De debuutplaat van The New Eves zal binnen exact negen minuten verschijnen. Zelden hebben we zo uitgekeken naar een nieuwe plaat. We beginnen dus alvast met de inleidende alinea om dadelijk voor de allereerste keer het volledige werk van de vier dames uit Brighton te beluisteren. We stellen ze graag eerst even voor: Nina Winder-Lind aan de gitaar en de cello, Ella Oona Russell aan de drums en de fluit, Kate Mager aan de bas en ten slotte Violet Farrer aan de viool. Alle vier nemen ze ook de zang voor hun rekening. We hebben de band pas echt leren kennen toen single “Cow Song” werd uitgebracht. Dit is een van de allerbeste songs die ooit op deze wereld zijn verschenen. We zullen het er later nog uitgebreider over hebben en zien ondertussen dat er nog twee minuten op de teller staan voor het viertal voor de allereerste keer met een volledig album de wijde wereld mag intrekken. De inleiding is klaar, de protagonisten zijn voorgesteld. Nog één minuut! Tot later.
We zijn er zeker van dat The New Eves door velen zal vergeleken worden met The Velvet Underground door de vioolsound die wel wat op die van John Cale lijkt. Nu vinden we dat allemaal wel een beetje kort door de bocht, want wat we hier te horen krijgen, hebben we eerlijk waar nog nooit gehoord. Hmm, dus eventueel toch nog een gelijkenis met The Velvet Underground. We hebben geluisterd naar een furieuze, zeer originele, inventieve plaat van vier dames waarvan we ons niet kunnen inbeelden hoe ze deze songs zo op tape hebben gekregen. Dit is hippiemuziek, dit is punk, dit is folkrock, dit is blues, dit is Keltische muziek uit de Klassieke Oudheid, dit is kort gesteld een combinatie van stijlen die we nog nooit zo hebben ervaren. Het is een album dat ergens angst aanjaagt, maar die angst is heel verslavend, want je wilt dat het niet stopt omdat je bomvol adrenaline en endorfines gepompt wordt. We lijken al bezig aan de laatste alinea en we moeten eerst de nummers eer aandoen met ons gebroddel op het klavier. We voelen ons bijna onwaardig om de hallucinante composities van de vier deernen te bespreken. We voelen ons gehypnotiseerd tot in het diepste van onze ziel en tot in het grondigste van onze botten.
Vrouwen zijn duizenden jaren lang de baarlijke duivel geweest door het Genesisverhaal in de bijbel. Het was Eva tenslotte die in de verboden vrucht beet en Adam verleidde om hetzelfde te doen. Ontelbaar veel vrouwen zijn er voor over de kling gejaagd en de band braakt op die eeuwenoude orde der dingen. Alleen cello en de tekst waarin de nieuwe Eva aan de top staat en doet waarvoor ze geboren is, namelijk leven op de manier die ze zelf voor ogen heeft. Bas en drums komen erbij en, mensen toch, wat een ongehoorde energie heeft deze song. Het is echt zwaar naar adem happen om te blijven volgen en dan wordt de song nog volledig opgevuld met andere instrumenten waardoor we de indruk krijgen dat we verdorie knettergek worden. “Highway Man” laat al een beetje zien dat de plaat vol folkelementen zal zitten en de keiharde ruis en feedback zijn tot op het zalig irritante af. Onze oren spitsen zich volledig op dat irritante, dat tergende, dat kwellende, maar het voelt echt fantastisch!
“Cow Song” is een van de allerbeste nummers ooit gemaakt. De bandleden beginnen aan een gezamenlijke druïdenhymne en dan begint ons daar een blueslick die abnormaal cool is! De cello dreigt vanop een afstand, maar je voelt gewoon nu al dat deze song zal uitbarsten naar een ongekend hoogtepunt. Deze song doet ons denken aan Midsommar, die gruwelijke, ontregelende film van Ari Aster. Op het einde van de song wordt er een beetje zuurstof gegeven en eerlijk, daar zijn we zo blij om. Het is alsof de vier wisten dat ze heel even een rustpunt moeten inbouwen om de luisteraar niet helemaal kapot te krijgen. “Astrolabe” blijft hierna gelukkig ook nog een rustige song waardoor we even de ogen kunnen sluiten om te herstellen.
Is de dood dezelfde toestand als de toestand voor onze geboorte? Lopen we in eeuwige cirkels rond, zijn we gewoon sterrenstof dat moleculair zal opbouwen tot iets heel anders? Worden we uiteindelijk een onderdeel van een houten tafel omdat ons dode lichaam voedsel geeft aan de vrucht die een boom laat groeien? “Circles” is heel benauwend en we zitten met onze gedachten in de knoop. Dat is wat de muziek van The New Eves durft te doen. En wat een grandioze melodie heeft de vooruitgeschoven single “Rivers Run Red” gekregen van het kwartet. Zo moet een heksensabbat geklonken hebben, een wirwar van samenzang en demonische dans diep in de nacht, gezongen door vrouwen die geestelijk geketend strijden voor vrijheid. “Volcano” sluit dit absolute meesterwerk af. De laatste song is nog een loeihard nummer waarmee The New Eves een laatste statement wil maken. Het gaat alle kanten uit, alsof we worden achtervolgd door een bloedhond uit de hel die we niet kunnen afschudden. We zien de spiedende, rode ogen tussen de reusachtige bomen en ruiken de vuile adem vol zwavel. Hier is geen ontkomen meer aan; dit is sowieso een van de allerbeste platen die gemaakt werd dit jaar.
The New Eves snijdt ons lijf volledig in stukken. De band creëert een vreselijke nachtmerrie, maar het is een koortsdroom waarvan je wenst dat die nooit zal stoppen. We moeten opletten om platen absolute klassiekers te noemen, maar hier kunnen we echt niet omheen; dit is een grandioos album met alleen maar onwaarschijnlijke hoogtepunten. Het is muziek die je moet durven ondergaan, muziek waarvan je helemaal kapot zal zitten, volledig vermolmd en met de keel compleet dichtgeknepen. De band komt op 7 november naar de Depart in Kortrijk. Al valt er een atoombom vlak naast onze kop, het doet er totaal niet toe, wij gaan sowieso naar dit optreden, een optreden waarop we ons nu al geestelijk én lichamelijk op voorbereiden. Het is niet anders!
Ontdek “Cow Song”, ons favoriete nummer van The New Eve Is Rising in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
