Live, Recensies

Pukkelpop 2019 (Dag 1): Openen met een knal (en veel lasers)!

© CPU – Ymke Dirikx

Gisteren opende Pukkelpop voor de vierendertigste keer zijn deuren en dat zoals we dat de afgelopen jaren kennen met een extra openingsdag. Nadat tienduizenden festivalgangers hun tenten hadden opgezet, doken ze al snel het licht aangepaste festivalterrein op. De Boiler Room (inclusief 320 lazers aka een wereldrecord) kreeg een nieuwe plaats op het terrein en ook de Club kreeg een nieuwe plaats toegewezen. Sfeer was alomtegenwoordig en de aanwezigen konden zich al goed klaarstomen voor de komende drie dagen vol muziek en plezier. De openingsdag was muzikaal gezien alvast een startschot om u tegen te zeggen, met onder andere sterke shows van Glints, Heideroosjes en The Van Jets.

Ruby Grace @ Club

© CPU – Jan Van Hecke

Onder het goedkeurend oog van de grote man himself, Chokri Mahassine, mocht de Hasseltse Ruby Grace de eerste tonen van Pukkelpop verzorgen. Dezelfde Ruby Grace die eerder dit jaar op ons verjaardagsfeestje speelde. Een grote stap voor Ruby, die we niet wilden missen. Voor deze show pakte ze uit met een groot scherm met allerlei animaties, onder andere van zichzelf. Dat gaf haar poppy songs een leuke twist. De driekoppige band achter haar knoopte de beats mooi aan elkaar, terwijl de diepe stem van Ruby het afwerkte. Het was enkel jammer dat die stem bij momenten niet helemaal tot z’n recht kwam en ze er soms toch wel behoorlijk naast zat. Wanneer de tent stilaan begon vol te lopen, koos Ruby voor een cover van Lana Del Rey’s “Cola” om het publiek op gang te trekken. Maar ook eigen songs “Glitter” en “Lipgloss” deden het goed. Op het einde liet Grace een nieuw nummer los, waar ze naast haar zangkunsten ook een stukje rapte. Mooie doortocht door eigen streek, Ruby.

Gestapo Knallmuzik @ Dancehall

©CPU – Ymke Dirikx

De zotte bende van Gestapo Knallmuzik was al jaren habituee in de petit bazart op Pukkelpop en speelde daar al menig roze opblaastent letterlijk plat. Het was dus vooral uitkijken hoe onze vrienden het ervanaf zouden brengen zonder die context van ongebreidelde gekkigheid op het grote podium van de Dance Hall. Ze begonnen met een ode aan gewezen VTM-nieuwsanker Dany Verstraeten, gingen daarna van de grond “Mit Ein Vliegtuig Gemaakt Von Stront” en biechtten even later hun liefde voor weervrouw Sabine Hagedoren en Angela Merkel op met een gastoptreden van een Merkel lookalike. Ondanks (of misschien dankzij) de steeds zotter wordende nummers, kreeg Gestapo wel de hele Dance Hall aan het meezingen en dansen op “Schuurpapier”. Hun geniale visuals en lyrics op het grote scherm zorgden steeds voor algemene hilariteit, al moet het wellicht de eerst keer zijn in de geschiedenis van Pukkelpop dat er barfende mensen op het grote scherm van de Dance Hall te zien waren. Mit die grüten von Gestapo Knallmuzik. War ein öpening.

Miss Angel @ Club  

© CPU – Jan Van Hecke

De Antwerpse Miss Angel maakte de afgelopen maanden een forse opmars. Naast het uitbrengen van haar eerste ep Ghetto Mami Vol. 1, maakt ze ook op heel wat grote Belgische festivals haar opwachting. Na onder andere Rock Werchter en Dour stond Miss Angel gisteren voor het eerst op Pukkelpop. Nadat haar dj en Studio Brussel coryfee Black Mamba het publiek wat klaarstoomden was het dan ook aan Miss Angel. De tent was maar voor de helft gevuld, wat ook aan de concurrentie met Gestapo Knallmuzik gelegen zal hebben, maar zoals een echte ghetto mami trok ze zich daar niet zoveel van aan. De beats knalden lekker de Club binnen en Miss Angel stoomde zich langzaamaan in vorm met het stomende “Oh My Dayz”. Helaas reageerde het publiek wat terughoudend, maar daar kwam ook stilaan verandering in. Tijdens “Ghetto Superstar” waanden we ons even in de Caraïben en werd al aardig meegedanst. De publieksparticipatie zat goed en op een kortstondig probleem met de mics na verliep het optreden vlekkeloos. Nu nog wat meer nummers uitbrengen en dan zien we haar de komende jaren zeker nog verder groeien.

Glints @ Dance Hall

© CPU – Ymke Dirikx

‘Derde keer goeie keer,’ moet Jan Maarschalk Lemmens gedacht hebben. Hoewel Glints ‘slechts’ op de pre-party staat, liet hij met zijn set in de Dance Hall zien dat hij een headline slot meer dan waard is. “I’ll Take What’s Mine” riep de Antwerpse rapper dan ook uit. De indrukwekkende visuals maakten zijn beats nog angstaanjagender. Een groot scherm dat Jans silhouette aftekende met daarvoor een rechte lichtlijn: de set-up was even strak als de rest van zijn passage op Pukkelpop. “Gold Veins” deed de moshpit al vroeg starten, maar Glints nam even gas terug met zijn nieuw nummer “Family Tree”. Niet al zijn songs gaan over hard feesten. Martha Da’ro vervoegde hem op het grote podium om dit toch wel emotioneel suave-pareltje te brengen. Maar het bleef niet bij één speciale gast. Eddy Ape rapte mee op het aanstekelijke “Sunday Service” en die andere Antwerpse rapkoning Dvtch Norris kwam Glints vervoegen om met “Fear” de Dance Hall helemaal af te breken. De tent splitste zich in twee om finaal kapot te gaan op “Bugatti” en ook Glints kon het niet laten om mee te moshen. Op handen gedragen door Pukkelpop, we verwachten we nog grootse dingen van deze man.

Peuk @ Club

© CPU – Jan Van Hecke

“Why do you care”, vroeg Peuk zich al vroeg in de set af. Het antwoord “Nobody cares” was deze keer echter weinig in de realiteit gegrond, want we zagen een goed gevulde club zich makkelijk overgeven aan hun grunge/punk. Toch duurde het tot ergens halverwege de set voor het publiek zich echt helemaal liet gaan. De band liet zich door technische problemen niet de kop in drukken, integendeel, het vervolg was des te furieus. Met nummers als “Drunk’n Caravan”, “Gargamel” en “Cave Person” bewees Peuk dat stevige garagerock niet altijd uit Amerika, Australië of het Verenigd koninkrijk hoeft te komen, maar ook in goeie Limburgse grond kan groeien en bloeien.

Bizzey @ Dance Hall 

Foto: Pukkelpop – Philippe

Het is bijna een traditie dat we een bekende Nederlandse hiphopper krijgen op de openingsdag van Pukkelpop. Dit jaar was die eer weggelegd voor de enige echte Bizzey. De ex-mc van Yellow Claw is nu al een tijdje goed aan het scoren met zijn Nederhop en ook in Vlaanderen doet hij het goed bij de jeugd. De boeking van hem kwam dan ook niet als een toeval. Bizzey bracht gisteren zijn iconische show mee naar de Dance Hall en zorgde voor een middelmatige show. Hits heeft hij veel, maar de nummers lijken wel erg op elkaar en daar knelt voor ons dan ook het schoentje bij Bizzey. Er is namelijk weinig verschil te bespeuren tussen nummers als “Traag” of een “Ja” en dat de backingtrack vaak meeliep was niet echt bevorderlijk. Vuurwerpers en confetti werden meervoudig de lucht ingestuurd, maar wij kregen het niet echt warm van het optreden. Het contrast met Glints kon dan ook niet groter zijn en we kunnen niet ontkennen dat we op onze honger bleven zitten. Bizzey mag misschien zijn fans hebben, maar die verdienen beter dan zo een oppervlakkige show.

SONS @ Club

© CPU – Jan Van Hecke

Op de eerste dag van Pukkelpop mochten we meteen al aanschuiven bij het “Family Dinner” van SONS en die pikten de draad op waar Peuk die even eerder had laten liggen. Met andere woorden, hun snedige punkrock gedijde goed bij een goed voorverwarmd publiek dat hun nummers makkelijk en graag kon meelallen. Wel jammer dat het uitgerekend hun cover van The Black Keys’ “Lonely Boy” was die op de meeste reactie kon rekenen, terwijl hun eigen werk er heus niet moet voor onderdoen. Pakweg het naar King Gizzard en Oh Sees neigende “I Need A Gun”, “Tube Spit” of Afrekening-hitje “Ricochet” kregen de tent ook met gemak in beweging. Samen met een uitgekiende lichtshow wist SONS de laatste twijfelaars over te halen en bevestigden ze al het goede wat we van hen gehoord hadden. Op amper een jaar tijd is Sons uitgegroeid tot een van de meest strakke en frisse gitaarbands van ons land.

Heideroosjes @ Dance Hall 

©CPU – Ymke Dirikx

Dit jaar vieren de Limburgse (de Nederlandse provincie) punkiconen van Heideroosjes niet alleen hun comeback, maar ook het dertigjarige bestaan van de band. Een speciale gelegenheid die Pukkelpop niet ontgaan is en daarom mochten ze op de openingsdag tonen waarom ze door heel veel punkliefhebbers nog steeds op handen worden gedragen. De plaatsing in de Dance Hall was misschien wat raar, maar het wist verrassend genoeg goed uit te pakken. Jong en vooral oud kwamen hun jeugdhelden vieren en gingen uit de bol bij meezingers als “Damclub Hooligan” en “Sjonnie & Anita”. Dertig jaar in het vak en nog steeds zo fris en strak kunnen spelen, dat is iets wat niet veel bands kunnen. Heideroosjes kan dat echter zonder problemen en zorgde een uur lang voor een nostalgische set. Dat de tent niet helemaal vol ging staan, deerde de pret niet. Er werd vooraan goed gemosht en hier en daar werd er zelfs gecrowdsurft. Zowel het publiek als Heideroosjes zelf hebben de smaak weer te pakken gekregen en we durven te wedden dat een wederzien geen zeven jaar meer op zich zal laten wachten.

The Van Jets @ Club

© CPU – Jan Van Hecke

Ons land telt slechts een handvol vaste waarden. En daarvan is The Van Jets er één. De band uit Oostende, wiens carrière begon met Humo’s Rock Rally, houdt het op 1 november voor bekeken. Hun zevende show op Pukkelpop was dan ook hun laatste. Johannes, Michael, Frederik en Wolf namen het publiek in de Club mee op een trip down memory lane en dat publiek ging graag mee op die trip. “Here Comes the Light” en “Electric Soldiers” worden uit volle borst meegezongen. Extra bandlid Floris zorgde voor een leuke toets vanachter de keys op “Danger Zone” en Wolf liet zijn gitaren horen tijdens “Pink&Blue”. Hun laatste single “Who Does” trok de finale op gang. We willen niet sentimenteel doen, maar bij “The Future” kregen we toch plots kippenvel: er is namelijk geen future meer met The Van Jets. We zijn niet de enige die het moeilijk hadden, want rondom ons zagen we enkele struise mannen de tranen uit hun ogen wrijven. De mannen op het podium leken er dan weer vrede mee te hebben genomen. Een laatste keer dook Johannes het publiek in en met knaller “Down Below” nam de band finaal afscheid van Pukkelpop.

Black Box Revelation @ Dance Hall

Foto: Pukkelpop – Julie

‘Het is de eerste dag dus ik wil iedereen hier zien uit de bol gaan!” zei Jan Paternoster op zijn immer vriendelijke toon. Gelukkig hielp hij het publiek een handje met makkelijke meezingers zoals “Gloria” en “War Horse” al vroeg in de set, al was het vooral “Never Alone/Always Together” dat na al die jaren nog niets aan emotie en kracht heeft moeten inboeten. En Black Box Revelation wist nog meer zo’n oude klassiekers uit hun mouw te schudden met “High On A Wire”, “Gravity Blues” en “I Think I Like You”. Zo konden ze niet alleen fans van het eerste uur paaien, maar konden ze met “Tattooed Smiles” en een lang uitgesponnen “Mama Call Me Please” ook de nieuwere fans bekoren. Als kers op de taart kregen we nog “My Perception” en een furieuze “Set Your Head On Fire”, die hun status van ‘headliner van de openingsdag’ zeker rechtvaardigden.

Deze recensies werden geschreven door Jasper Verfaillie, Emma Vierbergen en Simon Meyer-Horn.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram zijn er nog meer beelden te vinden. Volgen is de boodschap!

16 augustus 2019

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter