De 50 beste albums van 2025

40. Suede – Antidepressants

Suede had de fans een steengoede postpunkplaat beloofd en de vijfkoppige band heeft die belofte veel meer dan ingelost met Antidepressants. De Britten wilden een plaat uitbrengen waarop mensen zich konden uitleven en amuseren. Een soort antidepressivum dus, maar dan niet in de vorm van pilletjes. Werkelijk elke schijf is van begin tot einde echt fantastisch met drammende drums, coole baslijnen, gave gitaarpatronen, te gekke synthpartijen en de snerpende stem van Bret Anderson. Tja, er zijn zo van die bands die dezelfde instrumenten als God en klein pierken gebruiken, maar die er fantastische dingen mee doen. Suede is een band die ons nooit heeft teleurgesteld, maar nu heeft het de lat wel enorm hoog gelegd voor toekomstige platen. We hebben al heel erg genoten van het laatste album en gaan dat nog heel lang doen. We vinden het eigenlijk een meesterwerk. Punt!

Suede – Antidepressants (★★★★½): Belofte maakt ingeloste schuld

39. The Last Dinner Party – From The Pyre

Met Prelude To Ecstasy legde The Last Dinner Party vorig jaar de lat hoog, en dat was nog maar het debuut. Bij artiesten heerst er soms de zogeheten ‘vloek van de tweede’, waarbij het tweede album vaak niet het succes van het eerste kan evenaren en zo een deuk kan vormen in een discografie. From The Pyre is allesbehalve dat, want deze tweede plaat vormt opnieuw een pareltje van de vijf vrouwen, al doen ze het dit keer op een andere manier. Beschouw het als tien gebundelde verhalen met klassieke invloeden, waarop mysterie en experiment voorrang krijgen. “This is the Killer Speaking” vat deze langspeler misschien wel het best samen, maar andere tracks moeten daarom niet onderdoen. Waar het voornamelijk zangeres Abigail Morris is die ons bij de hand neemt en begeleidt doorheen deze trip met haar krachtige stem, valt “I Hold Your Anger” op een positieve manier op omdat Aurora Nishevci (keys) hier haar iets zachtere stem laat horen. From The Pyre is een geslaagde tweede langspeler waarbij elk lied een verhaal op zich is, maar het als geheel toch steeds mooi in zijn plooien valt.

The Last Dinner Party – From The Pyre (★★★★): Tweede bevestiging van kwaliteit

38. Anna Von Hausswolff – ICONOCLASTS

De wereld waarin Anna Von Hausswolff keizerin is, is een duistere, gotische sprookjeswereld waarin het als luisteraar adembenemend rondstruinen is. Dat is de enige conclusie die je na het beluisteren van ICONOCLASTS kan trekken. Laat je meezuigen in de opbouw naar het fenomenale, elf minuten durende “The Iconoclast” waarin alle registers open gaan, en dan niet enkel deze van haar kenmerkende pijporgel-dronesound. Vaste songstructuren of genres hoef je hier niet te zoeken, avontuurlijke reisverhalen des te meer. Wat zegt het over een plaat als de samenwerking met Iggy Pop in “The Whole Woman” en met de al even ongrijpbare Ethel Cain in “Aging Young Women” niet eens tot het beste behoren wat ICONOCLASTS te bieden heeft. Geef ons dan maar de onstuimige saxofoon van Otis Sandjö die het geweldige “Stardust” mee tot grote hoogte stuwt, en die in het jazzy “Struggle with the Beast” helemaal zijn duivels mag ontbinden. ICONOCLASTS is geen alledaags traditioneel album, het is wél een hypnotiserende ervaring die je moet beleefd hebben.

37. Boko Yout – GUSTO

Debuutalbums komen gewoonlijk terecht in hun eigen lijstje, maar elk jaar zijn er weer enkele die dat overstijgen en vlotjes de tabel met de grote jongens binnensluipen. Boko Yout kwam zichzelf als voorprogramma van Viagra Boys verrassend in de kijker spelen. Wie nadien de moeite stak in het verder ontdekken van de band, werd al snel ook beloond met GUSTO. Het debuut van Paul Adamah en kompanen is veel: het is genreloos, hyperkinetisch, kritisch en hilarisch, maar op geen enkel moment té veel. Nummers als “9-2-5”, “IGNORED” of “DEMOLITION MAN” zijn onweerstaanbaar groovy en worden naar een nog hoger niveau getild door Adamah zijn oneindige ergernissen aan zijn omgeving en samenleving. Het uitgebreid oog voor detail zorgt er daarnaast ook nog voor dat alles als één harmonieus geheel samenkleeft, alsof de man al tientallen jaren in de studio zit te foefelen met instrumenten en knopjes. Het enige minpuntje: naar het einde toe neemt GUSTO net iets te veel de duik naar beneden. Anders had het misschien wel nog veel hoger gestaan.

Boko Yout – GUSTO (★★★½): Schizofrene stuiterbal

36. White Lies – Night Light

We hebben al vaker gesteld dat White Lies vaak tot altijd de vertrouwde geluiden opzoekt en daar nieuw werk mee samenstelt. Dat is an sich niet slecht, maar een wow-effect hoefden we dus nooit te verwachten. Tot nu, blijkbaar, want de zevende langspeler Night Light staat dichter bij het warm water uitvinden dan we ooit van het Britse drietal konden verwachten. Harry McVeigh en gebroeders kozen bewust voor een energieke en best experimentele aanpak, waarbij ze van explosieve postpunk naar ingetogen ballads gaan en terug, zonder daarbij hun kenmerkende melancholie te verliezen. Een gedurfd en artistiek werk, dat niet meteen de grote hitlijsten zal veroveren, maar de harten van muziekliefhebbers wel een sprongetje doet maken.

White Lies – Night Light (★★★★½): Artistiek resultaat met vernieuwde energie en gedurfde afwisseling

35. Pulp – More

Met nieuwe muziek na al die jaren, bewijst Pulp dit jaar waarom we nooit genoeg van die band kunnen krijgen. Wat eerst gewoon nostalgie leek, voelt nu als een volwaardige comeback die ons zelfs heeft verrast: More klinkt fris en voelt tegelijk vertrouwd aan. Jarvis Cocker weet zijn karakteristieke scherpzinnigheid moeiteloos te mengen met een volwassen reflectie op het leven, in teksten die eerlijk zijn, zonder ook maar een moment geforceerd te klinken. Nieuwe nummers die je omarmen met melancholie en toch speels blijven, het is geen eenvoudige balans, maar Pulp is er in geslaagd. Voor britpop-liefhebbers kwam deze release op het perfecte moment, want naast de reünie van Oasis en het nieuwe album van Suede, was dit de broodnodige traktatie waar velen op hoopten. Pulp heeft nogmaals bevestigd dat echte klasse tijdloos is.

Pulp – More (★★★★½): Meer pracht, meer praal

34. Lorde – Virgin

2025 werd het jaar van de terugkeer van Lorde, en dat mag je meteen vrij letterlijk nemen. Ella Yelich-O’Connor viel in de nasleep van Solar Power in een zwart gat, mede door het succes dat ze al op jonge leeftijd mocht ervaren, maar nooit echt kon plaatsen. Dat vertaalde zich in een existentiële kwestie en een eetstoornis, wat de Nieuw-Zeelandse op haar beurt weer terugbracht naar de basis. Wie was ze nu echt? En wat wilde ze doen? Wel, ‘Some days I’m a woman, some days I’m a man’, zingt ze bijvoorbeeld in “Hammer“, wat de hele plaat meteen perfect samenvat. Lorde wil met Virgin gewoon de puurste vorm van zichzelf zijn en zorgt met haar vierde plaat zo voor een bijzondere wedergeboorte. Samen met Jim-E Stack ging de zangeres op zoek naar antwoorden, die ze uiteindelijk altijd al in zichzelf kon vinden. Van de popbanger die “What Was That” is tot het brekende “David”: met Virgin heeft Lorde simpelweg een topplaat gemaakt, die naar ons gevoel iets te veel onder de radar is gebleven.

Lorde – Virgin (★★★★): Wedergeboorte

33. The Hives – The Hives Forever Forever The Hives

Na jarenlange radiostilte vanuit Zweden stonden de mannen van The Hives er in 2023 plots weer met The Death of Randy Fitzsimmons, een dijk van een plaat die we omarmden, terwijl we ons schrap zetten voor een nieuwe periode zonder kabaal van de bovenste plank. Groot was de verbazing dan ook toen de punkrockers dit jaar The Hives Forever Forever The Hives op ons loslieten. Meer van hetzelfde, dat wel, maar tegelijk het bewijs dat hun vertrouwde, energieke formule nog steeds werkt. Rauwe riffs, exploderende energie en hier en daar een uitstapje naar een ietwat andere sfeer. Zolang frontman Pelle Almqvist maar af en toe dat tikkeltje te luid schreeuwt, blijven wij tevreden.

The Hives – The Hives Forever Forever The Hives (★★★½): De kracht van jezelf te blijven

32. Wet Leg – moisturizer

Bzz bzz, de eendagsvlieg maakt het waar. Wie dacht dat Wet Leg na haar titelloze debuut al uitgespeeld was, kreeg dit jaar volmondig ongelijk. Het klassieke verhaal van de tweede plaat begon zich namelijk meer en meer te voltrekken voor het duo (dat inmiddels de achtergrondband officieel adopteerde en dus met vijf is). Teasdale en Chambers kregen maar één missie voorgeschoteld: bewijzen dat de initiële hype gerechtvaardigd was. En ja, moisturizer is eigenlijk de plaat die ze ‘moesten’ maken. Teasdale neemt qua songwriting duidelijk afstand van de originele eenzijdige formule, maar keek over de genremuurtjes heen en ging hier en daar iets gaan lenen. Qua structuur zit het allemaal wel hetzelfde in mekaar, maar het verschil tussen songs als “pillow talk” en “davina mccall” zorgt ervoor dat deze plaat diverser en interessanter klinkt. De ene een hoekig en distorted garagerocknummer, het andere Fleetwood Mac zonder de echtelijke ruzies. moisturizer is allerminst een grenzenverleggend meesterwerk geworden, maar schotelt wel twaalf unieke en zeer aanstekelijke indierockers voor. Met andere woorden: de kritiek op plaat één is vakkundig weggewerkt, zonder dat ze als band ongewilde compromissen hebben moeten sluiten. Als dat niet schoon is!

Wet Leg – moisturizer (★★★½): Ruiger, vreemder, beter

31. LANDMVRKS – The Darkest Place I’ve Ever Been

Het traject dat LANDMVRKS het laatste jaar heeft afgelegd, is er een waar menig metalband jaloers op zou moeten zijn. De Fransen uit Marseille rezen in bijna geen tijd naar de absolute wereldtop van de metalcorescene, en dat allemaal dankzij hun laatste plaat The Darkest Place I’ve Ever Been. Niet geheel verwonderlijk, gezien de titel, staat het album vol van de emotionele en wanhopige boodschappen, maar slaagt de groep er in om verre van cliché over te komen. Ze naait naadloos smerige riffs (“Sulfur“!) loodzware breakdowns (“Deep Inferno”!) en pijlsnelle raps (“Creature”!) aaneen tot een prachtig geheel dat de band verheft tot kroonprins van zijn subgenre. Waar andere contemporaine bands veelal nu-metal-elementen in hun albums verwerken, bewijst LANDMVRKS bovendien dat er in pure metalcore nog originaliteit kan schuilen.

LANDMVRKS – The Darkest Place I’ve Ever Been (★★★★½): De verschillende lagen der hel

(Ontdek albums 30 tot 21 op de volgende pagina!)