© CPU – Chris Stessens (archief)
De meeste festivals duren slechts een dag of drie, misschien vier. Maar dan heb je Gent Jazz dat tegenwoordig uitpakt met veertien volwaardige festivaldagen. Het is niet evident om twee weken vol te plannen met waardige artiesten, zelfs als je buiten het jazzgenre zoekt, dus komt Gent Jazz sinds enkele jaren met een headliner die op twee dagen speelt. Dit jaar is het de klassieke pianist en componist Ludovico Einaudi die zijn muziek meerdere keren brengt op de Bijlokesite. De Italiaan wordt op beide dagen bijgestaan door dezelfde andere bands, dus de bezoekers van dinsdag en woensdag krijgen voor zover mogelijk de exact zelfde ervaring. Dat beide dagen bovendien al snel waren uitverkocht, toont aan hoe populair de Italiaan wel niet is!
Alessandro ‘Asso’ Stefana @ Main Stage
De avond werd ingezet door een andere Italiaan, die we Asso mochten noemen, maar eigenlijk naar de naam Alessandro Stefana luistert. De gitarist maakte in het verleden muziek met onder meer PJ Harvey, die ook vanop de tweede rij meewerkte aan zijn nieuwe soloalbum. Stefano zat ook solo op het podium met zijn hoed en gitaren, waardoor er weinig te zien was. De muziek riep echter vanzelf filmische beelden op, zoals die van een eenzame ziel die door de Amerikaanse zanggebieden loopt in een neowestern. De gitaar werd bijgestaan door soundscapes en oude opnames van stemmen. Het was mooi om te zien en horen hoe zijn muziek zich vervlocht met de a capella zang. Ook de soundscapes sloten mooi aan bij zijn muziek en zorgden voor veel extra diepgang, maar het was een gemiste kans om deze niet door een tweede muzikant te laten brengen. Het had de live-ervaring wat versterkt, iets visueels toegevoegd aan het sobere concert en zou een dynamiek tussen Asso en de tweede muzikant doen onstaan. Zelfs sober bleef het een sterk optreden dat heel rustgevend werkte en een soort van wellnessgevoel deed ontstaan. Een heerlijk Italiaans voorgerecht dus, zelfs al was het sober. Maar de Italiaanse keuken leert ons dan ook dat je met sterke ingrediënten en veel passie al ver komt, en dat was ook hier het geval.
Zena @ Garden Stage
Zena bracht Ethiopische jazzmuziek naar Gent Jazz en deed dat op een chille manier. Toetsenist-producer Yohan Kebede en bassist-producer Menelik brachten een warme sound die heel vrij aanvoelde. Het duo werd vergezeld door een drummer en samen brachten ze voornamelijk instrumentale muziek. Door hier en daar wat vocals toe te voegen, ontstond er wat meer diepgang, maar Zena deed er over het algemeen geen nummers echt bovenuit springen. Het concert voelde meer aan als één constante flow waarin we ondergedompeld werden, waarbij we op het einde met toch een kleine honger naar meer bleven zitten.
Ballaké Sissoko @ Main Stage
Ook Ballaké Sissoko zat in zijn eentje op het hoofdpodium, omgeven door alle instrumenten die Ludovico Einaudi en zijn muzikanten later die avond zouden gebruiken. De West-Afrikaanse muzikant groeide op in Gambia en Mali, waar hij na het overlijden van zijn vader in een orkest terechtkwam. Sissoko speelt op een instrument genaamd de kora, een soort luit met niet minder dan 21 snaren. Het is zonder twijfel indrukwekkend te noemen hoe iemand met zo veel gevoel zo een complex instrument bespeelt, maar het duurde niet al te lang vooraleer het eentonig begon te klinken. Vanuit het publiek kon je overigens niet zo goed zien, wat de concertervaring niet meteen beter deed uitkomen. De man naast ons stond dus gretig de schermen te filmen (die het concert mooi in beeld brachten) en vertelde ons dat hij hier alleen voor Ballaké Sissoko was. Die pianist die later zou spelen, kende hij niet. De man ging net als Ballaké Sissoko helemaal op in de muziek. Ons deed het niet al te veel, maar we zijn blij voor de man naast ons waarbij er duidelijk een gevoelige ‘snaar’ geraakt werd.
Isabelle Lewis @ Garden Stage
Nadat het al de hele dag net iets meer mocht zijn, bracht Isabelle Lewis alles dat we wouden en meer. Het muziekproject van de IJslandse pianist Valgeir Sigurðsson, de Belgische violist Elisabeth Klinck en multitalent Benjamin Abel Meirhaeghe bracht een wonderbaarlijke set waarin de luchtige muziek een dekentje legde voor de magistrale stem Meirhaeghe. Soms keken die elementen in dezelfde richting, soms in de tegenovergestelde, waardoor er boeiende dynamieken ontstonden die zichzelf bleven heruitvinden. De muziek van het trio waant zich in Scandinavische landschappen, waarbij een nummer met voornamelijk viool en vocale klanken van Klinck aanvoelde als een mistige wandeltocht. De onmiskenbare kracht van Isabelle Lewis zat echter in de stem van Benjamin Abel Meirhaeghe, die zowel heel diepe als enorm hoge klanken voortbracht. “Drama” maakte haar naam helemaal waar, waarbij de zang en muziek samen voor kippenvel zorgden.
Het hoogtepunt was echter slotnummer “Moonshell” waarbij we zowel met kippenvel als tranen in de ogen zaten. Isabelle Lewis kwam prachtig en episch uit de hoek met een slot dat aanvoelde als het einde der tijden op een prachtige manier. Een zonnewind die ons eerst verblindde, dan alles deed smelten en ons uiteindelijk met haar destructieve kracht omver blies, waarna er een nieuwe wereld ontstond. Tegelijk, door elkaar, wonderbaar. Het trio mocht dan wel op het kleine podium een relatief korte set brengen, maar Isabelle Lewis ontpopte zich tot een van de hoogtepunten van Gent Jazz.
Ludovico Einaudi @ Main Stage
Als vijfde en laatste was het tijd voor Ludovico Einaudi, die aan het einde van zijn tournee zit. De man en zijn tien muzikanten namen tweeënhalf uur de tijd om Gent Jazz de ultieme Ludovico ‘experience’ te brengen. De show was grofweg op te delen in drie stukken. Het eerste lange deel was in gezelschap van die strijkers, percussionisten en andere toetsenisten waarbij smaken en kleuren in elkaar overvloeiden. De manier waarop de gelaagde muziek in elkaar overvloeide deed denken aan die scène uit Ratatouille waarin Remi kaas en fruit met elkaar combineert. Ludovico Einaudi bewees zich als meester van de klassieke muziek, waarin filmische elementen soms de voorgrond namen. Soms zwaarmoedig, soms wat vrolijker, maar altijd meeslepend.
In het tweede deel was het tijd voor een hele reeks solonummers. Geen slechte keuze, want in dat eerste deel waren de momenten waarop zijn pianospel extra in de verf werd gezet de momenten waarop de muziek écht leefde. Daar waar de piano soms helemaal opging in het geheel, viel nu de focus op alleen dat instrument. Onder meer “Una Mattina” en “Nuvole Bianche” werden zeer sterk gebracht en konden op luid applaus rekenen eens de laatste toon een tel gepasseerd was. Tijdens de nummers zelf was het muisstil, heerlijk.
In het derde deel van zijn concert nodigde Ludovico Einaudi zijn medemuzikanten terug het podium op. De man van weinig woorden werd eerst alleen door zijn cellist bijgestaan, maar daarna kwam de rest er met nieuwe energie ook bij. Samen brachten ze nu muziek die krachtiger, intenser en soms epischer was dan wat we al te horen krijgen. Wie het na intussen bijna twee uur toch wat langdradig begon te vinden, die werd hier opnieuw in het universum van Einaudi gezogen. Na een goeie twee uur klonken de eerste klanken van “Experience”, waarbij je het publiek al naar adem voelde happen. Alles leek slechts een voorbereiding op het nummer waarbij elke pianoklank nog harder klonk, elke vioolstrijk nog scherper en elke druppel eruit werd geperst en geëxtraheerd. Het hoogtepunt was een rollercoaster en deed vergeten dat het concert misschien wat traag op gang kwam, maar wauw, het was het allemaal waard. Hondervijftig minuten met Ludovico Einaudi is een hele boterham; een meer dan volwaardige ervaring en dat maakte hij er dan ook werkelijk van.
Alle recensies van Gent Jazz 2026 lees je hier.
