De jaren 2020 zijn al gouden jaren voor de fans van Britpop geweest. Dertig jaar na de hoogdagen van het genre kregen we al een aantal uitstekende, zichzelf heruitvindende albums zoals The Ballad of Darren van Blur en Autofiction van Suede. Oasis kondigde dan weer met veel bombarie een grote reünie-tournee aan, maar ook Pulp deed als laatste van de ‘big four’ zijn duit in het zakje met een reünie-tour in 2023. Een tournee weliswaar zonder bassist Steve Mackey die in datzelfde jaar veel te vroeg overleed. Fans waren laaiend enthousiast dat er een aantal nieuwe nummers te horen waren tijdens die laatste tour. Die nummers bleken echter de opmaat naar een nieuw volwaardig album, dat in volledige Pulp-stijl gewoon More werd betiteld.
More Pulp dus, maar voegt een nieuw album na 24 jaar nog iets wezenlijks nieuws toe aan hun discografie? Een kleine spoiler: jawel, en hoe! Met James Ford als producer weten ze alvast beslag te leggen op een extra troef. De man producete ook The Ballad of Darren van Blur, verrijkte de typische sound van Arctic Monkeys en The Last Shadow Puppets en is hier dus de geknipte persoon om de sound van Pulp een modern en toch vertrouwd zittend tweed-jasje aan te meten. Al te gekke veranderingen hoeven niet, hij laat Pulp vooral zichzelf zijn in deze nieuwe fase van hun bestaan en zet de pracht en praal waarmee ze groot werden alleen dikker in de verf.
Dat frontman Jarvis Cocker er op zijn 61e nog steeds zin in heeft, werd al duidelijk vanaf de eerste single. ‘I was born to perform / It’s a calling / I exist to do this / Shouting and pointing’ klinkt het in “Spike Island”. Het nummer voelt als een warm en deugddoend weerzien na zo’n lange afwezigheid: melodieus, rockend en vol overtuiging gebracht. En met de herkenbare stem van Jarvis Cocker als houvast, nog steeds het midden houdend tussen croonen en luidop mijmeren. De titel van het nummer refereert overigens naar een legendarisch optreden van The Stone Roses in 1990 op het gelijknamige eiland, maar voor Pulp is het een metafoor voor hun persoonlijke return to form. “Got to Have Love”, het tweede uitstekende teken van leven, trekt een vat discobeats open, maar dan eentje waarop het lekker onhandig meeschuifelen is op een niet mis te verstane boodschap: zonder liefde sta je nergens of zoals Cocker het sappiger weet te verwoorden: ‘Without love, you’re just jerking off inside someone else’.
Pulp heeft de oversteek gemaakt naar een andere fase in hun carrière maar ook in hun leven. Dat proef je op More aan alles en daarin schuilt ook de grote relevantie. Waar in de jaren negentig nog veel van de lyrics draaiden om dromen, verlangens, het groene gras aan de overkant en het liever niet te snel volwassen worden, horen we nu Jarvis Cocker reflecteren vanuit een standpunt dat 30 jaar verder ligt. Het iconische zinnetje uit “Disco 2000”, ‘Let’s all meet up in the year 2000 / Won’t it be strange when we’re all fully grown?’, is nu een verdraaide werkelijkheid geworden vanwaar teruggekeken wordt. Het gras is niet altijd groener aan de andere kant en sommige verlangens blijven verlangens. Het nummer “Grown Ups” is misschien wel het meest tekenend voor die oversteek. Jarvis Cocker wil nog steeds niet opgroeien, alleen maar doen alsof, en het einde van het nummer bevat een mooie analogie met een raket die, eens aangekomen op de huidige planeet, niet genoeg brandstof meer heeft om naar haar thuishaven terug te keren. Prachtnummer!
Jarvis Cocker kijkt de vergankelijkheid recht in de ogen maar gaat niet treuren, integendeel. De teneur van de plaat gaat eerder over het koesteren van alles wat authentiek is en daarin vreugde vinden. En dat levert bovendien erg goede songs op waarin hij al zijn spitsvondigheid en poëtische talent de vrije loop laat. In “Tina” blikt hij terug op verkeken kansen en obsessies uit het verleden. ‘Tonight i have been thinking about scenes from a marriage that never took place’ idealiseert hij de vrouw die hij vaak zag maar nooit echt contact mee legde. Of luister naar “Farmers Market”, een ode aan de liefde en zijn huidige vrouw, een nummer over een coup de foudre en een ontmoeting op de parking van de lokale boerenmarkt. In “My Sex” fileert hij dan weer op weinig opwindende, maar erg grappige wijze zijn eigen seksualiteit en het achteruitgaan van zijn libido, dat alles voorzien van een gortdroge drum en baslijn.
Muzikaal passen de keuzes steeds goed bij de inhoud van de nummers. Het is smullen van een breed pallet aan genres en arrangementen waarbij opvalt hoe melodieus alles in en bij elkaar past. De violen worden af en toe bovengehaald om de pathos soms nog wat extra kracht bij te zetten zoals in het ontroerend mooie “Background Noise”, maar James Ford waakt er echter over dat de slinger nooit teveel dezelfde kant uitzwaait. “The Hymn of the North” lijkt muzikaal een meeslepende hommage aan Scott Walker met wie ze hun laatste album “We Love Life” in 2001 opnamen. De huidige contactloze samenleving, weer zo’n treffende woordspeling, wordt hier naar het einde van het nummer perfect muzikaal gecapteerd. Ook het dromerig aanzwellende “A Sunset” bevat nog een fijn angeltje: ‘It’s just a sunset, someone said / Something that happens every day / Yes, it’s a sunset, someone said / But now they’ve found a way to make it pay”. De huidige samenleving vindt altijd wel een manier om weer ergens geld uit te slaan.
Op More krijgen we een meer ervaren, maar fris herboren Pulp te horen. Dit is een album dat zich gerust naast het beste dat de band tijdens de britpop-hoogdagen uitbracht kan hijsen. Jarvis Cocker mag dan wel verouderd zijn, zowel zijn stem als zijn rake en gevatte observaties van het alledaagse blijven hoge toppen scheren. Op een manier voelt de nieuwe ‘oudere’ Pulp zelfs authentieker omdat Cocker niet te beroerd is om zijn masker te laten zakken en mee te laten kijken in zijn gedachten, gedachten waarin het glas nog altijd meer halfvol dan halfleeg is. En passant geeft hij de luisteraar ook vreugde en troost met zijn teksten, het is best oké als je ouder wordt om te blijven dromen en niet al je zaken op orde te hebben. More Pulp op deze manier? Absoluut! De dagelijkse realiteit wordt hier prachtig verpakt in een weelderig groots muzikaal maatpak.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Grown Ups”, ons favoriete nummer van More in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
