© CPU – Peter Verstraeten
Wist je dat Rock Herk bijna perfect op de rechte lijn tussen Rock Werchter en Pukkelpop ligt? Wie beide festivals bezoekt, na de laatste act in Werchter al rollend naar Kiewit trekt en vervolgens ook nergens voor afremt, passeert daardoor precies op tijd langs Herk-de-Stad om ook Rock Herk nog even mee te pikken. Wij lieten die activiteit aan de sportliefhebbers over en bommelden over de vele plattelandswegen richting het kleine Limburgse stadje, waar we op dag één een hoop bulldozers, een betrouwbare Toyota, losgeslagen crowdsurfers en zelfs een bijna-dodelijke dartpijl voor de kiezen kregen.
Lintworm @ Club
© CPU – Peter Verstraeten
Urbanus gooide ooit de term ‘kladderadatsch!’ binnen onze landsgrenzen. Het Duitse leenwoord heeft bij ons niet echt een betekenis gekregen, maar omschreef wel perfect hoe Lintworm gistermiddag in de Club tekeerging. De Limburgse band smeet zich als podiumopener al meteen alle kanten op en liet een explosief geluid op de verst gelegen tent los. Ook vocaal was het een stevige kluif en frontman Fenne Gerets brulde zich al vroeg een ongeluk, om ergens halverwege ook ineens een trompet boven te halen. Normaal een instrument waar zeker wat verfijning uit kan komen, maar gisteren diende het om de bulldozer van Lintworm net wat extra rammelend geweld mee te geven.
Rosie Stuart @ Mainstage
© CPU – Peter Verstraeten
Waar voorganger Lintworm een ware bulldozer was, was Rosie Stuart gisteren een Toyota Corolla. Althans, dat is volgens Google de meest betrouwbare vierwieler die op dit moment op de markt is. De Gentse singer-songwriter, die inmiddels toch al enige tijd een vaste band om zich heen had verzameld, bracht ons zonder haperingen naar de eindstreep, met een optreden dat degelijk, solide en bovenal betrouwbaar in elkaar zat. Stuart zong sterk, haar band stond stevig op de rails en de rauwe gitaarrock klonk prima uit de boxen van het hoofdpodium, die gedurende “Cupid” zelfs nog voor de nodige losse beentjes zorgden. Gekke capriolen bleven in het publiek, net als op het podium, redelijk uit, maar daar stond tegenover dat het dan ook een show was zonder ook maar een moment van pech onderweg. En dat zien we toch wel liever dan eentje die onderweg spectaculair uit de bocht vliegt.
Crouch @ Club
© CPU – Peter Verstraeten
De Toyota ging de garage weer in en de bulldozer van eerder mocht zich opmaken voor een tweede ronde, want met Crouch trad er opnieuw een sloopbedrijf aan. De band bestaat dan wel uit slechts drie leden, maar met muzikanten uit onder meer Wiegedood, Oathbreaker en Living Gate stond er behoorlijk wat geweld op de planken. Dat vertaalde zich naar een loodzwaar geluid waarbij het snoeiluide debuutalbum Breaking the Catatonic State vooral de hoofdrol kreeg. Als afsluiter mocht “Lhotse” aandraven en reed de muzikale bulldozer van Crouch met tweehonderd kilometer per uur het publiek in, dat op zijn beurt vooral met goedkeurend hoofdgeknik reageerde. Echt los ging het nog niet en dat kwam waarschijnlijk door een combinatie van het warme weer, het vroege uur en het feit dat menig bezoeker een dag eerder, al durven ze het vast niet toe te geven, flink wat energie aan Pommelien Thijs had gespendeerd.
Bloed @ Street
© CPU – Peter Verstraeten
Op weg naar Rock Herk hadden we gisterenochtend de podcast We Love Nederlands van het Nederlandse duo Rundfunk opstaan, waarin Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde op hun eigen absurde wijze de Nederlandse taal ontleden. Dat bleek een prima voorproefje te zijn voor het optreden van Bloed, want ook die band speelde graag met onze taal. Bloed had er namelijk een sport van gemaakt om hun setlist vol te steken met tracks die in combinatie met de bandnaam toch wel een kleine glimlach op de snoet van menig bezoeker tevoorschijn toverden. Zo werd “Verlies 1” opgevolgd door “Broeder”, kregen we even later “Druk” voor onze kiezen en sloot de band af met de tracks “Neus” en “Bad”. Bloedserieus was het dus allemaal niet, maar met zijn zware geluid zorgde het trio er wel voor dat het bloed door al dat headbangen stevig door de nekspieren werd gepompt. Een optreden dat niet alleen taalkundig, maar ook lichamelijk behoorlijk wat losmaakte.
SONS @ Mainstage
© CPU – Peter Verstraeten
Bloedverwanten, nog zo’n samenstelling. Nu zijn de heren van SONS weliswaar geen familie van elkaar en delen alleen Jens en Arno De Ruyte dezelfde bloedlijn, maar muzikaal leek het viertal gisteren wel uit exact hetzelfde hout gesneden. De band speelde messcherp, zat voortdurend strak op elkaar en liet nauwelijks een steek vallen. Met de sterke plaat Hallo onder de arm sloeg de vonk in het publiek ook snel over en was het vooraan helmen op om niet knock-out te gaan in de moshpit. Het echte hek van de dam kwam echter pas bij het nieuwste nummer “Surfin'”, toen de ene na de andere bezoeker op de handen van het publiek richting barrière surfte. Ondanks dat wij aan de grond bleven snapten we ze wel, want SONS zorgde met zijn straffe show dat zelfs wij even overwogen om ons bovenop de menigte te laten hijsen.
RONKER @ Club
© CPU – Peter Verstraeten
Helaas moest DITZ op het laatste moment afhaken, maar gelukkig had Rock Herk nog een andere band in hoofdletters achter de hand. RONKER, inmiddels toch wel een vriend van het festival te noemen, nam de vrijgekomen plek over en deed dat niet bepaald zachtaardig. Met gestrekt been en een flinke dosis lawaai vloog de band de Club binnen met een show waarin Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever uiteraard een centrale rol kreeg. De band ramde met speels gemak door het materiaal heen en werd gedurende het optreden steeds gretiger, waarna halverwege eigenlijk niemand de oorspronkelijke band nog echt miste. Op het einde kregen we nog een kleine stuntshow te zien van frontman Jasper De Petter. De jonge heer bouwde een toren van speakers die nog hoger leek dan de Jedi-tempel op Coruscant, klom erop en schreeuwde vanaf de top zijn “Hools” over het publiek uit, om vervolgens met de voeten vooruit naar beneden te duiken. Een spectaculair slot van een show die last minute in elkaar was gezet, maar uiteindelijk moeiteloos uitgroeide tot een van de hoogtepunten van de dag.
Big Special @ Street
© CPU – Peter Verstraeten
We hadden het tijdens de show van Bloed helemaal niet benoemd, maar de stageset-up van de Street willen we toch even wat pluimen toedienen. Midden op een doorgaande weg was een tent neergezet met aan weerszijden een tribune en daartussen gewoon het asfalt als speelvloer. Geen podium dus, maar gewoon spelen op een weg waar je normaal met vijftig kilometer per uur overheen raast. De heren van Big Special hadden tijdens hun jeugd naar alle waarschijnlijkheid flink wat tijd op straat doorgebracht, want het Britse duo voelde zich op het asfalt meteen volledig thuis. Dat was ook het festivalpubliek niet ontgaan, want binnen de kortste keren puilde de doorzichtige tent uit en was er enkel bij de daaropvolgende hectometerpaal nog een beetje ruimte over. Muzikaal maakte Big Special die drukte ook waar, want het duo klonk strak, direct en verrassend groot. En dat voor slechts twee man, al hielp het natuurlijk ook wel dat het publiek sommige tracks zowat woord voor woord mee kon schreeuwen.
The Libertines @ Mainstage
© CPU – Peter Verstraeten
Zelfs de beste darter gooit soms mis. Rock Herk had ons de hele dag getrakteerd op fantastische shows, maar gooide op het einde van de avond zijn pijl behoorlijk mis. Hoe mis? Laten we het zo zeggen: de pijl zat bij The Libertines dichter bij het voorhoofd van de puntenomroeper dan bij het bord. Uiteraard was het niet de schuld van de organisatie dat Pete Doherty, frontman maar vooral martelaar van het gezelschap, het grootste deel van de avond geen zuivere noot wist te raken. De Brit zong bij momenten zo vals dat zelfs zijn bandleden hem onmogelijk nog konden redden, al was de drumsolo halverwege ook niet per se om over naar huis te schrijven. Naarmate de tijd vorderde, verlieten steeds meer mensen de tent voor betere oorden. Naar de Club-weide bijvoorbeeld, waar op dat moment eigenlijk nog geen kat te zien was. En gelijk hadden ze.
Fat Dog @ Club
© CPU – Peter Verstraeten
Iedereen weet dat iedere goede darter, met uitzondering van de Nederlander Raymond van Barneveld, zich vrijwel na iedere slechte worp herstelt. Dat deed Rock Herk gelukkig ook, want met Fat Dog gooide het opnieuw in de bullseye. De band bouwde de Club-tent binnen de kortste keren om tot één groot feest, waarbij de kolkende massa voor, naast en op het podium geen seconde tot stilstand kwam. Tijdens “All the Same” en “King of the Slugs” doken stagedivers van opvallend uiteenlopende leeftijden bij bosjes het publiek in, bij “Go Fuck Urself” gingen de middelvingers al dansend omhoog en op het aanstekelijke “Peace Song” werd stevig meegedeind door de bezoekers van de uitpuilende tent. Ook het nog onuitgebrachte werk sloeg aan en zo kreeg “Bad Dog” het publiek ook niet tot stilstand. Dat belooft wat wanneer Cancel Me (I’m Tired) vanaf oktober in zijn geheel door de speakers knalt!
Amenra @ Mainstage
© CPU – Peter Verstraeten
We hadden die dag al een paar bulldozers voorbij zien komen, maar aan het einde van de avond bleek dat allemaal slechts licht materiaal te zijn geweest. Amenra reed namelijk met afstand de grootste machine het festivalterrein op. Waar Lintworm en Crouch eerder al flink wat puin hadden achtergelaten, verpulverde Amenra vanaf de eerste uithaal van Colin H. Van Eeckhout tijdens “Children Of The Eye” ook de laatste brokstukken. Eenmaal aangekomen bij “Razoreater”, toch wel een nummer dat als een ferme beuker omschreven kan worden, schakelde de bulldozer nog een versnelling hoger en deelde de band klap na klap uit. Alles wat voor de machine van de band stond, moest eraan geloven en werd door de twintigtonner aan de kant geschoven alsof het niets was.
Helaas leek lang niet iedereen op het terrein daar evenveel aandacht voor te hebben. De stiltes tussen de uitbarstingen, die normaal minstens zo belangrijk zijn voor de spanning binnen een Amenra-set, werden voortdurend opgevuld met luid gebabbel uit het publiek. Het dieptepunt kwam tijdens “A Solitary Reign”, dat op het podium sterk werd gebracht, maar in het publiek soms werd overstemd door gesprekken over allerlei onnodige randzaken. Daardoor lukte het amper om echt bevangen te raken door Van Eeckhout en zijn medebandleden en werd de zorgvuldig opgebouwde sfeer meermaals doorprikt. Muzikaal was Amenra zonder twijfel de zwaarste machine van de dag en had de grootste bulldozer van allemaal duidelijk tot het laatst gewacht. Door het aanhoudende gebabbel kwam de afsluiter uiteindelijk echter een stuk minder hard binnen dan gehoopt. Volgende week volgt nog een kans, wanneer de groep voor eigen volk predikt in het OLT Rivierenhof.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
