The Hives bestaat al meer dan dertig jaar en als er iets is dat de vijf Zweden gedurende die drie decennia hebben aangetoond, dan is het dat je geen overvloed aan platen nodig hebt om een stevige voetafdruk achter te laten. Hun strakke pakken combineren ze met een even strakke mix van garagerock, energetische punk en een portie bravoure. Ze mogen dan wel al jaren uit dezelfde vijver vissen, hun zelfverzekerde flair, aanstekelijke muziek en explosieve liveshows zorgen ervoor dat de formule blijft werken.
Na comebackplaat The Death of Randy Fitzsimmons twee jaar geleden heeft menig podium een passage van The Hives overleefd, tot het vijftal de studio introk om een zevende album in te blikken. De nieuwste worp heet The Hives Forever Forever The Hives en verdeelt net iets meer dan een halfuur over dertien tracks – waarvan twee instrumentale tussenspelen. Op The Black and White Album (2007) na is dat niet enkel een handelsmerk van The Hives, maar ook een statement. Er wordt niet geluld, elke seconde wordt zo goed als mogelijk ingevuld.
Zoals we al aanhaalden en eigenlijk algemeen geweten is, zullen de Zweden nooit het warm water uitvinden. Zo doet openingstrack “Enough Is Enough” ons meteen denken aan monsterhit “Tick Tick Boom”: frontman Howlin’ Pelle Almqvist zingt, schreeuwt, brult en tiert zeer verhalend, in die mate dat we maar al te graag luisteren naar wat hij te zeggen heeft. Ook “Paint A Picture” heeft opvallend veel weg van favoriet “Two-Timing Touch and Broken Bones”, dat al in 2004 werd uitgebracht. In tegenstelling tot 21 jaar geleden heeft “Paint A Picture” niet dezelfde impact, door de instrumentatie die lichter is dan we gewoon zijn. Dat het tempo daalt in het refrein en niet net de hoogte in wordt gekatapulteerd, treft ook weinig overeenstemming met de gemiddelde constante binnen The Hives’ discografie. Het is een eerder atypisch nummer en heeft zodoende wat meer tijd nodig om de omarming te verdienen die bij het doorsnee nummer van Pelle en co eerder vanzelfsprekend is.
De eerste strofes van “Bad Call” zijn ook wat lastiger om te plaatsen, tot het refrein de kern bereikt waar het eigenlijk bij (het succes van) The Hives om draait: gemakkelijke lyrics die op herhaling door de hele groep worden gescandeerd al was het een stadionsong om de plaatselijke voetbalploeg mee aan te sporen. De samenhorigheid binnen de band is een troef die het standaard samenspel overstijgt en het telkens weer zo leuk en herkenbaar maakt. Op dezelfde manier worden er bij “Hooray Hooray Hooray” geen doekjes om gewonden. Howlin’ Pelle gaat er zonder al te veel adem te moeten halen volledig voor op een tempo dat op meer dan 45 toeren is gezet. De overgang van strofe naar refrein gebeurt met een gemak dat erop duidt hoe professioneel de Zweden, te midden alle gekheid op stokjes, hun beroep aanpakken. De metronoom swingt goed door over alle instrumenten heen, terwijl we worden getrakteerd op een vette gitaar- en drumsolo waarna plankgas richting het einde zelfs een understatement is. Vettig, lekker en absoluut voor herhaling vatbaar.
Naast het feit dat The Hives altijd als The Hives klinkt, merken we ook teentjes in het water op tijdens het beluisteren van The Hives Forever Forever The Hives. Zo straalt de hekkensluitende titeltrack een portie zomervibes uit en merken we lichte gelijkenissen met de doorsnee stijl van pakweg Kaiser Chiefs of The Vaccines in de strofes. “Path Of Most Resistance” wordt dan weer gekenmerkt door een mooie opbouw van instrumenten. De drums van Chris Dangerous klinken euforisch en er zit een knappe galm op de snaren. Daartegenover staat echter een refrein dat niet volledig kan overtuigen en waarbij de melodische opbouw opvallend sterker is dan het hoogtepunt waar het naartoe werkt.
Uiteindelijk is het middelste nummer “Legalize Living” de perfecte samenvatting van het album en meteen ook dé ster van de plaat. Een interessant drumritme (aan een tempo dat lager ligt dan het gemiddelde), een veeg over de snaren nabij de topkam, sirenes van politie dan wel ambulance en verlaagde mannenstemmen die hoe-hah zingen (het doet ons wat denken aan hoe Triggerfinger dat zo zwoel kan): op papier misschien een vreemde combo, maar het werkt voor meer dan honderd procent. Enter Dr. Matt Destruction op bas, enter strakke gitaren van Nicholaus Arson en Vigilante Carlstroem en zelfs in de verte een koebel. “Legalize Living” krijgt pas na een dikke halve minuut voor het eerst tekst en laat een niet-schreeuwende Pelle door onze trommelvliezen dartelen. Er is sprake van een knap georchestreerde samenhang tussen tekst en muziek en op die manier is het misschien het meest geschikt om nieuwe fans te overhalen. De drempel ligt laag, maar doet geen oneer aan de kunde van de bandleden – integendeel.
Met The Hives Forever Forever The Hives bewijst de band opnieuw dat trouw blijven aan jezelf geen beperking hoeft te zijn. De Zweden leveren een plaat die barst van de energie, met enkele verrassende zijpaadjes en een paar momenten die meer tijd nodig hebben om in te dalen. Het resultaat is geen revolutie, maar wel een bevestiging: The Hives voor altijd, voor altijd The Hives.
De band gaat dit najaar op tour met hun nieuwe songs onder de arm. Op 19 november spelen ze in Vorst Nationaal en op 22 november in de AFAS Live in Amsterdam.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Hooray Hooray Hooray”, ons favoriete nummer van The Hives Forever Forever The Hives in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
