De 50 beste albums van 2025

20. FKA twigs – EUSEXUA

Als FKA twigs iets doet, dan is dat op zich al een belevenis. EUSEXUA kwam er na jaren van stilte, maar bleek wel meteen de poorten naar een volledig nieuwe wereld open te breken. De Britse zangeres bedacht het woord gewoon zelf, maar eigenlijk komt het neer op eenzelfde soort gevoel als een orgasme ervaren. En laat dat nu precies zijn wat Tahliah Debrett Barnett elf nummers lang doet op deze plaat. De ene keer triggert de artieste je hersengolven, de andere keer je dansbenen. Met EUSEXUA schiet ze permanent tientallen verschillende kanten tegelijk uit, maar eindigt ze altijd op dezelfde plek: in de zevende he(me)l. Van licht naar donker, en weer terug. ‘EUSEXUA is a practice. EUSEXUA is a state of being. EUSEXUA is the pinnacle of human experience’, zegt FKA twigs zelf, en daar hebben we in deze niets meer aan toe te voegen.

FKA twigs – EUSEXUA (★★★★½): Strelingen uit de hel

19. The Murder Capital – Blindness

Blindness toont The Murder Capital op zijn sterkst: een band die de ruwe energie van zijn postpunkroots opnieuw omarmt, maar dat combineert met de emotionele diepgang en verfijning die het op zijn tweede album ontwikkelde. Waar het debuut vooral draaide om textuur en de opvolger om sfeer en emotie, weet Blindness deze twee werelden moeiteloos te verenigen tot een sonisch en thematisch indrukwekkend geheel. Het resultaat is een energieke, poëtische en verrassend veelzijdige plaat die zowel de vroegere scherpte als de recentere maturiteit in evenwicht houdt, en daarmee ook overtuigend bewijst dat de band nog steeds groeit en zijn eigen geluid meesterlijk blijft vormgeven.

The Murder Capital – Blindness (★★★★½): Explosie van energie en poëzie

18. Oklou – choke enough

Oklou is zeker geen nieuwe naam, maar 2025 was wel het jaar waarin ze haar carrière in een stroomversnelling bracht. In februari bracht Marylou Mayniel het album choke enough uit en dat ging gepaard met lovende woorden en volle zalen. Ze is er dan ook in geslaagd om een eigen wereld vorm te geven op die plaat, een sfeer die intiem, dromerig en dansbaar is. Haar eigenzinnig klankpalet knipoogt speels naar de etherische ambient trance van rond de eeuwwisseling, maar dat is slechts een bedje voor haar persoonlijke nummers en fonkelende producties die choke enough rijk is. In 2026 gaan we nog veel van Oklou horen, want nu ze terug uit zwangerschapsrust is, heeft ze een wereldtournee gepland met onder andere een stop in de Ancienne Belgique.

Oklou – choke enough (★★★★): Ronddwalen in een fascinerende wereld

17. Olivia Dean – The Art of Loving

Het grootste boerenjaar van Olivia Dean tot nu toe wordt meteen bekroond met een zeventiende plek in ons lijstje. De Britse zangeres is een diamant die al enige tijd stukje bij beetje ontgonnen wordt door een steeds groter wordende schare fans, maar door TikTok bereikte ze sinds kort toch het héle grote publiek. Onder meer “Nice To Each Other” en vooral “Man I Need” werden een gigantisch succes, waardoor ook haar tweede plaat The Art of Loving kon meesurfen op die succesgolf. En het is haar meteen van harte gegund dat dat album de aandacht kreeg die het verdiende, niet in het minst omdat het simpelweg een enorm fijne plaat werd. Soms lichtvoetig, soms wat melancholisch, maar altijd eerlijk, oprecht en zorgvuldig met pastelkleurtjes ingekleurd. Olivia Dean gaat op The Art of Loving nooit voor minder dan idyllie, met als gevolg alle vormen van (zelf)liefde; precies wat de wereld nodig heeft!

Olivia Dean – The Art of Loving (★★★★): Twaalf tinten liefde

16. Wolf Alice – The Clearing

Wolf Alice bracht dit jaar The Clearing uit, een plaat waarvan elk nummer een onderdeel van een grote puzzel is en samen een interessant geheel vormt. De gekende combinatie van melancholie en glamrock maakt op dit album plaats voor muziek die rechtstreeks uit de jaren zeventig lijkt te komen. Op zich ook geen gemakkelijke plaat, in de zin dat de tracks tijd en vooral een paar luisterbeurten nodig hebben om echt deftig over te komen, maar daarom juist zo aangenaam zijn om telkens opnieuw op te zetten. Het funky, jazzy “Just Two Girls” klinkt zo telkens gezelliger, al zouden we zo’n lied niet per se verwachten van Wolf Alice. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor het prachtige “Thorns”, waarbij strijkers en een piano voor een dromerig effect zorgen. The Clearing is niet per se de meest toegankelijke plaat van de Britse groep, maar wel eentje die goed binnenkomt eenmaal we er de tijd voor nemen.

Wolf Alice – The Clearing (★★★★): Vier punt nul

15. Youth Lagoon – Rarely Do I Dream

Trevor Powers is Youth Lagoon en Youth Lagoon is Trevor Powers. De stijlvolle Amerikaan uit Boise, Idaho heeft een heleboel video-opnames uit zijn kindertijd in stukjes geknipt en gebruikt op zijn nieuwe plaat Rarely Do I Dream. Het heeft enerzijds een best ontregelend effect, maar anderzijds klinkt het ook allemaal zalig nostalgisch. Familie die leurde met camcorders en nadien iedereen uitnodigde om op een groot, wit laken te komen kijken naar wat de nonkel had gefilmd: het heeft iets moois. Powers puurt uit het gegeven een heel knappe plaat die bolstaat van verschillende muziekgenres. Het is geen dreampop, het is geen indierock, het is geen shoegaze, het is alles en niets tegelijk. Alles wordt in zijn huis en studio thuis in gereedheid gebracht en alle noten en akkoorden komen uit de koker van een enkele man. Het is straf wat Trevor Powers allemaal kan en het is vooral heel inventief en origineel. Het zal moeilijk zijn om een tweede muzikant te vinden die zo ver alle uithoeken van verschillende muziekstijlen durft op te zoeken, maar de man is dan ook een ontzettend talent als het op componeren van speciale muziek aankomt. Droom van een plaat!

Youth Lagoon – Rarely Do I Dream (★★★★): Surrealistische dromen uit Boise, Idaho

14. Sam Fender – People Watching

People Watching presenteert Sam Fender als een artiest die zijn eerdere succeslijnen doortrekt met rijk geproduceerde, melancholische poprock, maar daarbij minder scherp en vernieuwend uit de hoek komt dan voorheen. Het album ademt nostalgie en introspectie, gedragen door zorgvuldige arrangementen en een sfeervolle, gelaagde instrumentatie, maar mist aanvankelijk de spanning en rauwheid die zijn eerdere werk zo onderscheidend maakten. Toch groeide de plaat merkbaar naarmate we er doorheen het jaar vaker naar luisterden: de subtiliteit van de productie en de emotionele onderstromen ontvouwen zich langzaam maar zeker, waardoor People Watching uiteindelijk meer indruk maakt dan het op het eerste gehoor lijkt, al blijft het minder gedenkwaardig dan Fenders sterkste werk.

Sam Fender – People Watching (★★★½): Veilige nostalgie

13. Little Simz – Lotus

Little Simz’ zesde album Lotus voelt als een nieuwe mijlpaal in haar carrière. Het is een baanbrekende plaat die zacht, maar scherp is, waarin ze dieper dan ooit graaft. Terwijl ze haar succes en identiteit herdefinieert, duikt ze moedig in thema’s als zelfverlies, vertrouwen, herstel en het loslaten van mensen die haar hebben gekleineerd. Vol felle, maar elegante uithalen naar onder andere haar voormalige producer Inflo, klinkt het geheel nooit al te zwaar. Ze heeft haar emoties verwerkt in rijke, soulvolle producties met een reeks krachtige samenwerkingen, zoals met Michael Kiwanuka en Moses Sumney, die het album extra kleur en diepte geven. Lotus is in stilte gebloeid, maar straalt daardoor des te harder en toont een artiest die weigert te breken en zichzelf opnieuw heeft gevonden. Precies daardoor is dit album het moment waarop velen Little Simz eindelijk de aandacht en het respect zijn beginnen geven die ze eigenlijk al jaren verdiende. In een jaar vol grote releases blijft Lotus een opvallend, verfijnd en blijvend statement.

Little Simz – Lotus (★★★★½): Groeit in stilte, bloeit in pracht

12. Jacob Alon – In Limerence

Wanneer je na je debuutalbum quasi voortdurend vergeleken wordt met namen als Jeff Buckley of Adrianne Lenker, weet je dat je songwriting skills én stemgeluid als uitzonderlijk gezien worden. Maar laat Jacob Alon vooral zichzelf zijn, een zoektocht die voor hen niet vanzelfsprekend was in thuisland Schotland, maar die wel een parel van een plaat opleverde. Van het eerste gitaargetokkel in “Glimmer” over de beklijvende falset uithaal in “Don’t Fall Asleep” tot de bloedmooie eenvoud in “Confession”; Alon weet als geen ander hoe je een ziel kunt raken. In Limerence laat bij elke luisterbeurt een steeds diepere indruk na en zorgt ervoor dat wij alvast op het puntje van onze stoel zullen zitten voor alles wat Jacob Alon muzikaal op de wereld loslaat.

Jacob Alon – In Limerence (★★★★★): Dromenvanger

11. Bon Iver – SABLE, fABLE

De vier seizoenen van Bon Iver waren sinds 2019 met i,i al uitgespeeld. Fans hadden het er daarom het raden naar welke richting de band zou uitgaan met zijn vijfde plaat. In het eerste deel SABLE, grijpt hij uiteindelijk terug naar de roots en steken winters gitaargetokkel en hoopvolle lentekreten nostalgisch de kop op. In deel twee, fABLE, schemert het experiment van de zomer en de herfst van de twee meest recente platen dan weer meer binnen. Toch slaagt Bon Iver er andermaal in het allegaartje mooi aan mekaar te breien en als een amalgaam geheel te doen klinken dat je best in een ruk uitluistert; een nummer afzonderlijk opleggen zou dan ook een zonde zijn. SABLE, fABLE werd een samenvatting van een bijna twintig jaar lange zoektocht van een artiest die telkens opnieuw zichzelf uitvond. Een onder luid gejoel onthaalde bisronde van een persoon die langzaam maar zeker van een stille eenzaat, weggestoken in een ver afgelegen houthakkershutje, waar hij wegkwijnend van het liefdesverdriet zijn eerste album schreef, uitgroeide tot dé klinkende naam in de indiescene en een fenomeen binnen het genre.

Bon Iver – SABLE, fABLE (★★★★): De vier seizoenen

(Ontdek albums 10 tot 1 op de volgende pagina!)