‘Ons volgende album wordt een ruimterakt’, dropte frontman Charlie Steen van shame een dikke twee jaar geleden in een gesprek met een van onze beren. De verwachtingen – letterlijk – hoog leggen, heet dat dan. Hoe dan ook is het áltijd uitkijken geblazen naar een nieuw album van het vijftal, want met elke plaat hoorde je de band een tikkeltje beter en volwassener worden. De jeugdige furioziteit van Songs of Praise transformeerde op Drunk Tank Pink bijvoorbeeld in een hoekig en dreigend meesterwerk, waarna de band op Food for Worms net heel kwetsbaar en een stuk eclectischer durfde te zijn. Reden te meer om enthousiast te worden voor een nieuw hoofdstuk in dat dynamische verhaal.
Het schrijven van Cutthroat begon al heel snel na de release van Food for Worms, maar is op geen enkel vlak een opvolger van die plaat geworden. shame keert zelfs grotendeels terug naar het recept dat voor de grote doorbraak zorgde: korte, vinnige songs die balanceren tussen razend en aanstekelijk. Leadsingle en titeltrack “Cutthroat” maakte dat alleszins meteen duidelijk. De gitaren ramden als vanouds door de geluidsmuur, Steen klonk nog eens als een opgejaagd stuk wild en het refrein nestelde zich stante pede tussen de twee oren. Hoe goed elke versie van shame ook klinkt, is dit eigenlijk nog steeds onze favoriet: rechttoe, rechtaan, volle gas vooruit!
Al neemt een terugkeer naar de basis natuurlijk niet weg dat de band enorm is gegroeid op muzikaal vlak, iets wat ze zelf duidelijk ook beseffen. Cutthroat is dan ook een stuk melodischer dan we van de band gewoon zijn. Neem bijvoorbeeld songs als “To and Fro” en “Nothing Better”. Qua structuur op zich heel simpel, noem het gerust een ‘less is more’ aanpak, maar op vlak van muzikaliteit en instrumentatie zet shame met beide grote stappen. De twee gitaren creëren spanning door eerst met elkaar in de clinch te gaan, om op het moment suprême mekaar dan toch te vinden en voor een extatische uitbarsting te zorgen. Zonder meer absolute hoogtepunten op deze plaat.
Ook thematisch kijkt Steen weer wat meer naar de dagen van weleer, al kunnen we dat moeilijk verrassend noemen gezien de erbarmelijke staat van de wereld. Waar hij op de vorige twee worpen al eens sneller zijn ziel blootlegde en van binnenuit probeerde te werken, vlamt hij op Cutthroat regelmatig opnieuw met gestrekte voet tegen scheenbenen, zij het iets subtieler dan vroeger. Zeker op “Screwdriver” en “Axis of Evil” schiet hij nog eens met scherp, vooral in de richting van hyperkapitalisten en de ongelijkheid die ze in hun veroveringstocht achterlaten. Die laatste mag dan een wat vreemde afsluiter van de plaat zijn, de nostalgicus in ons is toch content om Charlie Steen nog eens op z’n kwaadst te horen.
Terug naar de muziek zelf dan, want daar is zeker nog niet alles over gezegd. De rode lijn mag dan nog ‘minder is meer’ zijn, toch keken de vijf heren regelmatig eens over de postpunkmuur richting andere genres. “Spartak” en “Quiet Life” haalden de mosterd respectievelijk bij de slacker- en cowboycollega’s, beide met een heel fijn resultaat. Met pijn in het hart moeten we zeggen dat dat net niet iedere keer het geval is. “Lampião” kan er met zijn Portugese invloeden (lees: een stukje tekst in die taal) wel nog mee door, maar “After Party” laat ons met meer vragen dan antwoorden achter. De song is op het ene moment heel poppy, dan weer een poging om de Sleaford Mods achterna te gaan. Godzijdank is dat ook meteen het laatste negatieve puntje dat we kunnen bemerken.
Cutthroat is dus niet meteen de plaat die we van shame verwacht hadden, maar wel de plaat die we nodig hadden. Zeker voor de fans van het eerste uur is het nog eens hard smullen geblazen, want voor het eerst sinds de release van Songs of Praise keert het gevoel van die eerste plaat terug. Niet dat we de andere twee daarom in diskrediet willen brengen, integendeel zelfs. Dankzij het feit dat de band zichzelf is blijven uitdagen, is plaat nummer vier een geworden die vol met dynamiek, gelaagdheid én aanstekelijkheid zit. Het vijftal heeft simpelweg geleerd om met minder meer te doen en net daarom is Cutthroat een zeer sterk album geworden.
Op 29 september zie je shame in Trix aan het werk, op 2 oktober is Melkweg in Amsterdam aan de beurt en 3 oktober staan ze Doornroosje in Nijmegen. Een overzicht en tickets vind je hier.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Screwdriver”, ons favoriete nummer van Cutthroat in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
