Het Zuid-Franse fenomeen LANDMVRKS verlegt de grenzen van metalcore. De band slaagt erin zwaar geweld en melodie hand in hand samen te laten werken. Debuutplaat Hollow uit 2016 betekende het begin van een veroveringstocht en vandaag is de band uitgegroeid tot een vaste waarde op internationale festivalweides. Het is niet vreemd dat de vijf vooral in Europa succes hebben, want ze doen het zowel in het Frans als in het Engels. Bovendien zit hun muziek boordevol emotie. Niet alleen boosheid, maar ook intiemere stukken die ons recht in de ziel raken. Laat emotie nu net zijn wat ervoor kan zorgen dat muziek een bepaald genre kan overstijgen om ook andere fans te bereiken. Dat is trouwens exact wat er gebeurt in hun gloednieuwe plaat met de titel The Darkest Place I’ve Ever Been.
Het eerste nummer is al meteen met de titeltrack. Die begint met de gevoelige gitaarakkoorden waarover leadzanger Florent Safalti de pijn beschrijft van de hel waarin hij zich mentaal bevindt: ‘Trapped in a cage made of fears / It’s all that I know’. LANDMVRKS blijft echter niet bij de pakken zitten. Op de minuut vliegt de band er zonder waarschuwing keihard in en is de toon gezet voor de komende nummers. Boosheid en frustratie gooien zowel de leadzanger als de instrumentalisten eruit in tracks zoals “A Line in the Dust” met Mat Welsh van While She Sleeps, “Sulfur”, “The Great Unknown” of “La Valse Du Temps”. Vooral in de strofes dan, want het is opvallend dat al deze nummers ondanks al het lawaai toch de catchy en krachtige refreinen vol melodie gemeen hebben. Het zorgt voor veel dynamiek en ook de rustigere tussenstukken die wel eens terugkomen helpen daarbij. In “The Great Unknown” nodigt die rustigere beginstrofe ons wel even uit om het volume zelf even luider te zetten, waardoor we ons afvragen of het niet nét iets te zacht is gemixt. Verder stoort dat niet echt, want het duurt niet lang voor de Fransen er alweer invliegen met een harder refrein.
Die melodieën zijn dus een rode draad doorheen de plaat en zorgen ervoor dat de nummers waarschijnlijk een groot publiek zullen aanspreken. Zelfs “Deep Inferno”, dat volgens ons echt wel het zwaarste gitaar- en drumwerk bevat, heeft een meezingbaar refrein. Voor de rest is het wel een keihard nummer waarin Florent Safalti zijn stembanden tot het uiterste drijft. Samen met sombere zinnen zoals ‘I’m stuck in the same terror and I’m going back to the deep inferno’ klinkt dit nummer alsof de band het meest duistere gedeelte van hun hel heeft bereikt. Eerdere tracks beschreven al heel wat pijn, maar konden nog in perspectief geplaatst worden. Die referenties naar de hel en horror zijn bovendien ook terug te vinden in alle muziekvideo’s die ze gepaard met de albumrelease al hebben uitgebracht. Het past allemaal perfect bij de duisterheid van de muziek.
De prestatie van Florent Safalti moet trouwens echt nog wel extra belicht worden. Hij wisselt moeiteloos tussen diepe schreeuwen, snelle rap en propere zang. Het is alsof hij de stembanden van verschillende mensen in zijn keel heeft geparkeerd. Zelf gaf de leadzanger al aan dat het tijdens zijn jeugd in Marseille onmogelijk was om aan hiphop te ontsnappen. Ooit maakte hij zelfs een rapalbum met zijn vrienden, maar nu durfde hij het verborgen talent dus eindelijk met zijn huidige bandleden te delen. Snelle en vloeiende flows in het Frans op nummers zoals “Creature”, “Blood Red” en “Sombre 16” zijn het resultaat. In die eerste is de rap een soort inleiding naar het metalgedeelte, maar “Sombre 16” is zelfs een volwaardige rapsong. Ondanks dat het maar een minuut duurt, is het toch een van de interessantste nummers op de plaat. De productie is, op enkele aanvullingen zoals een simpele piano na, namelijk ingespeeld met de instrumenten die we verder op de plaat ook horen. Daardoor past het perfect binnen het totaalplaatje. Een piano is trouwens ook in de afsluiter “Funeral” te horen, al klinkt die daar een pak gevoeliger. Het lied is een depressief maar zeer raak einde van een prachtige plaat. Voor een laatste keer laat Safalti zien dat hij een ongelofelijk getalenteerde zanger is. Hij legt opnieuw zoveel gevoel en passie in zijn stem dat we elk woord geloven zonder ook maar één moment van twijfel aan zijn authenticiteit.
The Darkest Place I’ve Ever Been is een zeer gevarieerd album, maar alles hangt gewoon geweldig goed samen. Dat komt door de consistentie in thematiek. De band vertelt een verhaal over pijn en hel, dat ongetwijfeld hard aankomt bij iedereen die het mentaal ooit moeilijk heeft gehad. Dat in de vorm van zowel zware riffs en snelle drums als melodieuze refreinen. De aandacht gaat toch vooral naar de leadzanger die brult, hoge noten zuiver haalt, krachtige teksten zingt in twee talen en bovendien nog eens zijn rapkunsten toont. Dit album is er eentje dat nog lang zal nazinderen en legt de lat heel hoog voor de toekomstige projecten van LANDMVRKS.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “A Line in the Dust”, ons favoriete nummer van The Darkest Place I’ve Ever Been, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
