The Reytons – “Let Me Breathe”
The Reytons blijft een band die trots is op zijn status als onafhankelijke groep. Met die attitude krijgen de heren toch een steeds groter publiek voor zich en ook aan anthems is er geen gebrek. “Let Me Breathe” kan zich perfect in de Britpopgeschiedenis mengen door het aanstekelijke refrein en natuurlijk dat streepje arrogantie.
ROSALÍA – “LLYLM”
Wie Spaanse popster zegt, zegt ROSALÍA. De eigenzinnige artieste wist met “LLYLM” een geslaagde tweetalige popsong te creëren waarbij Engels en Spaans elkaar perfect lijken aan te vullen. Zomers en fris, maar met een vleugje flamenco, brengt ze een gewaagd liedje waarin ze vertelt dat ze droomt over een perfecte liefde, zelfs als die niet echt is.
Royel Otis – “Adored”
Wie wil er nu niet geliefd zijn? Het is een queeste die de Australische sunnyboys van Royel Otis trachten tot een goed einde te brengen op “Adored“. Een meeslepend gitaarakkoord zet je hoofd aan het knikkebollen en het shoegazy jasje geeft het nummer heel wat karakter. “Adored” is catchy, radiovriendelijk en toch eigenwijs.
Silvana Estrada – “Milagro y Desastre”
De Mexicaanse Silvana Estrada zingt op “Milagro y Desastre” over hoe grote gebeurtenissen in je leven slechts twee dingen kunnen betekenen: ofwel een mirakel, ofwel een regelrechte ramp. “Milagro y Desastre” is een betoverend en beklijvend nummer en je hoeft immers helemaal geen Spaans te spreken om Silvana’s kwetsbare stem te begrijpen.
Skrillex, Fred again.. & Flowdan – “Rumble”
Meer underground dan dit wordt het niet. De lage frequenties overwinnen op “Rumble”: Skrillex zorgt voor lage bassen, Flowdan voor de donkere vocals en Fred again.. voor de gehypte ritmes. Oh ja, en er zit ook een brullende leeuw in verstopt. Listen, you hear that?
Slaughter Beach, Dog – “Engine”
Wat moet je doen als The War On Drugs geen muziek uitbrengt? Een alternatief zoeken! Wij vonden dat afgelopen jaar in de vorm van Slaughter Beach, Dog. Het prachtig, meer dan acht minuten durend nummer “Engine” kan zich zo mengen met die grootheid, al zijn er iets meer angels waardoor er eigenheid blijft. De grote opbouw is weliswaar heel mooi en daardoor blijf je de hele tijd geboeid luisteren.
Sleep Token – “Vore”
Met Slipknot en Ghost is het binnen de metalscene stilaan een traditie geworden om maskers te dragen. Terwijl de online hype over de identiteit van de leden verder woedde, bracht het jonge Sleep Token dit jaar zijn derde album uit. Naast djent en postmetal bracht het Londense viertal tot grote controverse steeds meer altpop en zelfs r&b in de mix, waarbij het soms al eens op Deftones durft te lijken. Oordeel gerust zelf wanneer je de intro van “Vore” beluistert.
Slow Pulp – “Broadview”
Slow Pulp heeft zich afgelopen jaar met Yard op de kaart gezet. Dat deed het viertal door breekbare indierocksongs te brengen met een streepje melancholie, om op die manier iedereen voor zich te winnen. De mondharmonica in “Broadview” bijvoorbeeld, in combinatie met een gemoedelijke sfeer, zorgt voor iets dat blijft hangen.
The Smile – “Wall of Eyes”
Fans van The Smile (én Radiohead natuurlijk) veerden in november recht toen ze hoorden dat de band komend voorjaar diverse zalen in Europa zal bezoeken, en dat met een nieuwe plaat onder de arm. In eigen land staat zo Vorst Nationaal op het programma en om het wachten tot dan wat te verzachten, kregen we wel alvast het prachtig intrigerende “Wall of Eyes” voorgeschoteld. Een single zoals we ze gewend zijn van The Smile: sfeervol, prachtig geïnstrumenteerd en mysterieus.
Sparks – “The Girl Is Crying in Her Latte”
Met The Girl Is Crying in Her Latte bracht Sparks, de band rondom de broers Ron en Russel Mael, afgelopen jaar alweer een album uit. De titeltrack klinkt als een kruising tussen Lil Beethoven en Hello Young Lovers, twee van Sparks’ beste albums. De drukke instrumentatie met hyperkinetische elektronica en opzwepende strijkers maakt “The Girl Is Crying in Her Latte” een van de meest experimentele en ronduit gekste nummers van de Amerikaanse broers, maar het resultaat mag er wel wezen.
The Story So Far – “Big Blind”
Lang was het qua nieuwe muziek muisstil rondom The Story So Far. Tot begin augustus, toen de band met “Big Blind” uit het niets met nieuw werk op de proppen kwam. Van een spectaculaire comeback kunnen we helaas niet spreken, maar ondanks dat het slechts een ‘simpele’ poppunksong is, ligt “Big Blind” wel enorm lekker in het gehoor en staat het nummer al enkele maanden op repeat.
The Streets – “Troubled Waters”
De terugkeer van The Streets gebeurde ietwat onder de radar, maar single “Troubled Waters” mocht er zeker zijn. De herkenbare sound uit de hoogdagen in een hedendaags jasje, met daarbij nog eens Mike Skinner die op zijn o zo aanstekelijke doch nonchalante parlandomanier zingt. Het is een combinatie die er tot op vandaag vlotjes ingaat.
Squirrel Flower – “When a Plant Is Dying”
Eigenlijk had Squirrel Flower evenzeer een plek verdiend in een van onze andere lijsten, want de Amerikaanse oversteeg zichzelf met haar album Tomorrow’s Fine. Een van de redenen daarvoor is “When a Plant Is Dying“, een sterk staaltje melancholische indierock. Elke snaar en uithaal voel je door je heen gaan, en met een pakkend einde valt alles uiteindelijk zeer netjes in de plooi.
Teen Jesus and the Jean Teasers – “I Used To Be Fun”
Een moeilijkere bandnaam betekent daarom niet meteen moeilijke muziek, zo bewijst Teen Jesus and the Jean Teasers. De vier dames uit Australië maakten met “I Used To Be Fun” niets minder dan een gigantisch aanstekelijke poppunksong, die ook nog eens een herkenbaar onderwerp aansnijdt. Losgaan is de boodschap!
Thundercat & Tame Impala – “No More Lies”
Een samenwerking die er ooit wel eens van moest komen: de coole grooves van Thundercat vonden de eclectische psychedelica van Tame Impala. In “No More Lies” hoor je alle kleuren van de regenboog, terwijl je ook nog eens op intergalactische reis vertrekt langs de gekste universums. Wegdromen en tegelijkertijd de dansvloer opzoeken? Het kan!
Tom Odell – “Black Friday”
Tien jaar na “Another Love” kennen fans van Tom Odell de tekst nog door en door, zo bewees zijn passage op onder andere Pukkelpop en De Warmste Week. Dit jaar trakteerde hij die fans op maar liefst vijf nieuwe nummers, waaronder deze “Black Friday”. De single bevat een herkenbaar, vertrouwd geluid: een eenvoudige ballade. Door middel van een piano, akoestische gitaar en subtiele strijkers brengt Odell rust en kalmte. Zijn zachte stem klinkt bij momenten, vooral wanneer hij de hoogte ingaat, breekbaar en dat maakt van “Black Friday” een pracht van een lied.
UNIVERSITY – “Egypt Tune”
De chaos van UNIVERSITY kon je dit jaar bijna overal in België ervaren. “Egypt Tune” was de single van het eclectische viertal die bleef hangen en die schiet, net zoals het ander werk, ook alle kanten uit. Van Nirvana naar black midi en terug, het is een nummer dat je nergens op kan vastpinnen.
Upchuck – “Freedoom”
Samen met de hulp van Ty Segall wist Upchuck een stevige punkrockplaat af te werken. “Freedoom” knalde als geen ander met agressieve vocals, stevige gitaren en natuurlijk het fuzzpedaal. De hand van Segall is duidelijk hoorbaar, al is het vooral de agressiviteit iets wat Upchuck kenmerkt.
venbee & Rudimental – “die young”
Hou venbee in het oog als je van drum-‘n-bass houdt, want een samenwerking met Rudimental versier je als jonge twintiger niet zomaar. Deze “die young” verscheen op haar debuutmixtape zero experience en vormt een mooi bruggetje tussen haar leuke songwriting en haar talent voor produceren.
Yard Act – “The Trench Coat Museum”
Yard Act wist de imitatie van The Fall volledig achter zich te laten op “The Trench Coat Museum“. De parafrases op een postpunkbeat zijn er vervangen door acht minuten aan jams, aangevuld met ritmische samples en andere gekke toestanden die je eerder bij The Avalanches zou verwachten. Het ultieme bewijs dat de band klaar is voor haar tweede album.
YUNGBLUD – “Lowlife”
Er gaat geen jaar voorbij zonder nieuwe muziek van YUNGBLUD en in 2023 bleek “Lowlife” het grootste succes. Een single die perfect bij de Britse energiebom past, inclusief meezingbaar refrein, een coole groove en een knipoogje naar Gorillaz. Niets moet, alles mag.
Al deze singles goten we daarbovenop nog eens in een Spotify-playlist voor eindeloos veel Belgisch luisterplezier!
Deze lijst werd samengesteld door alle beren. De recensies werden geschreven door Simon Meyer-Horn, Lucas Palmans, Niels Bruwier, Renaat Senechal, Ivo Goossens, Elisa Cogneau, Leni Sonck, Pieter Wilms, Stijn De Belder, Johannes Hulpiau, Maxim Meyer-Horn, Bryan Boomaars, Bryan Regtop en Nando Mahieu.
