© CPU – Irene Van Impe
Na Iron Maiden en Slipknot tapte Graspop Metal Meeting voor zijn derde headliner uit een exclusiever vaatje. Voor het eerst in zijn bijna veertigjarige carrière mocht Nine Inch Nails de verzengende zaterdagavond afsluiten. Eindelijk leken de geesten in Dessel rijp te zijn voor een act die een miljoenenpubliek had weten te binden met meer drummachines dan gitaren. In tegenstelling tot zijn suïcidale jeugdjaren was Trent Reznor inmiddels een Grammy-winnende componist die als vijftiger meer machine dan mens leek. Hoe dan ook speelde de Amerikaanse industrialact sinds The Downward Spiral mee op het hoogste schavot. Schipperend tussen mainstream en alternatief had Reznor niets meer te bewijzen. Maar in lijn met de woelige tijden laaide er af en toe opnieuw brandstof op in zijn tank, om de mensheid een trap tegen het geweten te verkopen. Tegen middernacht was de menigte klaarwakker en bereid zich spreekwoordelijk, zoals Jezus, een spijker door de handpalmen te laten slaan.
De veiligheidswaarschuwing over stroboscopische effecten kondigde het al aan: wat zou volgen was pure gecontroleerde anarchie, gegoten in een hypermenselijk jasje. Nine Inch Nails hield zich aanvankelijk nog schuil achter een troebele sluier van licht, maar zodra Reznor en co zichtbaar werden, sneed de eerste klap als een spijker door ons hele lijf. De voormalige “Mr Self Destruct” was nu één en al focus, gedragen door een band die hem blindelings ondersteunde. Meer konden we niet wensen op deze zinderende nacht. De industriële machine bleef draaien op volle kracht en pompte beats de sterrenhemel in, als een revolutie die elk moment kon losbarsten. Nine Inch Nails beschikte over de middelen, de duizenden uitzinnige toeschouwers en de ketens die verbroken moesten worden. Dit was verlossing, onder hoogspanning.
© CPU – Irene Van Impe
Referenties aan 1984, Brave New World en zelfs Dune kookten in onze hersenpan. David Lynch werd subtiel geëerd met de intro van Twin Peaks, maar bij “The Perfect Drug” – oorspronkelijk geschreven voor de soundtrack van Lost Highway – zaten we allesbehalve op een dwaalspoor. De schurende riffs en meedogenloze beats dreven de eerste rijen tot waanzin. Mysterieus was het allerminst. Wat overheerste, was rauwe, lichamelijke energie. Als schuimbekkende honden en driftige teven voelden we het testosteron en oestrogeen door het publiek razen tijdens “Closer”. Het woord ‘fuck’ viel al vaker dit weekend, maar nooit eerder zo geladen. Tussen al die intensiteit zat ook een onverwachte zachtheid. Wie goed keek, zag Reznor de nacht van zich af dansen in zijn eigen cocon van hoop en weemoed.
Kalmere nummers met elektronische inslag, zoals “The Hand That Feeds”, transformeerden het plein in een hoekige, donkere rave. Daarbij sloop ook een gedachte binnen: Front 242 zal nooit nog op dit podium staan, terwijl diens invloed vandaag luider dan ooit weerklonk via dit state-of-the-art soundsysteem. Ook het camerawerk stond op ongezien niveau, wat geen verrassing mag heten van een man met ettelijke soundtracks op zijn naam. Toch was dit geen soloact. Vaste kompaan Atticus Ross was opnieuw van de partij en de menselijke drumsectie, slim verborgen tussen de stroboscopen, bokste letterlijk tegen de machine. Elke dubbele kick voelde als een stomp in de maag, waarbij zelfs huilen een aanvaardbare reactie was. Hoewel het futurisme altijd al in het DNA van Nine Inch Nails zat, stond het hier vandaag met beide voeten in een brandende wereld.
© CPU – Irene Van Impe
De cover van David Bowies “I’m Afraid of Americans” klonk ongenadig hard en ongemakkelijk actueel. De betreurde Britse kameleon had het in deze tijdsgeest niet beter kunnen brengen. Reznor bezat de waarheid, zijn stem snijdend en helder, zijn gitaar vlijmscherp. Speciaal voor deze gelegenheid haalde hij ook “Burn” van onder het stof. Een livepremière binnen deze tour, het nummer was dit jaar nog niet gespeeld, maar het sloot naadloos aan bij de rest van deze sublieme headlineshow. Wie vroegtijdig afdroop, had het simpelweg niet begrepen. Deze show was misschien niet voor iedereen, maar richting de eindmeet kon het nauwelijks meer metal worden dan bij “Head Like a Hole”. Deze mokerslag van een nummer effende de weg voor nu-metal, waar zelfs Sepultura in zijn Roots-periode gretig uit putte. Nine Inch Nails bracht alles mee: kracht, pijn, schoonheid en stilte. Want ook stilte kan oorverdovend zijn. “Hurt” sloot deze haast religieuze ervaring af. Op Wereldhumanismedag voelden we ons kortstondig bungelen als een moderne Messias: verraden door dierbare naasten, maar nadien oneindig en blindelings geliefd. Dit was Nine Inch – fucking – Nails op Graspop Metal Meeting.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van Iron Maiden lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.
Onze recensie van Slipknot lees je hier.
Onze recensie van de derde festivaldag lees je hier.
Setlist:
Somewhat Damaged
Wish
Mr. Self Destruct
March of the Pigs
Piggy
The Lovers
Reptile
Heresy
Less Than
Closer
Copy of A
The Perfect Drug
I’m Afraid of Americans (David Bowie-cover)
Burn
Gave Up
The Hand That Feels
Head Like a Hole
Hurt
