Gent Jazz 2026 (Festivaldag 14): Theatraal slot

Na twee weken is het jammer genoeg zo ver, de laatste volwaardige dag van Gent Jazz 2026. Na heel wat hoogtepunten en uitverkochte dagen was het zonder twijfel wederom een succesvolle editie te noemen, maar aan alle schone festivals komt een einde. Gent biedt gelukkig meteen heel wat troost met de Gentse Feesten, die naar goede gewoonte vandaag hun startschot geven. De laatste dag van Gent Jazz liet zich kenmerken door enkele grote en kleine Belgische namen, aangevuld door talent uit verschillende uithoeken van de wereld.

Mei Semones @ Main Stage

Nadat ze vorig jaar haar eerste album uitbracht kwam Mei Semones eerder dit jaar met een nieuwe ep. De singer-songwriter brengt indiepop met jazzinvloeden in het Japens en Engels. Vergezeld door vier muzikanten, waaronder een violist en altviolist begon Mei Semones vlot aan haar set. De nummers werden aan elkaar geplakt zonder tijd voor applaus of een uitgebreid praatje, waardoor alles nog net iets meer in elkaar overliep. Doordat er weinig ruimte was om de muziek te laten ademenen, voelde het allemaal aan als één grote golf waarin weinig onderscheid te vinden was. Mei Semones’ nummers leken na verloop van tijd allemaal sterk op elkaar, maar de luchtige doch gelaagde sound bleef toch fijn klinken. Iets meer variatie of eens een extra praatje had wat meer afwisseling (en diepgang) in de set gebracht.

Sugarbunny @ Garden Stage

Hannah Vandenbussche heeft na het donkere en met veel synths doordrenkte Rumours een nieuw muziekproject. Bij Sugarbunny wordt ze versterkt door muzikanten die ook al het podium met Arno, Black Box Revelation en STAKE deelden, wat verklapt dat dit project meer richting rockmuziek neigt. De donkere muziek mocht dan wel anders klinken, het had wel dezelfde ziel als Rumours met haar gevoelige en diepe songs. Het rockgeluid kreeg hier een ruwe kant doordat het viertal het relatief eenvoudig houdt en de zang van Vandenbussche niet te braaf moest blijven. Sugarbunny speelt een eigenzinnige mix van ritmes en melodieën die fris aanvoelde, maar tevens gelijkenissen vertoonde met jaren ‘80 en ‘90 iconen als Björk, PJ Harvey en Siouxie Sioux. Het contrast tussen de zang van Hannah Vandenbussche en de band was soms net iets te groot, maar op andere momenten werkte dat contrast dan weer perfect. Ondanks dat de nagel niet elke keer op de kop werd geslagen, toonde Sugarbunny wel potentieel en wist de rockband te scoren op Gent Jazz.

Trixie Whitley @ Main Stage

Trixie Whitley brengt in het najaar haar nieuwe plaat uit, de ideale gelegenheid om voor de vijfde keer het podium van Gent Jazz te betreden. De singer-songwriter bracht over het algemeen een vrij ruwe, oprechte set waarbij ze na nummers uit de recentste ep hit “Need Your Love” bracht. Met een hoger tempo en een nieuwe insteek kwam het lied niet even beklijvend over, maar later werd “Closer” dan extra innemend gebracht. Met niet veel meer dan getokkel op de cello wist ze met een klein moment een grote indruk te maken. Na een emotionele babbel over haar jeugd, recente jaren en vast zitten in de modder, kregen we het eerste nummer van die nieuwe plaat te horen. Het was een traag opbouwende hymne die best spiritueel aanvoelde. Doorheen haar set liet Trixie Whitley ook enkele perspectieven op de wereld zien; boeiend, gevoelig en soms in de vorm van opzwepende muziek. Van achter de drum bracht ze met haar nieuwe band een lied over hoe vrouwen de controle zouden moeten hebben over hun eigen lichaam. Trixie Whitley wist op verschillende manieren een positieve indruk na te laten en deed dat nog een laatste keer van achter de piano met “Breath You in My Dreams”.

K.Zia @ Garden Stage

K.Zia kreeg de eer om twee keer op de Garden Stage te spelen, voor en na Warhaus. In haar eerste set had ze minimale technische problemen, maar die werden collectief genegeerd. De dochter van Zap Mama kwam met haar warme soulvolle sound en wist daarmee het publiek te charmeren. De combinatie van Engelse en Franse teksten zorgde voor een beetje afwisseling en een meezingmomentje creëerde dan weer samenhorigheid. Dat gebeurde aanvankelijk moeizaam, maar K.Zia kreeg toch nog een relatief warme respons. De artieste sloeg er in om op een kwetsbare manier krachtig over te komen en liet daarbij haar kleurrijke en dynamische muziek voor zich spreken. Er werd nooit groot uitgepakt, maar ook met een zekere intimiteit werd het publiek langzaamaan meegenomen in de wereld van K.Zia, waarbij die tweede set al een beetje voelde als thuiskomen.

Warhaus ft. Julien Libeer @ Main Stage

Lang, lang geleden, nog voor Balthazar hits scoorde zat er ene Julien Libeer in de band. De pianist is intussen al lang als virtuoos een carrière op zichzelf aan het uitbouwen, maar kwam terug in contact met Maarten Devoldere en voilà, daaruit volgen nu een aantal duoshows met Warhaus. De focus van het optreden lag op Karaoke Moon, het vierde album van Devoldere’s soloproject. “Where the Names Are Real” vormde zo al vroeg een eerste hoogtepunt, waarbij Maarten Devoldere de teksten met momenten meer opzegde dan echt zong. Zijn rokerige stem bracht in combinatie met de piano een cabaretsfeer met zich mee, en toonde zo een nieuwe, frisse kant van Warhaus.

Het was al snel duidelijk dat Maarten Devoldere zich energieker voelde dan de pianomuziek toeliet, en dat niet elk lied even gunstig was om in een pianoversie te brengen. Een nummer als “Emely” passeerde zonder meer, maar Devoldere bracht vervolgens een meeslepend nieuw nummer waarbij de piano wel echt volledig schitterde. Door een drietal keer met wat beats op de achtergrond te werken kwam er wat meer schwung en afwisseling in de set, waarbij “Zero One Code” een cool hoogtepunt werd. Het voelde wat donkerder en de groovy vibe sloeg duidelijk aan. Ook “Love’s a Stranger” (dat solo door Devoldere op gitaar werd gebracht) vormde een hoogtepunt en was samen met “Open Window” het enige oudere nummer dat gebracht werd. Laatstgenoemde werd bewaard tot het einde, waarbij er werd afgesloten met een prachtige piano-outro dat leidde tot een collecief zangmoment. Maarten Devoldere en Julien Libeer toonden een nieuwe kant van Warhaus en gaven zo misschien wel een mooi nieuw toekomstperspectief van wat ons zou kunnen te wachten staan bij een volgend album.

Asaf Avidan @ Main Stage

Asaf Avidan zakte twee jaar terug al eens af naar de Bijlokesite en deed dat zo goed dat hij dit jaar het hoofdpodium van Gent Jazz mocht afsluiten. De man is vooral bekend van de remix van zijn “Reconing Day”, een nummer dat uiteindelijk niet eens gespeeld werd. Een artiest is natuurlijk meer dan de hits, maar bij een one-hit-wonder is het toch jammer als die ene niet gespeeld wordt. Met opener “The Call of the Flow” werd het meteen duidelijk dat we met een charismatische frontman te maken hebben die het theatrale wel weet te waarderen. Van wandelen tot huppelen, de vrije en vreugdevolle energie van zijn muziek werd door Avidan en zijn bandleden meteen extra in de verf gezet. Met een verschijning die wat weg heeft van The Thin White Duke en een fauteuil met whiskeybar op het podium heerste er bovendien een huiselijke en relaxte sfeer op het podium.

De zanger had makkelijk zijn unieke stemgeluid voor zich kunnen laten spreken, maar maakte er graag grote gebaren bij. Meer dan eens begon hij op een zweverige manier verhalen te vertellen, zoals een film noir-achtig scenario waarin hij een vrouw verleidt in de jaren ’40 in New York of over een elektrische trommel die hij ooit enthousiast kocht, maar volgens zijn band nooit zou gebruiken. Hij schreef een nummer om die toch in de show te integreren en ging dan ook voluit op het instrument, waarbij de lichtshow wat extra kracht bijzette. Tijdens datzelfde nummer nam hij er een soort van gitaar bij, die meer weg had van gewoon een houten doos en liet hij samen met zijn muzikanten de spanning oplopen. Het dansbare ritme sloef aan bij het publiek en zo bouwde Asaf Avidan steeds meer op naar een hoogtepunt. De man gaf uiteindelijk toe dat hij zijn tijdens de bisronde niet de typische opbouw volgt waarbij er richting de ultieme climax gewandeld wordt, en bracht uiteindelijk nog twee tragere best zweverige nummers. Het was een kleine anticlimax, maar de man zette zonder twijfel een sterke set neer waarbij muziek, cabaret en theaterale elementen elkaar versterkten.

James Emmanuel @ Garden Stage

De laatste volwaardige dag werd afgesloten op de Garden Stage door James Emmanuel. De zoon van een predikant groeide op in een gospelkoor in Nigeria, verhuisde later naar het Verenigd Koninkrijk waar hij in de sportbar waar hij poetste karaokeavonden mocht organiseren. Uiteindelijk begon hij zelf muziek uit te brengen, want zo een soulvolle stem verdient een beter podium dan karaoke. James Emmanuel kwam op Gent Jazz ‘the message of love’ verspreiden en deed dat onder meer met “Good Man”. Het warme nummer sloeg duidelijk aan en deed het resterende publiek heupwiegen. James Emmanuel kwam de Garden Stage op een mooie manier afsluiten waarbij hij het publiek niet alleen met elkaar verbond, maar ook een relatie met hun opbouwde. Het werd een gedeelde ervaring, waarbij hij zijn beste beentje voorzette en het festival afsloot in stijl.

En zo liep Gent Jazz alweer ten einde. Op zaterdagavond spelen er nog enkele kleine bands op de Garden Stage, maar wij nemen nu al afscheid. Volgend jaar zijn we terug van de partij voor een van de mooiste festivals van ons land!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Gent Jazz 2026 lees je hier.