
© Alex Lockett
Waar de bandnaam Bleachers misschien niet heel veel belletjes doet rinkelen, doet die van bezieler en frontman Jack Antonoff dat ongetwijfeld wel. Het verhaal doet zelfs de ronde dat de man voor zijn huis in New Jersey een schouw of vijf liet bij bouwen, gewoon om al zijn Grammy’s en andere prijzen op kwijt te kunnen. Als producer stond hij bijvoorbeeld mee aan de wieg van successen van onder meer Lana Del Rey, Taylor Swift, Lorde, Clairo, St. Vincent, Kendrick Lamar en nog zoveel meer. Mocht je komend weekend eens een kwartiertje tijd hebben, dan ontdek je misschien wel dat de Amerikaan een hand had in één (of meerdere) van je favoriete nummers. Met wat goeie wil zou je Jack Antonoff dus een icoon kunnen noemen, die tussen al dat producerswerk door ook steeds meer tijd lijkt te vinden om zijn eigen muzikale eieren te kunnen leggen. En dat dus in de vorm van Bleachers.
De laatste paar jaar rolden de studioalbums namelijk vlotjes van de band, maar qua tours moesten we in Europa serieus op onze kin kloppen. Antonoff verliet het moederland nagenoeg nooit, en stond zo zelfs nog maar één keertje in België – op Pukkelpop in 2015. Dat de ticketjes voor de show in het Koninklijk Circus vrij snel tot in de mailboxen van zo’n tweeduizend fans raakten, was bijgevolg weinig verrassend. Een deel van die fans mocht vrij vroeg op de avond zo al kennismaken met Blu DeTiger. De New Yorkse bespeelt al sinds haar zevende de bas en scoorde mede daardoor al op TikTok, maar probeert die hype al een tijd ook op het podium waar te maken. Haar grootste hit “Cotton Candy Lemonade” schreef ze daarom niet op de setlist, om zo nog meer de focus te kunnen leggen op haar recent verschenen album N.Y. Baby. Aanvankelijk voelde dat echter allemaal vrij cringe aan, met een drummer die vrijwel meteen aanmaande om mee te klappen en een frontvrouw die af en toe vergat dat je er met enkel een backingtrack niet komt. Maar de Amerikaanse groovede zich daar geleidelijk aan wel door en maakte er met onder meer “Figure It Out” en “Heat” toch een aangenaam halfuurtje van. Nergens voelde het echt speciaal aan, maar Blu DeTiger amuseerde zich wel en kreeg het Koninklijk Circus toch al in beperkte mate in beweging. Een extra bandlid had het allemaal wat interessanter kunnen maken, of misschien toch gewoon die hit wel spelen?
Maar goed, openen voor een fenomeen als Jack Antonoff is simpelweg een vrij ondankbare taak, zeker als je in het halfuurtje pauze zag wat voor een enorme productie Bleachers had meegebracht naar Brussel. Tal van lichten gloeiden alsmaar feller, Paul Anka’s “My Way” klom naar een hoogtepunt en voor we het wisten stond de frontman op het derde verdiep van zijn podium, toekijkend op zijn zes bandleden en een enthousiaste zaal. Opener “sideways” miste misschien nog de bedoelde bombast, maar met onder meer twee drummers en twee saxofonisten, had je al vrij snel in de mot dat het hier wel goed zou komen. Eenmaal de sound wat voller klonk, kwamen we dan ook vrij snel tot de essentie van wat Bleachers zou brengen: een combinatie van puur (spel)plezier en euforie. Bij “the van” merkten we bijvoorbeeld al op dat elk bandlid inwisselbaar bleek; de drummer had plots een gitaar vast, en een van de saxofonisten zat achter een piano. En Antonoff, die voelde zich met zijn mondharmonica zichtbaar in zijn sas.
Want je zou het misschien niet zeggen aan de hand van de nummers die Jack Antonoff achter zijn naam heeft staan, maar met Bleachers vervult hij zijn rol als opzwepende, aimabele frontman met verve. “Modern Girl” was de vonk die het Koninklijk Circus nodig had om collectief recht te veren, en daarop reageerde de band op zijn beurt door wat extra olie op het vuur te gooien. Een eerste sitdown was een feit bij “Jesus Is Dead”, de saxofoons en goesting vlogen in het rond. Het was nog vrij vroeg om met superlatieven te beginnen gooien, maar een woord als ‘indrukwekkend’ was na een twintigtal minuutjes toch al wel op z’n plaats. Het ding bij Bleachers is namelijk wel dat het allemaal enorm Amerikaans en hyperbolisch wordt verkocht, maar gek genoeg was Antonoff de ideale figuur om daarmee weg te komen. De manier waarop “Everybody Lost Somebody” uiteenviel in “Goodmorning”, en hij dat bovenaan op het podium bracht met enkel piano en saxofoon; dat zat gewoon enorm goed in elkaar.
Want Bleachers klonk dik anderhalf uur vooral enorm vol qua sound. Natuurlijk doordat er zoveel muzikanten en instrumenten op het podium stonden, al is het dan vooral zaak om niet te verdrinken in chaos. Dat daar nooit sprake van was, benadrukt alleen maar meer hoe luchtig de Amerikanen voor de dag kwamen. En vooral hoe goed de sfeer zat – onderling op het podium, maar ook met het publiek. Bij “dirty wedding dress” werd er collectief mee gezwaaid, “Chinatown” zorgde voor nog wat extra elektriciteit in de lucht. Dat Antonoff daarbij ook nog eens een aimabel figuur was, bleek uit het verhaaltje dat “upstairs at els” en een akoestische versie van “I Wanna Get Better” aan elkaar plakte. Zo wilde hij naar eigen zeggen al heel lang richting Europa met zijn band, maar moest hij daarvoor eerst breken met een aantal grote labels. Het bruggetje naar (onderlinge) liefde en hoe we altijd elkaar zullen hebben was logisch, maar doeltreffend. Het feit dat er meteen daarna een weedwalm door het Circus waaide, gaf daar op zijn beurt weer een luchtige draai aan.
Met “Merry Christmas, Please Don’t Call” bracht Bleachers ons nog wat meer in de kerstsfeer, om dan het tempo alsook het energieniveau serieus op te schroeven. Elke keer je dacht dat het niet meer extatischer kon, ging de band namelijk nóg een stapje verder. Na “How Dare You Want More” vroeg Antonoff expliciet om het dak eraf te knallen, en voor we het goed en wel beseften zat een groot deel van het middelplein in elkaars nek. “Rollercoaster” zorgde voor uitzinnige taferelen, en dat gebruikte de frontman als brandstof om nog wat harder te knallen met “Tiny Moves” en “Don’t Take The Money”. Die laatste leverde zelfs een moshpitje op, en alleen al daarvoor werd Brussel beloond met nogmaals “I Wanna Get Better” – dit keer in vol ornaat – en een fenomenaal “Stop Making This Hurt”.
Want fenomenaal was Bleachers in het Koninklijk Circus zeker en vast, die superlatieven mogen we nu wel bovenhalen. De redenen waarom zijn best wel uiteenlopend, maar komen wel allemaal op hetzelfde neer: dit was een concert zoals ze altijd zouden moeten zijn. Jack Antonoff ademde Amerikaanse clichés, maar hij ownde ze wel. En belangrijker: hij deed het publiek geloven dat dit voor hem écht een speciale show was. Minstens zo’n belangrijke factor in dat verhaal was het spelplezier dat de bandleden onderling uitstraalden, alsook lieten overslaan op de zaal. Alsof iedereen op een bepaald moment deel uitmaakte van Bleachers – want uiteindelijk zullen we altijd elkaar hebben. Enorm goed concert dus, dat voor heel wat aanwezigen ongetwijfeld zou gelden als een core memory. Je gedraagt je namelijk niet elke dag als een skydancer op de parking van een tweedehands autowinkel. Je moest erbij zijn om het te begrijpen (en vooral te voelen).
Setlist:
sideways
the van
Modern Girl
Jesus Is Dead
Everybody Lost Somebody
Goodmorning
dirty wedding dress
we should talk
Chinatown
Don’t Go Dark
upstairs at els
I Wanna Get Better
Merry Christmas, Please Don’t Call
How Dare You Want More
(Juno Interlude)
Rollercoaster
Tiny Moves
Don’t Take the Money
I Wanna Get Better
Stop Making This Hurt






