
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Tijdens het Antwerpse luik van Joe Jacksons Hope and Fury-tournee, was de magie nooit ver te zoeken. De veelzijdige Britse muzikant had een eigenzinnige selectie gemaakt uit zijn oeuvre, met in het achterhoofd de wetenschap dat het publiek niet alleen gekomen was om de nieuwe plaat te horen, maar vooral ook voor zijn oudere werk. Daarom zorgde hij voor een perfecte balans tussen de grote klassiekers en materiaal van de nieuwe plaat. Hij beloofde het ergens in de eerste helft van de set zelfs letterlijk: hij zou de hele avond nummers spelen uit zijn beginperiode, in combinatie met nieuw werk en ‘een beetje van alles daartussenin’.
Jackson is een klassiek geschoold muzikant die van vele markten thuis is. Ook op het podium gedraagt hij zich af en toe als een wandelende muziekencyclopedie. Na al die jaren blijft hij nieuwsgierig en leergierig naar alles wat drijft op noten en ritmes; hij pikt nog steeds uit alle hoeken van de wereld invloeden op en verwerkt die in eclectische albums. Daarbij verkent hij alle horizonten: van pop en rock tot jazz, swing, reggae, blues, soul, r&b, Latin/Afro-Cuban en klassieke muziek. Twee constanten houden die uiteenlopende invloeden bijeen: zijn herkenbare stemgeluid en die typische Joe Jackson-manier om al die stijlen naar zijn hand te zetten.
Antwerpen was een tussenstop op een tournee van ruim tachtig shows, waarbij de Benelux met negen optredens rijkelijk wordt bedeeld. De avond begon met Jackson die moederziel alleen achter zijn Roland-piano plaatsnam. Zodra de eerste noten van “Is She Really Going Out With Him?” weerklonken, volgde een uitbundig applaus. Het publiek beantwoordde de ‘Look over there’s’ spontaan met een luid ‘Where?’ en klapte het ritme enthousiast mee. Algauw bleek dat Jackson niet alleen nog steeds uitstekend bij stem is, maar ook een meester blijft in het herinterpreteren van zijn eigen materiaal. Op de liveplaat Live 1980/86 uit 1988 staan al drie totaal verschillende uitvoeringen van dit nummer, en de sobere pianoversie die we in een uitverkochte De Roma hoorden, week daar nog eens grondig van af.
Meteen na de opener volgde een tweede klassieker: “It’s Different for Girls”. Bij de inzet van dat nummer kwam vaste bassist Graham Maby het podium op geslenterd, en na afloop volgde de rest van de band. Gitarist Teddy Kumpel droeg een pak dat even veelkleurig was als zijn gitaar, zij het in kleuren die elkaar – laten we zeggen – niet meteen complementeerden, maar wel veel vreugde uitstraalden. Doug Yowell bewees de hele show lang dat hij een fantastische drummer is, terwijl de Costa Ricaanse topmuzikant Felipe Fournier als knappe aanvulling daarop excelleerde op de conga’s, timbales, percussie en vibrafoon. Samen speelden ze uitbundige liveversies van “Welcome to Burning-by-Sea” en “I’m Not Sorry” van het nieuwe album Hope and Fury – nummers die ogenschijnlijk veel woede in zich dragen, maar met daaronder vooral veel humor en ironie, gelardeerd met een smaakvol poppy sausje.
De zanger nam vervolgens een brede en diepe duik in zijn uitgebreide oeuvre, met opvallend veel werk uit Night and Day (1982). Zo kwam “Another World” al vroeg voorbij in een uitvoering waarin volop ruimte was voor improvisatie, en volgden later in de set nog een ijzersterk “Target” en naar het einde toe een opzwepend “Steppin’ Out”. Maar eerst kondigde Jackson een nummer aan dat de band lang niet had gespeeld: “The Other Me”, van het album Laughter & Lust uit 1991. Achteraf leek Jackson opgelucht dat ze het er goed vanaf hadden gebracht; benieuwd of het de rest van de tournee op de setlist blijft staan.
Wat meer introductie vergde “Fool”, het titelnummer van zijn gelijknamige plaat uit 2019, waarin oosterse, Arabisch aandoende klanken en folkelementen doorklonken en de bandleden naar hartenlust mochten soleren. Uit datzelfde album haalde Jackson ook nog “Strange Land”, dat begon met vreemdsoortige dissonanten en gaandeweg opging in een door de vibrafoon gedragen, magische sfeer. Met “Sunday Papers” keerde de zanger nog verder terug in de tijd, naar zijn jaren als angry young man. Daarnaast weefde hij “Be My Number Two” en “Real Men” vakkundig in elkaar: precies op het punt waar op de plaat de saxofoonsolo inzet, liet hij het ene nummer naadloos overgaan in het andere. Het meezingen van de ‘wow-wow’s’ mondde uit in een speels onderonsje met de zaal, compleet met gespeelde verbazing van Jackson over zoveel vocaal talent in het publiek.
Van het nieuwe album kwam ook nog de single “Fabulous People” voorbij – over Billy, een saaie doorsneeman die koste wat het kost bij de hippe mensen wil horen. Het nummer werd afgesloten met een fraaie piano-outro. Een ander nieuw nummer, “End of the Pier”, noemde Jackson zijn persoonlijke favoriet en mogelijk zelfs het beste nummer van de hele plaat. In een uitgebreide inleiding vroeg hij de zaal om mentaal terug te keren naar het jaar 1921 en de pieren voor de geest te halen die destijds in elke Engelse badplaats te vinden waren. Toen hij informeerde naar het Nederlandse woord voor pier, hoorde hij tot zijn eigen verrassing en tot groot jolijt van het publiek dat dat gewoon ‘pier’ is. Van de weeromstuit zong iedereen de ‘la’s’ in het lied uitbundig mee.
Als eerste bisnummer trakteerde Jackson de zaal op een strakke, uptempo versie van David Bowies “Scary Monsters (and Super Creeps)”, waarbij hij zijn bewondering voor de vernieuwingsdrang van Bowie – die hij ‘een beetje had gekend’ – niet onder stoelen of banken stak. Daarop volgde een uitgesponnen versie van “You Can’t Get What You Want (Till You Know What You Want)”, waarna de bandleden een voor een het podium weer verlieten, in precies dezelfde volgorde als waarin ze waren opgekomen. Jackson bleef solo achter met zijn piano en nam definitief afscheid met een prachtig “Home Town”, een nostalgische terugblik op zijn jeugd in Portsmouth.
Tijdens het concert gaf Joe Jackson zich werkelijk helemaal en dat vergde zichtbaar veel van hem. Toch waren de intensiteit waarmee hij speelde en het spelplezier van de band – die af en toe vol bewondering keek naar de vocale capriolen van de meester – ronduit aandoenlijk. Joe Jackson is en blijft een klasbak die de muziek alle hoeken van de kamer kan laten zien en in een zaal elk publiek voor zich wint. Hij is, kortom, een van de allergrootsten.
Joe Jackson speelt de komende tijd nog twee shows in België en vijf in Nederland. Zaterdag 21 november staat hij in de Ancienne Belgique (AB) in Brussel (uitverkocht) en op dinsdag 24 november in De Vooruit (VIERNULVIER) in Gent (laatste tickets). Daarna trekt hij naar Nederland: op donderdag 26 november staat hij in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam, op zaterdag 28 november in het Muziekgebouw in Eindhoven, op zondag 29 november in SPOT / De Oosterpoort in Groningen en op dinsdag 1 en woensdag 2 december (extra concert) in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.
Setlist:
Is She Really Going Out With Him?
It’s Different For Girls
Welcome To Burning-By-Sea
I’m Not Sorry
Another World
The Other Me
Fool
Fabulous People
Sunday Papers
Strange Land
Be My Number Two / Real Men
End of the Pier
Look Sharp!
Target
Steppin’ Out
Scary Monsters (and Super Creeps) (David Bowie cover)
You Can’t Get What You Want (Till You Kwow What You Want)
Home Town






