© CPU – Lennert Nuyttens
Op Dour Festival is er altijd een moment waarop alles samen lijkt te vallen. De derde festivaldag bracht een opvallende mix van dansbare energie, kleurrijke performances en artiesten die elk hun eigen universum creëerden. Van de dromerige klanken van Ão en Oklou tot de uitzinnige show van Peaches en de elektronische uitbarstingen van de verschillende dj-sets: vervelen deed de festivalweide geen moment. Terwijl de ene artiest ons liet verdwalen in een andere wereld, zorgde de volgende ervoor dat we opnieuw met beide voeten op de dansvloer stonden.
Ão @ The Last Arena
© CPU – Jan Van Hecke
Ão mocht The Last Arena als eerste act van de dag openen voor een nog bescheiden publiek. Het vroege tijdstip bleek echter geen struikelblok, want de Portugese invloeden en dansbare ritmes lokten de eerste festivalgangers al snel dichter naar het podium. Frontvrouw Brenda Corijn kreeg op het podium gezelschap van een danseres, met wie ze de energie van de show voortdurend in beweging hield. Terwijl de bandleden de warme elektronische klanken vormgaven, danste Corijn zorgeloos over het podium. De combinatie van muziek, beweging en mysterie maakte van de set een ervaring die veel verder ging dan enkel een concert. Tussen de nummers door vertelde Corijn dat “Malandra” draait om het vieren van je intuïtie. Die gedachte liep als een rode draad door de set. Met een opvallend masker, eigenzinnige choreografieën en Portugese teksten die als muziek in de oren klonken, kreeg het optreden een mysterieus karakter. Heel even waanden we ons niet langer in Dour, maar aan de Portugese kust, geholpen door de warme zon en een zacht briesje dat bijna te mooi leek om waar te zijn. Voor we het goed en wel beseften, zat het optreden er alweer op. Het enthousiaste applaus bewees dat Ão ook op een vroeg festivaluur wist te overtuigen en The Last Arena meteen van een sfeervolle start van de dag voorzag.
Ão is deze zomer nog te zien op 19 juli op Contrair Open Air Festival , op 4 augustus op Lokerse Feesten en 8 augustus op Absolutely Free Festival.
Lewis Bennet @ Dub Corner
Lewis Bennett bracht met zijn rootsreggae en dub een warme, bijna spirituele sfeer naar Dour. Verspreid over het veld lagen verschillende hoopjes schoenen, terwijl bezoekers blootsvoets dansten alsof ze even volledig één werden met de aarde. De Brit had niet veel nodig om de tent mee te nemen in zijn wereld: diepe bassen, warme melodieën en een stem die rechtstreeks uit de wortels van de reggae leek te komen. Vanaf het eerste moment voelde de set meer aan als een optreden dan als een gewone dj-set. De toevoeging van een trompet gaf de diepe dubklanken een extra laag en versterkte het gevoel dat er iets levends gebeurde. De muziek bleef maar doorgaan, maar af en toe wist Bennett het publiek bewust te triggeren door plots te stoppen en een nummer opnieuw te laten beginnen. Die kleine onderbrekingen creëerden telkens opnieuw spanning, waarna het ritme weer volledig kon losbarsten. Hoewel sommige melodieën vaker terugkwamen, voelde dat nooit als een gebrek aan inspiratie. Bennett weet precies welke ingrediënten nodig zijn om een publiek mee te krijgen. Met zijn authentieke reggaestem en ontspannen uitstraling liet hij de tent bewegen zonder ooit te forceren. Achter de knoppen bleef hij maar bewegen en vooroverbuigen op de zware bassen, waardoor we ons stilaan afvroegen of zijn rug deze set wel zou overleven. Met een publiek dat zichtbaar genoot, toonde Lewis Bennett dat rootsreggae nog steeds mensen samen kan brengen. Bij deze set ging het niet alleen om de muziek, maar ook om het beeld dat achterbleef: blote voeten in het gras, schoenen verspreid over het veld en een tent die volledig was ondergedompeld in dub.
Peaches @ La Petite Maison dans la Prairie
Peaches maakte van La Petite Maison dans la Prairie een absurd theaterstuk waarin muziek slechts één onderdeel van de ervaring was. Met opvallende pakken, tafels op het podium en constante outfitwissels werd snel duidelijk dat dit geen gewone show zou worden. Na een eerste outfitwissel verscheen ze in een roze topje en string, geflankeerd door twee gemaskerde figuren, terwijl de elektronische beats de basis vormden van de set. Haar stem verdween daarbij soms wat naar de achtergrond, maar de aandacht bleef volledig bij de uitzinnige performance. Op haar verschillende outfits verschenen boodschappen als “Trans rights now”, “Gay for Palestine” en “Queef the Rich”, waarmee Peaches humor en activisme moeiteloos combineerde. Tussendoor leek de show steeds meer op een bizarre film met onverwachte wendingen, van een opblaasbare vagina op het podium tot absurde personages en compleet nieuwe gedaantes. Ook tussen het publiek voelde ze zich volledig thuis, terwijl ze door de tent trok en zich liet dragen door de menigte. Peaches bracht geen gewone set, maar een chaotische en hilarische voorstelling waarin muziek, theater en provocatie samensmolten.
Oklou @ La Petite Maison dans la Prairie
© CPU – Leni Sonck
Na haar betoverende passage in de Ancienne Belgique onderstreepte Oklou ook op Dour dat haar dromerige universum moeiteloos overeind bleef op een festivalweide. Voor een goedgevulde tent opende ze met een magische sfeer waarin haar zachte stem naadloos samenvloeide met de live gitaar, keyboard en triangel van haar band. De lichtgevende fluit die ze bespeelde, de schommel waarop ze zachtjes heen en weer bewoog en de hypnotiserende beelden op de schermen en de warme klanken versterkten het gevoel dat we door een mysterieus sprookjesbos dwaalden. Wanneer de elektronische beats de bovenhand namen, ontplofte de tent zonder dat de intimiteit van de set verloren ging. Oklou schakelde moeiteloos tussen breekbare en dansbare momenten, terwijl haar band elk detail zorgvuldig inkleurde. De artieste toonde zo dat ze veel meer is dan enkel een zangeres: ze is muzikante, performer en verhalenverteller tegelijk. Zelfs een luid ‘Doureeeuh’ klonk uit haar mond onverwacht teder en bijna buitenaards. Een uur lang nam ze ons mee naar een ander universum en liet ze Dour volledig betoverd achter.
Chris Stussy @ Balzaal
Chris Stussy bracht de Balzaal in beweging met een houseset die perfect paste bij de nachtelijke sfeer van de locatie. Op de schermen verscheen zijn gezicht groot in beeld, waardoor zijn aanwezigheid nog extra werd benadrukt. De Nederlander bouwde rustig verder op warme ritmes en vloeiende beats die het publiek moeiteloos meenamen. Naar het einde toe verdween zijn gezicht langzaam van de schermen, een magisch beeld dat zijn passage mooi afrondde. Stussy bewees dat hij geen grote gebaren nodig had om de Balzaal mee te krijgen. Met een sterke set liet hij vooral zijn muziek spreken.
Swimming Paul @ La Petite Maison dans la Prairie
In de laatste uren van Dour kwam Swimming Paul’s energieke set helemaal tot zijn recht in de tent, waar de trancy klanken en emotionele momenten perfect tot hun recht kwamen. Vanaf de eerste seconden zat het goed: met zijn nummer “Vhs” trok hij het publiek meteen mee en zette hij de toon voor een avond vol melodische passages en dansbare uitbarstingen. De zin “It just all comes together” uit het nummer voelde bijna als een samenvatting van wat er op de dansvloer gebeurde. Zijn set bleef voortdurend schakelen tussen gevoelige momenten en grotere uitbarstingen, zonder de rode draad te verliezen. Met een emotionele danceversie van “Pull Me Out of This” van Dellilah bracht hij een warm moment in de zaal, terwijl “Heads Will Roll” de intensiteit opnieuw de hoogte in joeg met stevigere beats. Tussen dansklassiekers en melodische momenten vond hij een mooie balans tussen euforie en melancholie. De afsluiter lag dan ook voor de hand: opnieuw “Vhs”, waarmee hij de set beëindigde zoals hij ze begon en de cirkel rond maakte. In die laatste minuten hing er vooral veel verbondenheid in de tent, waardoor hij met een bijzonder sterke set een mooie passage op Dour neerzette.
