens gedag kwam zeggen. We zagen een toekomstige headliner, een geslaagd experiment en oude rotten die de kneepjes van hun vak nog niet verleerd zijn.

Svartsot @ Marquee

© CPU – Ymke Dirikx

Folk- en paganmetal blijft op Graspop doorgaans een onderbelicht genre. De groepen die echter geboekt worden, weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen. De Denen van Svartsot kregen daarom de eer om op de tweede festivaldag de Marquee te openen. De metalheads waren taai genoeg om de aanhoudende regenvlagen te trotseren. De regen speelde de band in de kaart, maar door technische vertragingen verliep de overgang van soundcheck naar show rommelig. Als zanger Thor Bager niet was opgedaagd in een zwarte monnikspij, hadden we het verschil nauwelijks gemerkt. Toen de typische fluitriedels eindelijk loepzuiver ons gehoorkanaal bereikten, konden we rustig heupwiegen en het vocht van onze benen schudden. Na verloop van tijd viel echter op dat Svartsot wat miste aan een soort anthem, wat bijvoorbeeld Korpiklaani en Finntroll wel hebben. Desondanks amuseerden de bandleden zich rot en bleef de mythologische sfeer behouden.

Until I Wake @ Metal Dome

© CPU – Karen Van Lierde

Ontwaken kon je gisteren op Graspop onder meer met een cocktail van melodische zang, breakdowns en ongeremde emoties. Until I Wake uit Buffalo kreeg de sleutel van de Metal Dome in handen en probeerde desondanks de deur te forceren. Het begin werd geteisterd door een paar technische problemen, wat natuurlijk niet bevordelijk is als je een grootse entree wenst te maken. De bruutheid van hun metalcore nam wel geleidelijk aan toe en met name Cody Johnson haalde het maximale gort uit zijn stembanden. Dat hij er af en toe eens flink naast zat bij de cleanere stukken hoefde daarom niet verwonderen, zeker omdat ze een redelijke waslijst aan optredens in Europa erop hebben zitten. Until I Wake was beter dan de scheuren in hun jeansbroeken deden vermoeden, al had het toch een tikkeltje origineler gemogen voor ons.

Until I Wake komt op 6 april volgend jaar naar Kavka Zappa.

Gel @ Jupiler Stage

© CPU – Johan Poelmans

Het regende pijpenstelen en een van de slachtoffers van de fikse regenbui was Gel. Gelukkig waren er een paar dappere die-hards die wat water en modder niet aan hun hart lieten komen. Wie erbij was, werd beloond met een vlijmscherpe set die heel rechtlijnig en toch heerlijke hardcore was. Frontzangeres Sami Kaiser ijsbeerde stoïcijns over het podium en brulde de regen onverbiddelijk van de poncho’s af. De sfeer was net door de omstandigheden opperbest en je had een paar echte durvers die de pit ruiger en natter maakten. Aan bindteksten werd er geen tijd gespendeerd en zo bleven de Amerikanen snoeistrak doorrammen. Het was misschien wat vroeg om op dag twee al conclusies te trekken, maar Gel voegen we wel al toe aan de lijst ‘revelaties van Graspop 2024’.

Gel speelt volgend weekend op 27 juni op Jera On Air en staat begin juli ook op Ieperfest.

Khemmis @ Metal Dome

© CPU – Johan Poelmans

Alsof het net uit een modderpoel was gekropen, schudde Khemmis de Metal Dome wakker met zijn experimentele doommetal. De kunst van het langzaam spelen kruidt de band graag met elementen uit traditionele blackmetal. Met andere woorden: het waren vooral de riffs die de klok sloegen. Vooral de melodieuzere stukken deden sterk denken aan de oude Ghost, wat Khemmis in zijn niche tot een blijver maakt. Aan de opkomst in de tent was ook te zien dat er veel toeschouwers waren die precies wisten waar ze waren. De hemel was al opgeklaard, dus het excuus van een volle tent door mensen die schuilden was ongeldig. Dat terzijde beukte Khemmis zich eigenhandig door drie deuren tegelijk. Voor vuur hoefden we alleen maar onze ogen te richten op de vaste led-schermen, iets wat elke band in de Metal Dome beter tot zijn recht laat komen.

Drug Church @ Jupiler Stage

© CPU – Johan Poelmans

De regen bleef met bakken uit de lucht vallen. Graspop leek er vrede mee genomen te hebben, want voor Drug Church was er nog wel wat volk komen opdagen. De staat van dienst van de band overschreed recentelijk de kaap van de tien jaar en alhoewel ze zichzelf niet al te serieus nam/neemt is ze intussen wel een soort van instituut in de hardcorescene geworden. Vleugje droge humor tussen de nummers door en dan weer manisch hard uithalen tijdens die nummers zelf, Drug Church wist hoe het de Jupiler Stage bij de les moest houden. Een glansrijk opreden mag het dan wel niet geweest zijn, voor het amusement en de fans van de betere hardcore was het uitgeregende optreden desondanks een fijne meevaller.

P.O.D. @ South Stage

© CPU – Ymke Dirikx

Ook voor gedateerde acts is er een plaats op Graspop. De hipste vogel in het nest is P.O.D. nooit geweest en toch heeft het doorheen de jaren een aantal trouwe fans achter zich kunnen scharen. Er stond wel wat volk aan de South Stage en toegegeven; P.O.D. bestaat best wel uit goede muzikanten. Dan is het natuurlijk jammer dat de nummers inspiratieloos en inruilbaar aanvoelden. Van “Boom” tot “Satelitte” of “Afraid To Die”, P.O.D. klonk strak, maar ook minstens even inhoudsloos. Het nieuwe album Veritas kreeg naar ons gevoel ook net iets te veel belangstelling in de setopbouw en haalde vaker de vaart uit de show. Hun enige ‘hit’ speelden ze ten slotte helemaal op het einde. “Alive” bracht de weide in de namiddag dan toch deels tot leven en redde voor een stuk de meubelen van de Amerikanen. Voor de rest was het eerder weinig soeps.

Borknagar @ Marquee

In de blackmetalscene wordt Noorwegen steevast als de heimat genoemd. Door de jaren heen is het subgenre echter zodanig geëvolueerd dat zelfs oudere groepen uit de streek hun muzikale palet hebben uitgebreid. Borknagar is daar een typisch voorbeeld van. Recht uit Bergen ontpopte de band zich een goede dertig jaar geleden tot een progressievere blackmetalgroep. In de Marquee kregen we daarvan een mooie bloemlezing te horen. De beste metafoor hiervoor is het schilderen van een landschapsschilderij waarbij de penseel uitschoot wanneer er plots blastbeats te horen waren. De harmonieuze samenzangen en lange gitaarstukken waren daarentegen als een heuvel en een rivier. Borknagar was dus niet alleen één met zichzelf, maar ook met de natuur. Daardoor was de set eigenlijk eveneens een moment om rustig te zitten en alle modder buiten even te vergeten.

Borknagar komt dit najaar met Rotting Christ naar Tivoli op 9 oktober en naar De Casino op 26 oktober.

Hammerfall @ North Stage

© CPU – Karen Van Lierde

‘No fucking ballads!’ Onder de duivelse verlichting van Judas Priest mocht Hammerfall de weide alvast klaarmaken voor een stomend hete brok powermetal. De Zweedse powermetalgroep leunt iets dichter aan tegen de patsers van Manowar, maar dat er vuisten en pinten broederlijk de lucht in zouden vliegen, zagen we aankomen met onze ogen dicht. “Hammer High” was daarbij het summum, al had Joacim Cans zijn flauwe mopjes beter in Gotenburg kunnen laten. Voor de rest zat deze set perfect in elkaar. Ondanks het vroege uur in de namiddag stak Hammerfall alle moeite en tijd in een verhoogd podium, lederen jacks, aangepaste attributen en een gigantische backdrop. Zo’n inzet doet ons metalhart onvermijdelijk branden. Alsof dat nog niet genoeg was, wakkerde slotstuk “Hearts on Fire” het vuur extra aan. Wij waren wederom goed verwarmd voor het vervolg van deze dag.

Op 5 oktober is Hammerfall de supportact van Powerwolf in AFAS Live en op 6 oktober in de Lotto Arena.

High On Fire @ Metal Dome

© CPU – Ymke Dirikx

High on Fire staat al ruim drie decennia garant voor de betere stonermetal en is doorheen de jaren uitgegroeid tot een geliefde, gevestigde waarde in het circuit. Negende album Cometh the Storm, uitgekomen in april, was voor het drietal de ideale gelegenheid om nog eens naar België af te zakken. Het trio speelde aanvankelijk routineus, maar wel met veel daadkracht en venijn. Drummer Cody Willis bewerkte zijn vellen bijvoorbeeld met zoveel power dat elke slag aanvoelde als een klop in de maagstreek. Matt Pike, overigens in imposante blote bast, vroeg zoals gewoonlijk niet te veel van het publiek en focuste vooral op het shredden van zijn gitaar. Indrukwekkend was tevens ook de double-neckgitaar waarop Jeff Matz zich ruim vijftig minuten lang op uitleefde. De stevige geluidsmuur die High on Fire optrok zal niet ieders dada zijn geweest, maar aan zoveel hardheid en meeslependheid kunnen wij moeilijk weerstaan.

Fear Factory @ South Stage

© CPU – Johan Poelmans

De laatste jaren heeft Fear Factory veel ups en downs gekend. De enige constante in deze industriële rollercoaster was Dino Cazares, die zijn geesteskind in leven hield. Met de komst van zanger Milo Silvestro beleven de nu-metalpioniers letterlijk hun tweede jeugd. Het publiek was hen niet vergeten, wat duidelijk bleek uit de halsbrekende mosh- en circlepits. Stampers als “New Breed” en “Powershifter” vragen dan ook om tonnen energie. Toen Silvestro dat eenmaal doorhad, greep hij iedereen bij de nek om ze niet meer los te laten. Voor een band als Fear Factory zijn dan ook hoofdpodia uitgevonden zodat iedereen in veilige omstandigheden zijn opgekropte frustraties kon vrijlaten. Het nummer “Replica” uit de klassieker Demanufacture was hiervoor het uitgelezen moment. Wat sfeer en gezelligheid betreft scoren de Amerikanen ondermaats, maar op rebellie en destructie krijgen ze een dikke tien. ‘We didn’t want to live this way!’

Deez Nuts @ Jupiler Stage

© CPU – Karen Van Lierde

Jeugdsentiment, het doet wat met een mens. Alhoewel Deez Nuts zijn hoogdagen inmiddels al een paar jaar achter de rug heeft, was de opkomst voor de Jupiler Stage best indrukwekkend te noemen. De opkomst maakte op de Australiërs althans niet zoveel indruk. Zij kwamen immers, zoals frontman JJ Peters het formuleerde, om een goede herinnering te creëren. Voor een goede herinnering heb je wel wat panache en sfeer nodig, en laat het net dat eerste zijn waar we tijdens het optreden hopeloos naar op zoek waren. We hadden het gevoel dat Deez Nuts net iets te veel teerde op zijn status en bijgevolg weinig authenticiteit uitstraalde. De hits doen uiteraard nog altijd hun ding, maar de scepsis bleef doorheen het optreden desondanks wel constant aanwezig. De magie is al een tijdje uit Deez Nuts en het heeft er geen schijn van dat ze snel terugkeren naar oude sterkte.

Bruce Dickinson @ North Stage

© CPU – Johan Poelmans

Op Graspop eert men standaard zijn helden. Hoewel Iron Maiden inmiddels het vaste huisorkest is, is het voor Bruce Dickinson pas de tweede keer dat hij solo optreedt. De vorige keer was in 2002, toen ook Biohazard op de affiche stond. Alsof de tijd nooit stilgestaan heeft, bleef de iconische heavymetalzanger in zijn element. Voor de vijftig minuten die de organisatie hem toebedeelde, deed hij het eens zonder groteske poppen, steekvlammen of pyro. Ditmaal moest hij het louter zien te redden met zijn muziek. Daar waar Kerry King donderdag Slayer-nummers nodig had om enigszins geloofwaardig over te komen, waren de Maiden-tracks gisteren niet nodig. Uitschieters als “Chemical Wedding” en het epische “Tears of the Dragon” waren een feest van herkenning op zich, en zouden ook niet misstaan bij een Iron Maiden-show. “Book of Thel” zou echter geen kraters slaan, maar de compacte riffs deden toch de hoofden hevig bewegen. Het publiek werd hierdoor getrakteerd op een pure en energieke performance die opnieuw bevestigde waarom Bruce Dickinson een gerespecteerd man is en zal blijven in de metalscene.

Kadavar @ Metal Dome

© CPU – Karen Van Lierde

Eens de regen wat gaan liggen was, was het natuurlijk tijd om lijken te tellen. En wie was daar beter voor geschikt dan Kadavar. De Duitse band liet de Metal Dome toch goed vollopen om er een snedige set te serveren die bol stond van de riffs en gitaren. De energie die daaruit voortkwam, bleek wel smakelijk te zijn voor iedereen die houdt van stoner en oldschool hardrock. Op die manier werden songs lang uitgesponnen en kregen we stevige gitaarsolo’s vol durf en overgave. Het klein uurtje waarin de band speelde was vol gestuwd met energie en hoe langer de set duurde, hoe krachtiger het werd. Zo ging het publiek ook aan het crowdsurfen om een oerknal uit zich te laten komen. “Die Baby Die” als voorlaatste liet alles nog eens los en daardoor werden we overdonderend achtergelaten.

Electric Callboy @ North Stage

© CPU – Ymke Dirikx

De Tekkno-trein dendert onverbiddelijk voort en hield gisteren halt op Graspop. Electric Callboy kreeg voor het eerst op vrijdag echt veel volk op de been en toonde dat het klaar is om de festivals te headlinen. De Duitsers brachten veel show, maar zorgden daarmee ook voor bakken sfeer. Van de eerste rij tot helemaal achteraan: Electric Callboy had iedereen mee. Polonaises, moshpits en crowdsurfers à volonté; Graspop kon eindelijk even zijn gedachten verzetten na de moddermiserie van de namiddag.

De setlist was er eentje die garant stond voor een aanhoudend feestje van een uur. Hoe ‘fout’ ze ook gingen, de weide van Graspop ging heerlijk uit de bol. Voor spektakel zorgden ook het vuurwerk en de confetti, die de extase nog net iets naar een hoger level tilden. Meezingers “HYPA HYPA” en “Pump It” maakten het feest volledig, en dan moest “We Got The Moves” nog komen. Nog een laatste keer grabbelden ze uit hun arsenaal aan showelementen en op de tonen van “Vamos à La Playa” nam Electric Callboy afscheid van Graspop. Als ze terugkomen naar het Kempense metalfestijn, dan staan ze in drukletters op het bovenste schavot. Daar hebben de heren gisteren eigenhandig voor gezorgd.

Electric Callboy komt volgende week naar Jera On Air op 27 juni. Over twee maanden staat ze ook op Pukkelpop op 18 augustus.

Fu Manchu @ Metal Dome

© CPU – Johan Poelmans

De Californische stonerrockers van Fu Manchu, al dertig jaar bekend om hun heavy riffs en psychedelische vibes, trokken een diverse menigte aan die klaar was voor een dolzotte rit à la Mad Max: Fury Road. Tijd om naar adem te happen of te nippen van een drankje was er simpelweg niet. Het was zwemmen of verzuipen in de heftigheid waarmee het viertal zijn pionierswerk in de Metal Dome deed gelden. Daarbij moest er ook nieuw werk gepromoot worden, en nummers als “Hands of the Zodiac” en “Loch Ness Wrecking Machine” werden goed ontvangen. Eigenlijk schreef Fu Manchu slechts één nummer, maar ze waren in hun carrière slim genoeg om het talloze keren te variëren. Hierdoor was eentonigheid juist geen kritiekpunt, maar eerder een toejuiching voor hun finesse om eenvoud te handhaven en ermee te heersen.

Fu Manchu komt dit najaar naar Desertfest in Trix op 19 oktober en naar de Muziekgieterij op 25 oktober.

Turnstile @ South Stage

© CPU – Karen Van Lierde

Turnstile bij zonsondergang op het hoofdpodium zetten was een gewaagde zet. Ondanks dat de Amerikaanse punkers de laatste twee jaar forse stappen hebben kunnen zetten, was de positie die ze innamen op deze vrijdagavond alles behalve evident. Hun meest recente album GLOW ON, een instant klassieker in zijn genre, is inmiddels drie jaar oud en zo was het toch uitkijken hoe ze hun show zouden opbouwen. In grote lijnen liep deze gelijkaardig met hun optreden op Pukkelpop vorig jaar, ware het dat Turnstile als band nog steviger in zijn schoenen staat. Brendan Yates benutte het podium zoveel als hij kon en sprong zelfs het publiek in. Dat reageerde, buiten de voorste linies dan, aanvankelijk afwachtend en moest mee op temperatuur komen om Turnstile volwaardig in hun hart te sluiten. Het slotsalvo trok uiteindelijk iedereen over de streep, wat niet verwonderlijk is als je achtereenvolgens “MYSTERY” en “HOLIDAY” kan brengen. De gewaagde zet van Graspop om Turnstile op zo’n prominente plek te zetten was er eentje die tegen onze verwachting in wel goed uitpakte.

Thursday @ Jupiler Stage

Naarmate de avond vordere, werd ook de hemel klaarder. En dus was het voor Thursday perfect om met de zonsondergang tegemoet de Jupiler Stage te betreden. Dat het eerder op de dag drukker was bij Gel waarbij de regen met bakken uit de lucht viel, gaf al meteen te kennen dat er niet genoeg interesse meer is voor een band waarvan het hoogtepunt twintig jaar geleden lag. Dat de mannen onlangs nog maar voor het eerst in meer dan tien jaar muziek uitbrachten, gaf ook wel aan dat ze op het nostalgische spelen. En zo bestond de set voornamelijk uit songs van kwaliteitsplaat Full Collapse. Daardoor dat het qua inleving wel volledig goed zat, waardoor we een set kregen die vol energie zat en waarbij we volledig omver geblazen werden. Zeker wanneer het tempo omhoog ging en er iets meer om de screams en de power werd ingezet. Daardoor kregen we het gevoel dat Thursday zijn momentum wel greep, maar eigenlijk ook te weinig nog gerespecteerd wordt tegenwoordig. Wat ze betekenden voor de scene, heeft namelijk te weinig waarde. Maar dat ze live nog steeds een snedige posthardcoreset vol inleving kunnen geven, werd op Graspop bewezen.

Judas Priest @ North Stage

© CPU – Ymke Dirikx

Judas Priest bestaat dit jaar vijftig jaar. Reden te meer voor de heren om nog eens langs hun favoriete festivals te trekken. Met stip op de agenda staat dan uiteraard ook Graspop gearceerd. De veteranen in hun vak moet je niet uitleggen hoe je een degelijke show moet neerpoten: hun metier lieten ze anderhalf uur onophoudelijk voor zich spreken. Rob Halford en co gingen voor hun achtste bezoek aan Dessel voor een redelijk veilige setlist met weinig verrassingen. Ons hoorde je, samen met tienduizenden anderen, niet klagen, want dat betekende dus een show met een hoop publieksfavorieten.

Als opener kozen ze voor recent werk van hun negentiende album Invincible Shield. Hoewel “Panick Attack” op plaat niet wereldschokkend genoemd kan worden, blendde het wel goed met de rest van de discografie waar de band gretig uit grabbelde. Halford was goed bij stem en werkte zich viriel doorheen de set. “Breaking The Law” kon als klassieker niet achterwege blijven en werd zelfs redelijk vroeg gebracht. Het bleef op een constante lijn doorgaan en zo mondde de band ten slotte uit bij “Living After Midnight”. Judas Priest was niet de megaspannende headliner, maar was zoals gewoonlijk gewoon dik in orde!

Pendulum @ Marquee

© CPU – Karen Van Lierde

Het programmeren van Pendulum op Graspop zouden we niet snel als vreemd, controversieel of progressief bestempelen. Veel metalheads in de leeftijdsgroepen van dertig en veertig jaar beleefden hun jeugd toen drum-‘n-bass zijn hoogtepunt bereikte. Niettemin hebben de Australiërs al geruime tijd geflirt met scheurende gitaren en een hoog beatgehalte. Wat deze liveset echt bijzonder maakte, was hoe goed Pendulum erin slaagde om twee schijnbaar tegenstrijdige genres naadloos te integreren. De melodische elementen van drum-‘n-bass werden moeiteloos verweven met de rauwe kracht van metal, wat resulteerde in een geluid dat zowel vertrouwd als clubby aanvoelde. Het publiek reageerde uitermate enthousiast en het was duidelijk dat Pendulum zowel diehard-fans als nieuwsgierige toeschouwers wist te intrigeren. Het was onmogelijk om stil te blijven staan bij nummers als “Blood Sugar”, “Tarantula” en “Granite”, waarop flink gemosht werd. Ook hun cover van The Prodigy’s “Voodoo People” werd uitbundig ontvangen, wat suggereert dat een stevige danceact jaarlijks in de Marquee zetten zeer haalbaar is. Voor dergelijke acts weten we inmiddels waar we moeten kijken.

Pendulum speelt vandaag, 22 juni, op Pinkpop.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van Tool op de eerste dag lees je hier.
Onze recensie van Five Finger Death Punch lees je hier.

Deze recensies werden geschreven door Cédric Ista en Simon Meyer-Horn.

Related posts
Nieuwe singlesOude Bekenden

Nieuwe single Drug Church - "Demolition Man"

Drug Church blijft al meer dan tien jaar de grenzen van punk opentrekken en ons verbazen met slimme teksten en aanstekelijke hardcore….
InstagramLiveRecensies

Rampage Open Air 2024 (Festivaldag 3): Van uitbollen geen sprake

Geduld is een schone deugd: na drie dagen op de wei van het Kristalpark piepte de zon steeds meer door het wolkendek…
LiveRecensies

Jera on Air 2024 (Festivaldag 4): Kers op de mislukte taart

Vier dagen Jera on Air… dat is eigenlijk anderhalf etmaal te veel. Voor de dertigste verjaardag boekte de organisatie er nog een…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.