Iron Maiden @ Graspop Metal Meeting 2025: Vijftig tinten metaal

Zodra Iron Maiden ook maar iets laat doorschemeren over een nieuwe tour, lijkt een passage op Graspop Metal Meeting zo goed als verzekerd. Al tijdens de allereerste editie in 1996 sloot de band het festival af en sindsdien keerde ze nog tien keer terug. Sinds Bruce Dickinson een kwarteeuw geleden opnieuw zijn plaats innam in de gelederen, is de aantrekkingskracht van de Britten nauwelijks afgenomen. De heavymetallegendes vieren inmiddels hun vijftigste verjaardag. Het is dan ook niet vreemd dat zelfs kleinkinderen zich aangesproken voelen door hun muziek. Ondanks de hoge ticketprijzen raakte het Sportpaleis twee jaar geleden moeiteloos vol, waarbij tal van klassiekers werden ingewisseld voor verse nummers uit Senjutsu.

Toch begint de leeftijd zich stilaan te laten gelden. Steve Harris en Dickinson lijken onverwoestbaar, maar drummer Nicko McBrain besloot het vorige zomer rustiger aan te doen. De 73-jarige veteraan werd vervangen door Simon Dawson, die ook de sticks hanteert bij Harris’ zijproject British Lion. Voor Harris voelt Iron Maiden aan als een familiebedrijf, maar richting fans blijft de bassist genereus. Dit keer werden we getrakteerd op een jubileumset die zich volledig richtte op het materiaal tussen Killers en Fear of the Dark. In feite impliceert het gezegde ‘oude wijn in nieuwe zakken’ doorgaans iets negatiefs, maar in het geval van Iron Maiden kan hier met recht een positieve kanttekening bij gemaakt worden.

Nu het begrip ‘beleving’ stevig is ingeburgerd, was het niet vreemd dat de Britten hun fans vroegen om hun smartphone in de broekzak te laten, uit respect voor zichzelf en voor de anderen. Voor wie daar nog aan twijfelde, boden de volgende twee uur en een kwartier meer dan genoeg spectaculaire afleiding. Zelfs de intro van “Doctor Doctor“ van UFO is tegenwoordig een collectief zangmoment op zich. Wat volgde was een bloemlezing van alles wat deze Britse metalpioniers sinds het midden van de jaren zeventig hebben opgebouwd. Het tijdperk van wijlen Paul Di’Anno werd niet genegeerd. Integendeel, Dickinson en zijn band begonnen met drie nummers uit die periode. Vooral “Wrathchild”, afkomstig van het debuutalbum, zorgde meteen voor het eerste typische galopritme. De nieuwe drummer Simon Dawson werd enthousiast onthaald en liet vanaf de eerste tikken horen dat hij veel meer was dan een tijdelijke invaller.

Op visueel vlak was er eveneens vernieuwing. De vertrouwde backdropgordijnen hadden definitief plaatsgemaakt voor moderne ledschermen. De iconische albumhoezen bleven overeind, maar zelfs in de herfst van zijn carrière blijft Iron Maiden zichzelf heruitvinden. Hoewel de volgorde van de setlist vooraf al bekend was, dook de band diep in haar indrukwekkende discografie. Bij het legendarische “The Number of the Beast” verdween het laatste restje afstand tussen artiest en publiek. De combinatie van vuurwerk en de onheilspellende stem van Barry Clayton betekende het eerste kantelpunt in een show, die nadien alleen maar intenser werd. Later in de set zorgden klassiekers als “Run to the Hills” en “The Trooper“ ervoor dat ook de occasionele fans helemaal mee waren. Toen Dickinson in zijn bekende marinierkostuum plots de Union Jack verruilde voor onze driekleur, ontstond er een moment van pure spontaniteit.

De symboliek en diepgang waarin Iron Maiden al jaren uitblinkt, kwamen samen in het epische “Rime of the Ancient Mariner”. Dickinson grapte dat een vogel die vanavond op je hoofd zou schijten misschien wel vervolgd zou worden voor dierenmishandeling. Maar door de indringende beelden leek het alsof de zilte zeewind echt over het publiek blies. Het beroemde gedicht van Samuel Taylor Coleridge werd strofe na strofe omgezet in een filmisch geheel, terwijl de band voor het muzikale vuurwerk zorgde. Diezelfde magie herhaalde ze met het meer progressieve “Seventh Son of a Seventh Son“, een erkende waarde in het universum van de groep. Het macabere “Hallowed Be Thy Name” bevestigde nog maar eens de status van deze klassieker. Zelfs de instrumentale delen werden luidkeels meegezongen of geneuried.

De sfeer was van begin tot eind overweldigend. Toen Dickinson bij “Powerslave “voor het eerst zijn iconische ‘Scream for me Graspop’ door de nacht liet schallen, wist iedereen het. Dit was een avond die je wilde vastpakken en nooit meer loslaten. Ook mascotte Eddie toonde op de schermen zijn vlijmscherpe tanden. De poppenversies als jonge punker en als marinier deden daar niet voor onder. Ondanks een verkoudheid bleef Dickinson onvermoeibaar, met kostuums en maskers uit vorige tournees. Die visuele herkenningspunten boden ook ruimte om de rest van de band extra te laten opvallen. Steve Harris werkte zich opnieuw letterlijk in het zweet, terwijl Janick Gers zijn gitaar liet ronddraaien en zichtbaar genoot. Dave Murray en Adrian Smith waren dan weer met hun zonnebrillen de belichaming van klassieke rockstijl.

Dat Iron Maiden nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet, bleek uit zijn eigen bandhymne vlak voor het einde. Het publiek kreeg nauwelijks tijd om op adem te komen voor het volgende schotsalvo. Met “Aces High“, voorafgegaan door de legendarische speech van Winston Churchill, kregen we een les geschiedenis uit een van de donkerste hoofdstukken van West-Europa. Maar de duisternis bereikte haar hoogtepunt bij het onsterfelijke “Fear of the Dark”. Dat Graspop en Iron Maiden twee handen op één buik zijn, illustreerde Dickinson eigenhandig door simpelweg zijn vinger in de lucht te steken en beide publieksvelden moeiteloos te laten volgen. Daarna viel de eerste nacht echt over Graspop Metal Meeting. En niemand die daar spijt van had.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.

Setlist:

Murders in the Rue Morgue
Wrathchild
Killers
Phantom of the Opera
The Number of the Beast
The Clairvoyant
Powerslave
2 Minutes to Midnight
Rime of the Ancient Mariner
Run to the Hills
Seventh Son of a Seventh Son
The Trooper
Hallowed Be Thy Name
Iron Maiden

Aces High
Fear of the Dark
Wasted Years