Het Amerikaanse Deafheaven maakt al vijftien jaar indruk met hun combinatie van black metal, shoegaze en postrock, ook wel blackgaze genoemd. Samen met Alcest zijn ze een toonaangevende band in dit genre. Nadat de groep in 2010 begon in San Francisco met zanger George Clarke en gitarist Kerry McCoy, braken ze in 2013 door met het veelgeprezen Sunbather. Na twee albums met een vergelijkbare sound, namen ze met hun vorige album Infinite Granite een afslag naar pure shoegaze en waren de kenmerkende schreeuwen van Clarke afwezig.
In de aanloop van de komst van Lonely People With Power verschenen twee singles, “Magnolia” en “Heathen”. Hier hoorden we de terugkeer van black metal, op de eerste misschien nog wel duisterder dan op hun eerdere albums. Het leek er dus op dat Deafheaven op het aankomende album weer terug naar haar roots zou gaan. De titel suggereert een beladen thema dat met de huidige politieke ontwikkelingen relevant is. Hoewel de band niet expliciet politieke meningen uit, gaat het album wel over het bredere idee dat machthebbers een gebrek aan empathie en verbinding met hun medemens hebben en deze leegte opvullen met controle en welvaart. Dit schept, samen met de terugkeer van agressieve tonen, hoge verwachtingen voor het nieuwe album.
Deafheaven maakt deze verwachtingen waar en keert met Lonely People With Power inderdaad terug naar haar blackmetalsound met voornamelijk schreeuwende vocalen. Sterker nog, het is misschien wel hun meest heavy album tot nu toe. In ieder geval heeft de plaat een donkere en emotioneel overweldigende sound, met veel afwisselingen tussen harde en zachtere stukken en atmosferische shoegazegitaren. Wat ook opvalt, is het niveau van de drums, die vaak complex en vurig zijn en er in sommige zachtere stukken een hoog tempo bij houden. Lonely People With Power is wel meer song georiënteerd, met minder lange en complexe nummers, en lijkt in dat opzicht juist meer op Infinite Granite.
Het album heeft een aangename structuur die begint met een harde toon: na “Incidental I” volgen twee stevigere nummers met een focus op duistere metal, voornamelijk “Magnolia”. Vervolgens zijn er een paar waar rustigere stukken het geweld afwisselen, tot het spookachtige “Incidental II”. Hierna gaat het album met “Revelator” weer de sinistere kant op. Enig klein nadeel is dat we zo halverwege de beste songs al gehad hebben, maar het rustigere “The Marvelous Orange Tree” is dan weer beter en sluit het album op een zeer mooie manier af. Tussendoor rijgen de drie “Incidental” delen met hun mysterieuze sferen de liedjes mooi aan elkaar.
“Doberman” blijkt in het begin iets minder agressief, maar het voert wel een reis langs verschillende geluidsniveaus en emoties. Met name door de prachtige, galmende riff in het midden vormt dit een hoogtepunt op het album. Met “The Garden Route” en “Heathen”, eveneens een hoogtepunt, laat Deafheaven zien dat ze goed tussen hard en zacht kunnen afwisselen. Er zijn ook een paar nummers die afwijken qua sound: “Incidental II” en “Incidental III” hebben een mysterieuze sfeer, versterkt door spoken word van respectievelijk Jae Matthews van Boy Harsher en Paul Banks van Interpol; “Body Behavior” heeft een rockenergie die in de coupletten wel wat van postpunk weg heeft.
Lonely People With Power is een geslaagde terugkeer naar de blackgazesound. Deafheaven bewijst zich opnieuw meester in dit genre en doet dit met een actueel thema. Er zijn veel emotioneel overweldigende momenten, maar ook duistere riffs die uitstekend samengaan. De structuur van het album als geheel is goed en de individuele nummers zijn veelal sterk en wat compacter dan op eerder werk. Deafheaven zal deze live ten gehore brengen in De Helling in Utrecht op 23 juni en tevens op de festivals Graspop Metal Meeting op 19 juni en Jera on Air op 28 juni.
Facebook / Instagram / Website
Luister naar “Doberman”, ons favoriete nummer van Lonely People With Power, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
