Features, Uitgelicht

Nabeschouwing Pukkelpop 2019: Geslaagd met vlag en wimpel

© CPU – Lies Borgers

Voor de vierendertigste keer opende Pukkelpop afgelopen weekend zijn deuren en het werd een editie die ons nog vele jaren zal bijblijven. Ondanks de vele onnodige politieke commotie, zorgden talrijke bands voor muzikale hoogdagen waarvoor we alvast een pluim willen geven aan Eppo Janssen en zijn programmatieteam. Pukkelpop blijft een innovatief festival dat nog veel zaken durft, op vlak van zowel de line-up als de inkleding en randanimatie. Na een dag bezinnen, maakten we een eindbalans op!

Iedere dag waren er 66 000 bezoekers te vinden op de weide; het bordje uitverkocht werd dan ook iets voor de start van het festival bovengehaald. Met diverse headliners zoals Post Malone, Tame Impala en Twenty One Pilots was er voor ieder wat wils, maar ook vroeger op de dag kon er al heel wat volk op de been komen. De grootste groep bevond zich op zondag om drie uur ‘s middags voor de Main Stage, waar Billie Eilish voor een massa fans haar show mocht spelen. De zangeres is een idool voor de jeugd van tegenwoordig en dat viel die dag dan ook op: ze lokte van alle artiesten het meeste volk naar de Main Stage, zo’n 47 000 man. Het is duidelijk dat Pukkelpop goed de vinger aan de pols houdt en zo een heel jong publiek kan aanspreken.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Het merendeel van dat jong publiek bevindt zich weliswaar op de camping of bij de Boiler Room en Dance Hall. Wie op zoek gaat naar gitaren, ziet daar al sneller een iets ouder publiek opduiken dat de nieuwste muzikale snoepjes wilt zien. Zo heeft het festival dan ook een divers publiek, dat zich op de juiste plekken verspreidt waardoor het nergens te druk gaat aanvoelen. Er zal altijd wel eens een verloren ziel opduiken, maar wie goeie nieuwe muziek wil horen, weet dat hij in de Lift of Club altijd aan zijn trekken zal komen. Ook fijn is het dat Pukkelpop nog heel wat lokaal talent op zijn line-up durft te zetten; dat wist ook meermaals aan te slaan, zoals bij Glints, Brihang, Brutus, FULCO, Raketkanon, The Subs en Shht (met onder meer een knotsgekke sessie in The Buzz).

Muzikaal was het vier dagen heerlijk vertoeven in Kiewit, al waren er ook wel een paar bands en artiesten die ons teleurstelden. De Amerikaanse Dounia bracht een show die we liever snel vergeten, Cavetown wist ons niet te boeien en het ontbrak I DONT KNOW HOW BUT THEY FOUND ME gewoon aan de passende nummers om de tent in te pakken. Daartegenover staan wel sterke shows van onder andere Anderson .Paak en zijn Free Nationals, de twee waanzinnige shows van The National en de gekkigheid bij de Nederhopsensatie Joost. Ook de Britse hiphop wist ons te overtuigen dankzij een sublieme Stormzy, een ruige Slowthai, een relaxte Loyle Carner en een geweldige Mike Skinner die met zijn Streets zijn afgelaste show van tijdens het stormjaar probeerde goed te maken. Natuurlijk is er op Pukkelpop echter ook nog plaats voor gitaren, met de strakheid van onder meer IDLES, Skegss en The Chats als opvallendste shows. Tot slot wisten ook oude gedienden als Franz Ferdinand, Prophets of Rage, Royal Blood en zelfs White Lies het publiek te bekoren.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Daarnaast zet Pukkelpop sinds dit jaar des te meer in op beleving en ervaring. Zo was er het Art United-concept waarbij je over de hele weide verschillende kunstzinnige zaken kon spotten. We zagen onder meer enkele moerasmonsters en waren er heel wat mooie kunstwerken te zien. Ook was er de Vall-Ey waarbij iedere dag een andere curator zijn experimentele zelf kon bovenhalen. Het was alleen jammer dat het concept zo ver in de uithoek van het festival lag, en het soms heel moeilijk was om het Pukkelpop publiek te boeien met pakweg experimentele dans. De meeste mensen kozen dan ook zoals gewoonlijk voor de gouden ouwe van Petit Bazar, dit jaar in het teken van cruises. Ook daar was Radio Topkaas weer het hoogtepunt, maar het viel op dat er minder moeite was gedaan om echt het volledige concept bij alles door te trekken, waardoor de Petit Bazar dit jaar misschien iets minder succesvol was.

De weergoden waren Pukkelpop dit jaar maar gedeeltelijk goed gezind en liet zich vooral vrijdagavond, zaterdagavond en zondagmiddag van hun slechtste kant zien. Tijdens Royal Blood en Tame Impala regende het onafgebroken, maar dat drukte de pret niet. De regen had ook heel wat voordelen; zo liepen de tenten aardig vol voor de bands en konden zo nog meer zielen van zich overtuigen. Doordat de zon ook regelmatig eens kwam piepen, bleef de hoeveelheid modder goed doenbaar. Daardoor kon het festival op zondag ook vrij proper afsluiten, al is daar op de camping wel nog wat werk aan. Daar bleven toch enkele vlaggen liggen; het zal aan de nattigheid van de afgelopen dagen gelegen hebben.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Dat er nog heel wat werk is om Pukkelpop volledig proper te krijgen, staat als een paal boven water, maar dat is op ieder Belgisch festival zo. De invoering van de herbruikbare beker zal daar hoogstwaarschijnlijk wel komaf mee maken. Pukkelpop zet alvast heel hard in op ecologie en wil mensen ook bewust maken van hun daden, iets wat we alleen maar kunnen aanmoedigen. Ook het diverse aanbod aan eten en drinken is iets waar veel festivals van deze grootte van kunnen leren.

Dat er heel wat commotie was op het festival, viel vooral op in de pers, maar op de weide zelf liet iedereen zich omarmen door het eenheidsmakende fenomeen dat zichzelf muziek noemt. Zowel tijdens de dag, de avond als de nacht was er altijd wel iets uniek te beleven en kon je jezelf laten verrassen. Al was het bij de 320 lasers in de Boiler Room, de open air van de Booth of gewoon bij de rockdj’s in de Club (die dit jaar wel nog steeds niet zo goed op elkaar zijn afgestemd, waardoor we net als vorig jaar bijna iedere dag dezelfde plaatjes hoorden, maar er is wel al verbetering), overal kon je na een festivaldag vol livemuziek nog eens volledig uit je dak gaan en het laatste beetje energie uit je lichaam persen. Pukkelpop is dus meer dan enkel muziek kijken; het is amuseren en op zoek gaan naar vernieuwing en nieuwe trends. Dat maakt het festival zo uniek, en dat zorgt er voor dat er publiek is vanuit iedere laag van de bevolking.

© CPU – Ymke Dirikx

Pukkelpop 2019 is een editie die de geschiedenisboeken ingaat als eentje met heel wat regenbuien, maar nog veel meer vochtigheid in de ogen van de talrijke Billie Eilish-fans. Een overrompeling was het, maar het was natuurlijk niet het enige wat van deze Pukkelpop zal onthouden worden. De twee shows van The National bijvoorbeeld, de uitverkochte weide en natuurlijk het eenheidsgevoel en de liefde tussen bezoekers jong en oud maken van deze Pukkelpop weer een magische editie.

Volgend jaar vindt Pukkelpop plaats van 20 tot en met 23 augustus en viert het zijn vijfendertigjarig bestaan ongetwijfeld met een prachtige line-up!

Onze recensie van dag 1 vind je hier.
Onze recensie van dag 2 vind je hier.
Onze recensie van dag 3 vind je hier.
Onze recensie van dag 4 vind je hier.
Onze recensie van Post Malone vind je hier.
Onze recensie van Tame Impala vind je hier.
Onze recensie van Billie Eilish vind je hier.
Onze recensie van Twenty One Pilots vind je hier.
Onze recensie van The National op de laatste dag vind je hier.

20 augustus 2019

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief