© CPU – Jitte Davidson
‘Now, bring me that horizon’, zei ene Jack Sparrow ooit. De kapitein had waarschijnlijk nooit gedacht dat hij daar de naam van een toekomstig Graspop-headliner uitsprak, maar zo is het wel gelopen. Een vaste Graspop-waarde ook, want het metalcoreschip uit Sheffield passeerde al meermaals in Dessel, waaronder de laatste keer in 2024, maar evolueerde doorheen de jaren stevig qua sound. Uit hun deathcorejaren in het begin groeide een wereldwijde band die als een van de weinigen van de volgende generatie al zijn vaste headlinespot heeft geclaimd. Kregen we gisteren een verlengstuk van hun zaterdagheadlineshow twee jaar geleden of wachtte er ons een compleet vernieuwde ervaring toen de zon de horizon al had opgezocht?
Kennismaken met de bandleden deden we al voor de show effectief begon, via videogames op de PlayStation, excuseer, Post Human. Vervolgens heette een digitale avatar ons welkom op de Post Human: Nex Gen-experience, en met “Darkside” volgde gelijk een knaller. Visueel knalde de confetti door de kerk, auditief bleef het refrein hangen als een vlieg aan een kleefband. Voor zover het feest nog niet losgebarsten was, deed het dat definitief bij “Happy Song”, dat terug in de setlist was geslopen. Het zuidelijke mainstageterrein nam de tekst aardig letterlijk en zong uit volle borst mee, terwijl enkele ogenblikken later een ware mosphitwedstrijd ontketend werd.
© CPU – Jitte Davidson
Elk bandlid heeft zijn eigen plaatsje in de kerk en bleef daar staan, maar dat is niet wat het publiek van plan was. Ze zouden niet durven, want naar Oli Sykes luister je, zeker na een tweede waarschuwing. Als centrale man trok hij alle aandacht naar zich toe en was hij in allerlei gedaanten op de schermen te zien. Live geëdit, veranderde hij zo in een skelet of een potentiële opgespoorde. De man weet als geen ander hoe te entertainen en slaagde daar dan ook met glans in: met de nodige dramatiek droeg hij de voortrekkersrol, maar steeds met de nodige oprechtheid.
Zo ook in de volgende fase, waarin de glas-in-loodramen van voorheen bespoten werden met een overdosis aan rokende koelstof en zo veranderden in een ijspaleis. Op een nieuwe singalong was het niet lang wachten, want tijdens “Shadow Moses” stelde het publiek Sykes gerust dat het helemaal nergens heen zou gaan. ‘We’re going nowhere’ klonk het over het ganse terrein, dat gisteren het best gevuld was tot nog toe voor een headliner.
© CPU – Jitte Davidson
De hoofdstukken volgden elkaar in sneltempo op en werden uitgebreid in- en uitgeleid. Het resultaat daarvan was een totaalspektakel, met soms net wat té veel vlees aan. We begrijpen dat er af en toe wat tijd nodig is tussen de nummers en er zal heus wel een lijn in de visuals zitten als je helemaal ingeburgerd bent in het BMTH-universum, maar alle cyber/sciencefiction/virtualiteit voelde soms iets té geconstrueerd en zwaar om volgen aan. Daardoor was de band ons tijdens de interludes soms even kwijt, maar gelukkig bleken de eerste noten van de volgende song vaak al genoeg om volledig terug in de bubbel te kruipen.
Dat was ook zo bij het deel na de ‘Itch for the Cure’-interlude, dat misschien wel het boeiendste van de hele set was. Waar velen op gehoopt hadden werd realiteit: BABYMETAL was gebleven om “Kingslayer” mee te komen zingen, waarop het onder de lasers helemaal los ging. Voor “Antivist” nodigde de groep traditiegetrouw een fan uit op het podium. Emily uit BMTH’s thuisstad Sheffield was de uitverkorene en mocht een wissel van de wacht doorvoeren met de Japanners. Sykes zette zich erbij neer en de beste dame kreeg het podium voor haar. Toegegeven: we hebben al betere zangeressen op de Graspop-vlakten gezien, maar qua overtuiging en overgave viel ze op geen procentje te weinig te betrappen.
© CPU – Jitte Davidson
“Follow You” liet daarna alles even bezinken en deed ons beseffen dat de dag er alweer bijna opzat, maar niet alvorens een spetterende finale ons deel was. En neem dat maar gerust letterlijk. Het opkomende windje voorspelde niet veel goeds, al was de eerste regen die ons bereikte er nog een van papieren hartjes tijdens “Can You Feel My Heart”. Een korte videotrip door de geschiedenis van de band later schreeuwde Oli Sykes ‘I think we’re doomed’ en gelijk had ie: gedoemd om kletsnat naar huis te gaan. De regen zwengelde aan en maakte de finale eens zo legendarisch. Een soort van verlossingsgevoel zweefde over de wei. Tijdens “Drown” was het even pompen of verzuipen, totdat iedereen de regen omarmde om een laatste epische regendans te houden op ultieme slot “Throne”. De combinatie vlammen, slingers, druppels en een uitzinnig publiek deed alle voorbije nummers even vergeten en drukte een extra onvergetelijke stempel op de complete show die het al was. Zo bleef Bring Me The Horizon redelijk dicht bij het optreden van zijn vorige passage, maar stopte het genoeg vernieuwingen in de setlist om toch opnieuw te boeien en te imponeren.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van The Offspring lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.
Onze recensie van Volbeat lees je hier.
Onze recensie van de derde festivaldag lees je hier.
Setlist:
DArkSide
The House of Wolves
MANTRA
Happy Song
Teardrops
AmEN!
(Interlude) Project Angel Dust
Kool-Aid
Shadow Moses
Itch for the Cure (When Will We Be Free?)
Kingslayer
Antivist
Follow You
Can You Feel My Heart
(Interlude) You People Are All Doomed
Doomed
(Interlude) Aura Gauger
Drown
Throne
