Rock Herk 2026 (Festivaldag 2): Met horten en stoten

Er waren dit jaar maar weinig festivaldagen die zo perfect waren als de eerste dag van Rock Herk. Vrijwel iedere pijl belandde in de roos, de ene bulldozer reed nog harder dan de andere en zelfs een uitstapje met een betrouwbare Toyota wist te overtuigen. Dat legde de lat voor de tweede dag meteen behoorlijk hoog en eerlijk is eerlijk: daar wist niet iedereen overheen te springen. De dag hobbelde wat op en neer en goede acts werden vaker dan eens afgewisseld met minder geslaagde varianten. Gelukkig stond er nog genoeg op de planning dat wel wist te overtuigen, met als uitschieter een bijna absurd sterke afsluiter in de Club-tent.

STEVE @ Club

We begonnen onze tweede dag bij STEVE, de band die we ooit hadden leren kennen als een drietal. Inmiddels zit Fenne Gerets, frontman van het eergisteren passerende Lintworm, al enkele jaren als mister electronica achter de knoppen. Een factor die gisteren opnieuw zijn meerwaarde bewees, want hij zorgt ervoor dat het originele garagerockgeluid van het gezelschap nog net wat grilliger uit de hoek komt. Natuurlijk zijn de mannen vooraan, Daan Claes en Leonard Langbeen, nog altijd de eyecatchers van STEVE en zorgen ze samen met hun drummer Jef Krieckemans voor flink wat geweld, maar de elektronische ondertoon op onder meer “No Hands” en “Static” gaf dat geweld net genoeg extra diepte. Een geslaagde passage dus!

Wijf @ Street

Rond de klok van half vier stonden we toch wel voor een uitdaging. Zowel Wijf als Eosine, allebei voormalige Grote Beren bij ons, stonden tegelijkertijd op de planning, waardoor we een keuze moesten maken. Helaas weet iedereen dat kiezen verliezen is, dus splitsten we onze tijd in twee en begonnen we bij Wijf op de Street. Een goede keuze, want vanaf opener “Maniac” maakte de groep korte metten met het straatpodium. Gitarist Tuur De Graeve, die speciaal voor Rock Herk een draadloos gitaarsysteem had aangeschaft, verkende meerdere malen op de tribunes, terwijl zijn gitaarspel nooit wist te verslappen. Ook Marie De Graeve zocht het hoger op. De frontvrouw gaf zelf toe dat ze niet al te groot van stuk is en om de overvolle tent toch een blik van haar te geven, klom zij op een van de trappen en gaf ze ook de achterste rijen een gezicht bij al het schone gebrul.

Eosine @ Mainstage

Dan rap door naar Eosine, die bij onze aankomst net bezig was aan “Incan”. Veel tijd om rustig in de show te komen kregen we dus niet, maar gelukkig stond het viertal meteen scherp. En dat zelfs met een invalgitarist. Tim Vinck hadden we pas nog in Mechelen met zijn band KIMTANQ aan het werk gezien, maar mocht nu de plek linksvooraan opeisen. Hoewel hij soms toch wel iets te voorzichtig oogde, deed hij zijn werk naar behoren en ging zijn gitaargepingel redelijk naadloos op in de rest van de band. Op “No Horses” kregen we ook nog even zijn stem te horen, net als die van de rest van de leden. Logischerwijs sprong die van zangeres Elena Lacroix er het meest uit en met haar continue herhaling van de woorden was het alsof ze voor even als slangenbezweerder optrad en de hele Mainstage in haar ban hield. Eindstand: best blij dat we beide hadden meegepikt, want kiezen zou hier sowieso verliezen zijn geweest.

Lolalita & Brennt @ Street

Halverwege de middag was het tijd voor een regelrechte knalfuif, want Lolalita & Brennt maakten hun opwachting op de Street. De twee smeten alle soorten EDM’s door elkaar, terwijl hier en daar ook nog eens een gitaar de kop opstak. Daar bleven de geheime wapens van de act niet bij, want STAKE-frontman Brennt Vanneste liet meerdere malen de achterkant van zijn longen zien in de zoveelste schreeuwbui. Dat alles zorgde voor een dodelijke cocktail en veranderde de Street stage in een mum van tijd in een zweterig ravehok waar de crowdsurfers hun weg over het kolkende publiek richting voor zochten. Om het feest helemaal af te maken greep ook Lolalita de microfoon, al kwam haar bijdrage soms eerder als praten dan als schreeuwen uit de speakers. Echt erg was dat natuurlijk niet, want de muziek verbloemde veel, maar de kers op de taart bleef daardoor wel uit.

Grommet @ Mainstage

Met amper een handvol nummers op zak kreeg Grommet meteen een behoorlijk groot podium voor de kiezen. Mainstage, begin van de avond, er zijn slechtere momenten om op een festival te verschijnen. Daar leek het Zweedse viertal zich echter weinig van aan te trekken, want het speelde al snel een portie driftige gitaren over de Mainstage uit. Piepjong was het gezelschap wel, waardoor de groep zo nu en dan nog wat zoekende oogde en niet alles even soepel verliep. “Half in Red”, tot op heden de grootste hit van het viertal, was daarentegen wel redelijk strak, maar echt verbloemen dat het voor de rest een niet al te spectaculair optreden was deed het niet. Misschien was het toch nog net iets te groen achter de oren om zo’n prominente plek volledig naar hun hand te zetten.

Militarie Gun @ Club

Er waren een aantal acts waar we op voorhand stevig naar uitkeken om ze op dag twee te zien passeren en een daarvan was toch wel Militarie Gun. De Amerikaanse moderne hardcoreband heeft door de jaren heen genoeg verschillende kanten van zichzelf laten horen, maar live kwam daar gisteren opvallend weinig van naar voren. De hoofdmoot van de show was God Save the Gun, de meest recente plaat die redelijk vaak uit hetzelfde vaatje tapt. Of ja, zeg maar gerust vuistje, want het ene na het andere nummer deelde ongeveer dezelfde klappen uit. Het resultaat was dat vrijwel alles volgens hetzelfde recept werd opgediend. Op zich prima voor een kwartiertje, maar na verloop van tijd begon het geheel toch wat als eenheidsworst te smaken. Nee, dit was niet de show die we hadden gehoopt te krijgen.

Channel Zero @ Mainstage

Channel Zero stopt ermee. Maar dat deed het toch al in 2024? Ja, dat klopt. De groep is nu al praktisch twee jaar lang bezig met afscheid nemen, maar op het einde van het jaar is het toch echt gedaan tijdens de afscheidsshows in de AB. En om eerlijk te zijn zagen we gisteren wel dat het nodig was. Channel Zero heeft een behoorlijke trouwe achterban, maar helaas bereikt de gemiddelde leeftijd daarvan ook al de pensioenleeftijd en stond de tent gisteren niet echt gevuld met de nieuwe generatie. Nee, als we halverwege Mainstage aanschuiven zien we toch vooral grijsharigen die het liever over het wielrennen, de vakantieplannen of over het feit dat hun buurvrouw vreemdgaat (we hadden dit liever ook niet meegekregen) dan echt geboeid naar het podium te kijken.

En ergens snappen we het ook wel dat de aandacht van het publiek niet echt bij Channel Zero lag. De groep speelde gisterenavond voornamelijk op de automatische piloot en ook frontman Franky De Smet-Van Damme oogde, met zijn arm in een mitella, behoorlijk gehavend. Dat hij door die blessure minder vrij kon bewegen, viel hem uiteraard niet kwalijk te nemen, maar ook rondom hem kwam het optreden zelden echt tot leven. De band speelde degelijk, de klassiekers als “Suck My Energy” en “Black Fuel” klonken vertrouwd en vooraan werd nog enthousiast meegezongen, maar verder voelde alles toch vooral als het afwerken van de laatste verplichtingen. Misschien was het dan ook goed dat Channel Zero stilaan echt de stekker eruit trekt. Niet omdat de band niet meer goed is, maar omdat een afscheid beter één keer hard aankomt dan twee jaar lang langzaam uitdooft.

Manic Street Preachers @ Mainstage

Ouwelullenmuziek, het is een begrip waar we normaal niet al te snel mee strooien. Toch viel er bij Manic Street Preachers moeilijk omheen dat een flink deel van het publiek de band al volgde toen wij nog niet eens konden lopen. Gelukkig beschikt het Welshe gezelschap over genoeg hits om ook jongere oren wakker te houden. Van rustig opbouwen had de band bovendien geen boodschap, want met “Motorcycle Emptiness” werd meteen een van de grootste knallers uit de kast getrokken, om vervolgens met publieksfavorieten als “You Stole the Sun From My Heart”, “A Design for Life” en “Everything Must Go” te strooien. Echt de tent, en het terrein eromheen, meekrijgen lukte de band ondanks die grote knallers niet helemaal. Daarvoor bleef de show toch wat te braaf en het werk toch misschien net iets te oud.

High Vis @ Club

Soms bespreken we in de persruimte de shows met andere websites en het gebeurt niet vaak dat we het unaniem ergens over eens zijn, maar gisteren was het raak. Reden? Het hoogtepunt van de hele dag! High Vis bracht als afsluiter van de Club namelijk een show waarin werkelijk alles op zijn plek viel. De Britse band klonk messcherp, speelde met een haast ontembare energie en kreeg de tent vanaf de eerste noten van “Drop Me Out” volledig mee. Stagedivers à volonté en het was soms bukken om geen verdwaalde voet op je smoelwerk te krijgen, terwijl de moshpit in het midden steeds heftiger begon te ronken.

Toch was het niet allemaal lang leve de lol. Nadat frontman Graham Sayle bij onder meer “Altitude” en “Out Cold” zijn woorden met een flinke dosis speeksel richting de eerste rijen had gelanceerd, nam hij plots gas terug voor een bijzonder persoonlijk verhaal. De zanger vertelde dat hij een jaar eerder ternauwernood aan de dood was ontsnapt na een suïcidepoging, waarna de uitbundigheid in de tent even volledig plaatsmaakte voor stilte. Hier en daar klapten mensen, iets waar Sayle in eerste instantie weinig behoefte aan leek te hebben, maar uiteindelijk nam hij het toch maar aan als een steuntje in de rug om extra gas te geven. Dat deed hij dan ook en samen met zijn band liet hij tracks als “Guided Tour”, “Choose to Lose” en “Mind’s a Lie” met volle kracht vooruit passeren.

Afsluiten deed de groep met “Trauma Bonds”, dat het festival voorzag van een vuistslag die precies hard genoeg aankwam om nog lang na te dreunen. Een betere afsluiter van de Club hadden we ons nauwelijks kunnen wensen en daarmee was High Vis meteen ook onze perfecte afsluiter van het weekendje Rock Herk. Een weekend dat ons best goed beviel en, als we de tongen backstage mogen geloven, volgend jaar alleen maar groter en straffer wordt. Dat belooft alvast wat voor de volgende editie.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!