De 50 beste albums van 2025

30. Sharon Van Etten – Sharon Van Etten & The Attachment Theory

Misschien kennen de meeste mensen Sharon Van Etten van moderne classics als “Seventeen” en “Every Time the Sun Comes Up”, maar de Amerikaanse zit intussen al aan zeven albums die nooit minder dan zeer het beluisteren waard zijn. Dat is met haar nieuwste worp niet anders. Al moeten we zeggen dat dit voor het eerst geen solo-effort is. Van Etten is voor het eerst deel geworden van een heuse band: The Attachment Theory. En die band krijgt op de naar zichzelf genoemde plaat alle ruimte om te schitteren. “Afterlife” mag dan nog vintage Van Etten zijn, “Idiot Box”, “Live Forever” en “Trouble” laten superieur bandwerk in de beste zin van het woord horen. We waren al zeer gehecht aan Sharon Van Etten, maar verwelkomen de ampersand in de albumtitel met minstens even veel enthousiasme.

Sharon Van Etten & The Attachment Theory – Sharon Van Etten & The Attachment Theory (★★★★): Je overgeven en toch winnen

29. Black Country, New Road – Forever Howlong

Op Forever Howlong is Black Country, New Road een nieuw pad opgewandeld of heeft het zichzelf beter gezegd volledig heruitgevonden sinds het vertrek van Isaac Wood. Zoals gezegd klinkt de band herboren, zonder de mannelijke, nerveuze intensiteit en met in de plaats een zacht, hemels universum gedragen door uitsluitend vrouwelijke stemmen. Tyler Hyde, May Kershaw en Georgia Ellery wisten elk met speelse teksten en warme harmonieën een bijna etherische sfeer te creëren. Het oude geluid is grotendeels verdwenen, maar dat voelt eerder logisch aan dan verrassend, want een band die zichzelf zo radicaal openbreekt, kan moeilijk blijven klinken zoals vroeger. De rijkdom aan instrumentatie gaat van subtiel snarenwerk tot accordeon en keys, en tilt het album naar een indrukwekkend kwalitatief niveau, terwijl de rust en zachtheid nooit aan diepgang verliezen. Deze nieuwe versie van Black Country, New Road bleek bovendien bijzonder geliefd te zijn bij zowel nieuwe luisteraars als trouwe fans, waardoor het heeft bewezen dat drastisch veranderen soms precies datgeen is dat nodig is om verder te gaan.

Black Country, New Road – Forever Howlong (★★★★½): Een fenix zonder fantoompijn

28. shame – Cutthroat

Cutthroat voelt als een heropflakkering van alles wat shame oorspronkelijk zo spannend maakte, maar dan met de maturiteit van een band die intussen duidelijk gegroeid is. Het album stuwt zichzelf vooruit met korte, scherpe en melodisch sterker uitgewerkte songs, terwijl de groep tegelijk zijn kenmerkende urgentie en bijtende maatschappijkritiek behoudt. Zonder zich vast te pinnen op zijn vroegere postpunkkaders klinkt shame frisser en meer gefocust dan in jaren. Daardoor wordt Cutthroat geen eenvoudige terugkeer naar het verleden, maar een levendige, dynamische herinnering aan hoe krachtig de band kan zijn wanneer hij zijn energie kanaliseert in pure, strakke songs.

shame – Cutthroat (★★★★): Minder is meer

27. Ólafur Arnalds & Talos – A Dawning

Hoe beoordeel je een samenwerking over de dood heen? Kan je nog onbevangen naar de muziek luisteren als je weet dat een van de artiesten het tijdelijke voor het eeuwige heeft verruild? We hebben het geprobeerd en stelden vast: Ólafur Arnalds en de betreurde Talos (Eoin French) hebben met A Dawning gewoon een meesterwerk gemaakt. Dat is tegelijk iets om heel warm, alsook door en door triest van te worden. Want deze plaat kunnen we dan wel oneindig op repeat zetten, nieuwe muziek van Talos zullen we nooit meer kunnen beluisteren. En dan snijdt het extra hard dat net dít album, afgeleverd na zijn dood, zo’n knap werkstuk is geworden. We nemen deze plaat dus met een heel dubbel gevoel op in onze best of-lijst van 2025. Maar als een ultiem eerbetoon is het onovertroffen.

Ólafur Arnalds & Talos – A Dawning (★★★★½): Een half uur om te koesteren

26. Deftones – private music

Het is niet veel bands weggelegd om na meer dan dertig jaar populairder dan ooit te zijn, en dat te bevestigen met een werelds album. Op private music klonk Chino Moreno dat tikkeltje kwader, terwijl gitarist Stephen Carpenter terug een perfecte mix van brutale metalriffs en wegdromende shoegaze aan ons voorschreef. De inbreng van de nieuwe bassist was subtiel, maar ook meer dan geslaagd en hét bewijs dat Deftones in bloedvorm is. Tracks zoals “my mind is a mountain” en “cut hands” beukten alles open, terwijl het wegzinken was bij “i think about you all the time”. Andere nummers waren dan weer het resultaat van de range die Deftones doorheen de jaren toonde. De voorgaande albums experimenteerden soms iets te veel voor hun eigen goed, maar door de nieuwe plaat is duidelijk dat de band naar iets toewerkte. Met private music bracht Deftones zichzelf nog maar eens naar een hoger niveau, alsof het dat nodig had.

Deftones – private music (★★★★½): Een koortsdroom met contrasten

25. Deafheaven – Lonely People With Power

Na Infinite Granite (2021) was het gokwerk wat er zou gebeuren met Deafheaven. Op dat gemengd onthaalde album ruilde het de atmosferische blackgaze in voor pure shoegaze. Het indrukwekkende screamen werd ingeruild voor clean vocals. Sommigen voorspelden dat de metaldagen volledig achter de rug zouden liggen, maar niets blijkt minder waar te zijn. Lonely People With Power is een duidelijke terugkeer naar de roots. De singles behoren tot het hardste dat we van Deafheaven hoorden. De nummers zijn beduidend korter. Toch zitten ze vol met gelaagde gitaren, gigantische dynamiekverschillen en – wederom – George Clarke’s indrukwekkende stem. Ze versmelten alles waarvoor de band zo geliefd is, maar in een meer uitgepuurde vorm. De elementen die ze in Infinite Granite verkenden, zoals meer popstructuren en een cleanere sound, maken het het uitstapje in ieder geval waard.

Deafheaven – Lonely People With Power (★★★★): Macht tonen zonder verbinding te verliezen

24. Matt Berninger – Get Sunk

Fans van The National werden twee jaar geleden stevig op hun wenken bediend met niet één, maar twee (sterke) platen in hetzelfde jaar. Alsof de band even de ‘extra mile’ ging om vervolgens in rustmodus te gaan. Niet getreurd, want frontman Matt Berninger vulde dit jaar ten tweeden male de wachttijd tussen The National-platen in met een nieuwe soloplaat, net zoals hij dat eerder al deed met dat andere zijsprongetje, El Vy. Maar ‘zijsprongetje’ is zeker in het geval van Get Sunk te oneerbiedig. Luister alleen maar eens naar eerste single “Bonnet of Pins” en besef: dit is een track die The National al even niet meer uit de mouwen heeft geschud. Elders overheerst dan weer de kleinschaligheid, vaak gekruid met subtiele instrumentatie die bij elke luisterbeurt meer geheimen prijsgeeft. Luisteren naar Berninger is nooit een straf. Maar deze keer maakt hij het wachten op de volgende The National-plaat wel heel makkelijk.

Matt Berninger – Get Sunk (★★★★): Met plezier ondergedompeld

23. Jeff Tweedy – Twilight Override

Het is een van de beste singer-songwriters van zijn generatie, Jeff Tweedy. Dat kan als frontman van de band Wilco, maar even goed als zichzelf, onder eigen naam dus. We kregen van de bebrilde Amerikaan zelfs drie platen cadeau, in de vorm van Twilight Override. Veelal rustige liedjes, met hier en daar een stevige uitschuiver zoals het voor ons nu al legendarische “Lou Reed Was My Babysitter“. Veel heeft de artiest nochtans niet nodig: gewoon (bas)gitaar, drums en zijn eigen coole stem. Geen dikdoenerij met de nieuwste technologische snufjes, maar recht voor de raap geschreven, oprechte, doodeerlijke liedjes. Tweedy laat soms zijn maatschappijkritische stem horen, maar het kan ook gaan over dankbare onderwerpen zoals hoop, verdriet, liefde en dood. Hij maakt er steeds zijn eigen beklijvende nummers mee en doet dat werkelijk altijd goed. Straf, dat je zo een muzikaal talent hebt en dat ook nog kan schenken aan iedereen die het wilt horen. ‘Rock ’n Roll Is Dead, But The Dead Don’t Die’. Als Tweedy dat zingt, is dat gewoon zo, niet meer en niet minder.

Jeff Tweedy – Twilight Override (★★★½): De drievuldigheid, niet heilig, wel zalig

22. The New Eves – The New Eve Is Rising

Zelden komt een band zo goed binnen als The New Eves met The New Eve Is Rising. Het album is een ongeziene mix van Keltische muziek, alternatieve folk en een dikke streep blues, en die lijst is gemakkelijk nog verder uit te breiden. Kortom, het is een onverbloemd meesterwerk, ook na al enkele maandjes te rijpen. Er zit ook een ‘female rage’ in, waarbij de teksten komaf maken met het kwaadaardige stereotype van vrouwen, voorgesteld in gelovige teksten. De analogieën naar onze maatschappij convergeren tot poëzie, met de instrumenten als perfect schildercanvas voor de profetische woorden. The New Eve Is Rising is een prachtig juweel, dat zijn schoonheid in gebarste maar nog steeds verblindende edelstenen aan nummers toont.

The New Eves – The New Eve Is Rising (★★★★★): De jacht geopend op je innerlijke demonen

21. Ethel Cain – Willoughby Tucker, I’ll Always Love You

Begin dit jaar schotelde de Amerikaanse zangeres Ethel Cain, artiestennaam van Hayden Silas Anhedönia, ons een ep voor die de grenzen van de toegankelijkheid meer dan overschreed. Het anderhalf uur durende Perverts werd dan ditzelfde jaar nog opgevolgd door haar tweede langspeler Willoughby Tucker, I’ll Always Love You. Dit album, dat ook zijn nodige beluistertijd inneemt, vormt de prequel op haar veelbesproken en gerenommeerd debuut Preacher’s Daughter. Ruwe emoties op erg doordachte, lange nummers die wederom een prachtig verhaal vormen. Om afsluiter “Waco, Texas” van een kwartier als voorbeeld te nemen. Cain zette weer kwaliteit neer en krijgt zo haar plaats in de eindejaarlijsten.

Ethel Cain – Willoughby Tucker, I’ll Always Love You (★★★★): Het begin van het einde

(Ontdek albums 20 tot 11 op de volgende pagina!)