Verademend, verraderlijk aanstekelijk en gezellig vreemd: drie jaar geleden was het binnen de alternatieve gitaarwereld al Wet Leg dat de klok sloeg. Terecht, overigens. “Chaise Longue” zorgde voor de frisse wind waar al jaren naar werd gesnakt, terwijl de overige singles van debuutplaat Wet Leg zéker even goed waren. Al hangt het zwaard van damocles in zo’n situaties al snel boven het hoofd natuurlijk: de hype moet bevestigd worden, of irrelevantie lonkt. Het olijke duo kwam er, op een paar schoonheidsfoutjes na, zonder veel kleerscheuren vanaf, maar het gevoel dat dit concept niet eeuwig ging kunnen blijven duren, bekroop iedereen al snel. Velen wachtten dus in spanning af hoe dat vervolg, als het er al kwam, zou gaan klinken.
Het is een boodschap die ze duidelijk ter harte genomen hebben. De voormalige achtergrondband van de twee dames zijn tegenwoordig volwaardige leden en staken bij gevolg een handje toe in het schrijfproces van moisturizer. Wat ongetwijfeld ook een leuke toevoeging zal geweest zijn, zijn de vlinders in frontvrouw Rhian Teasdales buik. De eens zo schuchtere vocaliste vond onlangs de liefde van haar leven, wat voor een complete transformatie van zowel innerlijk als uiterlijk zorgde. De combinatie van die twee factoren zorgt ervoor dat moisturizer geen verlengstuk van de debuutplaat geworden is. Het puberale is eruit, de jongvolwassen hebben de bühne betreden. Enerzijds zijn Rhians teksten niet meer doorspekt met pipi- en sekshumor (eikes!), anderzijds klinkt de sound een stuk gelaagder en minder terughoudend dan voordien.
De drie singles waren daar alleszins al een levend bewijs van. “catch these fists” klonk als een uppercut vergeleken met het oudere werk, “CPR” liet de gitaren lekker rammelen maar bleef bedachtzaam en “davina mccall” zweefde een meter boven de grond. In se staan ze als drieluik symbool voor de plaat: elk nummer kent zijn eigen kwaliteiten, durft wat buiten de lijntjes kleuren en heeft heel wat meer scherpe kantjes dan de nummers op Wet Leg. We zeiden het al eerder, maar dat kunnen we enkel maar toejuichen. De periode van rust en de uitbreiding van de band heeft voor de diversiteit en de ruigheid gezorgd die mistten op het debuut. Exact de manier waarop je het woord ‘irrelevant’ diep onder de grond stopt.
Nu, verwacht ook geen volledig nieuwe band die zich over gans de lijn heeft heruitgevonden. De hele plaat is nog steeds onmiskenbaar Wet Leg, met leuke riffjes en catchy refreintjes die de perfecte soundtrack voor moeders eerste indiefilm zouden vormen. “mangetout” is er zo eentje die op het eerste gehoor perfect tussen de tracklist van de vorige plaat zou passen, maar het zijn de details die het verschil maken. De gitaren zijn wat hoekiger en meer holderdebolder, terwijl de samenzang tussen Rhian en partner in crime Hester Chambers minder afgelijnd en harmonieus klinkt dan tevoren. Geen meesterwerk volgens de definitie van het woord, maar wel bijzonder aanstekelijk en vreemd genoeg om de aandacht erbij te houden.
Consistentie is nog zo’n puntje van kritiek dat er bij de vorige worp kwam, en opnieuw moeten we zeggen dat dat deze keer wel volledig snor zit. Echte uitschieters zitten er deze maal minder bij, maar het eclectische zorgt er net voor dat élke ervaring van die verliefdheid perfect vertegenwoordigd wordt op moisturizer. Neem bijvoorbeeld het mierzoete “pokemon” over banale momenten delen met je geliefde, meteen gevolgd door het oversekste “pillow talk” dat zowel muzikaal als tekstueel boordevol passie en verlangen zit. Het zijn zulke momenten die een plaat memorabel maken, dus verdient het vijftal een dikke pluim op de hoed.
Wet Leg is gegroeid, Wet Leg is verliefd, maar Wet Leg bewijst vooral dat het die initiële hype wel degelijk volmondig kan bevestigen. moisturizer zal vast niet het album van het jaar worden, daarvoor is het bij momenten toch iets té eentonig en banaal. Maar qua evolutie is het straf wat de dames, en nu ook de heren, vertonen op plaat nummer twee. moisturizer is veel meer een samenhangend album geworden dan Wet Leg was, wat alleen maar kan als je je songs lang genoeg laat rijpen en in een gezonde tijdspanne afwerkt. Moesten we van hen zijn, we zouden het hier dan ook niet bij laten. Doe gerust eens zot voor die volgende. Van deze gaan we alleszins een hele zomer dik genieten.
Benieuwd hoe dat live klinkt? Op 2 november staat Wet Leg in Ancienne Belgique in Brussel, een dag later in Paradiso in Amsterdam, de dag nádien in TivoliVredenburg in Utrecht. Voor tickets één adres: de website van de band.
Ontdek “mangetout”, ons favoriete nummer van moisturizer, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
