InstagramLiveRecensies

Interpol + Bloc Party @ Vorst Nationaal: Twee voor de prijs van één

© CPU – Cédric Depraetere

Op het hoogtepunt van hun populariteit kregen Interpol en Bloc Party elk op eigen houtje de grote concertzalen vol, maar anno 2026 ziet de realiteit er iets anders uit. Hun commerciële piek ligt misschien achter hen, toch kunnen beide bands nog altijd rekenen op heel wat respect en waardering voor de klassiekers die ze voortbrachten. Het is dan ook niet onlogisch dat de twee indiegrootheden de handen in elkaar slaan om samen opnieuw de grote zalen aan te doen. Voor het eerst is dat overigens niet: ruim twintig jaar geleden nam Interpol het toen nog piepjonge Bloc Party al mee op sleeptouw door Europa. De context is intussen veranderd en op deze tour houden de bands elkaar qua status min of meer in evenwicht. Bovendien brachten ze allebei dit jaar een nieuw album uit, een teken dat ze niet uitsluitend op nostalgie en hits van vroeger willen teren.

Eigenlijk heb je met een double bill niet echt nood aan een voorprogramma om de avond extra vulling te geven. Desondanks waren we best blij dat Heartworms als support werd aangekondigd. Het project van Josephine Orme maakte in 2025 indruk met debuutalbum Glutton for Punishment en de artieste heeft een best innemende podiumprésence die al meermaals indruk op ons wist te maken. Helaas bleken de omstandigheden gisteren net iets minder optimaal. In eerste instantie zorgde het vroege aanvangsuur voor een lege zaal en in tweede plaats bleef het zaallicht de hele tijd aan. Dat laatste was toch een boosdoener, net omdat Heartworms het moet hebben van een donkere, claustrofobische sfeer. Hoe dan ook klonk het muzikaal weer bijzonder verzorgd, met als vroege uitschieter de recente single “Guess I’m Stuck In The Dark”. Orme’s band speelde bovendien behoorlijk strak en hoekig, al bleven alle ogen op de bewegelijke zangeres gericht. Heartworms speelde constant en met flair, en dat monde na een klein halfuurtje uit in het schitterende “Jaded”. Ondanks moeilijke omstandigheden bleef Heartworms dus makkelijk overeind!

© CPU – Cédric Depraetere

De volgorde wisselt elke avond, en gisteren was het dus de beurt aan Bloc Party om de avond om kwart voor acht verder op gang te trappen. Het middenplein was inmiddels aardig volgelopen en ook in de tribunes verdwenen de gaatjes met mondjesmaat naarmate de Britse band speelde. Om te beginnen, opende ze het blikje verse muziek en poogde ze met “Come On Strong” sterk te openen. Heel spannend klonk het nog niet echt, en de felle stroboscooplichten waren best vervelend. De spanningsboog stond niet bepaald gespannen en dat zou nog even blijven duren. Met “Rotherhithe”, waarbij Kele plaatsnam achter een piano, ging Bloc Party zelfs even de dieperik in en voelde je het rumoer in het publiek toenemen. Ook de intro van “Song for Clay (Dissapear Here)” werd behoorlijk wisselvallig onthaald, al duwde Bloc Party wel voor het eerst wat steviger door. De adrenaline nam toe en net daarna sloeg het viertal voor het eerst echt toe.

Voor opwinding zorgde niet toevallig “Banquet”, al bleef het feestje vooralsnog beperkt tot het middenplein. Bloc Party ging gelukkig verder op dat energieke elan, alleen resoneerde “Traps” net iets te weinig bij het publiek om voor meer uitgelatenheid te kunnen zorgen. Na een korte opflakkering was het daarna weer even spartelen. De band speelde net iets te veel nieuwe nummers en ook de oudere exemplaren werden geroutineerd en zonder veel beleving gebracht. Ook de lichtshow bleef irriteren, net omdat het net iets te fel in onze ogen bleef stralen. De zwarte vlekken op ons netvlies waren een mindere bijwerking, terwijl onze oren dan weer snakten naar iets meer strakheid en genialiteit. Kele Okereke probeerde bij pakweg “Silence” zijn kenmerkend gitaarspel op de voorgrond te stellen, maar echt van de grond kwam het nummer desondanks niet. Bloc Party bleef te lang oppervlakkig, en net op het moment dat het eigenlijk al te laat was, schakelde het dan toch weer een paar versnellingen hoger.

© CPU – Cédric Depraetere

De band heeft namelijk wel echte indiehits geschreven, of toch twee van de vier leden die op het podium stonden, en was in de laatste twintig minuten in een royale bui. “Helicopter” en “Fluw” waren de reddingsboeien die de stemming in de zaal konden opkrikken en met “This Modern Love” en “Ratchtet” werd er geroutineerd doch energiek afgesloten. Na een best flauw uurtje was dit toch enigszins de band waarvoor de mensen een kaartje hadden gekocht, al bleef het gevoel wel hangen dat Bloc Party nooit meer echt in de buurt zal kunnen komen van zijn hoogdagen. Daarvoor was hun concert net iets te veel equivalent van een flesje bruiswater dat te lang heeft open gestaan. Je weet en proeft dat er ooit prik in zat, maar het beste is inmiddels uit de fles ontglipt.

De gemengde gevoelens konden we snel wegspuiten bij Interpol. De New Yorkse band vond met hun nieuwe album This Mirror Weighs a Ton de weg terug naar oude sterkte en dat betaalde zich ook live uit. Cool als vanouds en met die typerende New Yorkse attitude overtuigden ze vrijwel meteen. De titeltrack van hun achtste album was doeltreffend en best dromerig, zonder daarbij saai of te eentonig te zijn. Er stond dankzij een zeer strak uitziende Paul Banks ook persoonlijkheid op het podium en die bleef zoals gewoonlijk trouw aan zijn rol. Je hoefde van hem dus weinig gezever of show verwachten, al introduceerde hij “See Out Loud” (nog zo een uitstekend nieuw nummer) in zijn allerbeste Frans. Ook het publiek bleek vrij snel mee te zijn met nieuw en oud, en dat is geenszins een vanzelfsprekendheid. Ook “Wings on Fire” ontsteeg het label opvulsel en dat had ook te maken met de efficiënte en tegelijkertijd serene enscenering.

© CPU – Cédric Depraetere

In die zin bracht Interpol echt wel een geheel ander optreden dan hun voorgangers. Meer focus, meer sérieux en een beter opgebouwde setlist. De eerste gitaarakkoorden van “NYC” maakten ons al enthousiast en werden stijlvol opgevuld door de rest van de band. Een gebrek aan goesting kon je Interpol deze keer ook niet verwijten, dat was vroeger voor de duidelijkheid al eens anders, en zo was ook een eerder onopvallend nummer als “Wounded Soldier” meer dan op zijn plaats. Het publiek snakte daarom ook niet kosten wat het kost naar die klassiekers, al kreeg het er uiteindelijk wel een handvol. “Evil” werd ergens voorbij halfweg van het concert bovengehaald en was voor menig fan weer de uitgelezen kans om luidop mee te zingen. Hoewel we het nummer al eens strakker hebben gehoord, zorgde de uitvoering uiteindelijk voor veel bijval.

Interpol haalde zo met elk nummer meer en meer zijn gelijk en bleef het niveau ook constant hoog houden. Ook de, op papier, minder voor de hand liggende keuzes zoals “Pioneer To The Falls” pakten daarbij goed uit en waren toonbeeld van het feit dat de band in een uitstekende vorm verkeert. Het optreden bleef ook zonder gekke showelementen interessant en had volstrekt voldoende aan een goed flowende show van ruim 75 minuten. Met een supercool slot, met nummers als “PDA” en “Slow Hands” in de finale sleutelposities, werden ze meer dan terecht nog eens op handen gedragen door vijfduizend enthousiaste fans. Je zag ook aan de band dat ze weer met meer plezier op het podium staat en dat doet toch deugd na een paar wisselvallige jaren. Hoewel deze tour dus zeker geen duel tussen Interpol en Bloc Party is, kwam Interpol op alle vlakken dus wel als onbetwiste winnaar uit de bus.

Interpol staat op donderdag 1 juli op Rock Werchter.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

2665 posts

About author
music is the answer
Articles
Related posts
InstagramLiveRecensies

Good Charlotte @ Vorst Nationaal: Nog steeds een poppunkgrootheid

Er is tegenwoordig een heuse revival van poppunk bands uit de jaren tweeduizend te vrijwaren en dat is bij Good Charlotte niet…
FestivalnieuwsMuzieknieuwtjes

Rock Werchter lost 7 nieuwe namen!

In spanning zaten er heel wat mensen te wachten op het eerste pakketje namen van Rock Werchter. Vandaag krijgen we die eerste…
LiveRecensies

KNEECAP @ Vorst Nationaal: Geen moment voor rust

Wie de aankondiging voor KNEECAPs FENIAN-tour zag, keek waarschijnlijk even bedenkelijk. Want het Noord-Ierse hiphoptrio mocht in België Vorst Nationaal voor zijn…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *