De belangrijkste lijstjes zijn bij ons intussen allemaal de deur uit, maar je zal ongetwijfeld gemerkt hebben dat jouw favoriete verborgen parel misschien ontbrak in de Belgische, Nederlandse of internationale toplijst. En daarom hebben we enkele jaren geleden dit lijstje tot leven gewekt; eentje met 35 albums die doorheen het jaar niet de aandacht kregen die ze eigenlijk wel verdienden. Omdat al die albums niet echt met elkaar te vergelijken vallen, is dit gewoon een alfabetische weergave. Op die manier krijgen ze alle 35 toch nog de erkenning die ze verdienen. Dat zal voor de ene misschien een fijne ontdekking opleveren, terwijl de andere een zucht van herkenning zal slaan. Opnieuw voor ieder wat wils!
Arm’s Length – There’s A Whole World Out There
Ook dit jaar zijn er weer enkele emobands die zich naar de top probeerden te hijsen. Arm’s Length uit Quinte West, Ontario, Canada deed dat met een straffe tweede plaat in de vorm van There’s A Whole World Out There. Die kwam er drie jaar na het debuut en het werd meer dan duidelijk dat de groep hiermee een statement wilde maken. Goeie snedige punkrocktracks met een sterke vocale prestatie van zanger Allen Steinberg samen met de stem van Jeremy Whyte, geven iedere song een refrein dat iets intens in zich draagt. Er worden zelfs hier en daar banjo’s bij betrokken op bijvoorbeeld “The Wound” wat het rurale Canadese gevoel meer versterkt. Met lyrics over onzekerheden en trauma heeft de groep wel het clichépotje opengetrokken, maar het wordt allemaal vol overtuiging gebracht, zodat dat geen enkel nummer als opvulling voelt. Als je één emoplaat moet horen dit jaar, dan is het wel die van Arm’s Length.
Arm’s Length – There’s A Whole World Out There (★★★★): Pleidooi voor meer banjo in emo
aya – hexed!
hexed! was afgelopen jaar een album dat in eerste instantie opviel door zijn nogal extreme albumcover – prachtig voor iedereen die niet lijdt aan entomofobie! Achter de foto bleek echter ook nog eens extreem vooruitstrevende muziek te schuilen, want het tweede album van de Britse aya schiet werkelijk élke mogelijke kant ooit op. We brengen het voor het gemak onder in het vakje chaotronica. Zelf verzonnen, jazeker, maar het dekt de lading. “off to the ESSO” zou je kunnen klasseren als het ‘hitje’, maar hexed! heeft naast die opzwepende verplintering nog veel meer in petto. Van licht naar donker, om dan in alle kleuren van de regenboog uit elkaar te spatten. De artieste die zich tegenwoordig schuilhoudt in het zuiden van Londen kent werkelijk geen grenzen en schuwt helemaal niets. Extreme vormen van autotune worden in evenwicht gehouden door onsamenhangend geklop op alles wat nog vaststaat: aya fluistert, schreeuwt, schuurt, giert en pompt. Als je wil dat je trommelvliezen iets ervaren dat ze nog nooit eerder meemaakten, dan ben je bij deze aan het juiste adres.
The Belair Lip Bombs – Again
Het label Third Man Records groeit steeds meer uit tot een broedplaats voor jonge, frisse rockbands, en The Belair Lip Bombs is daar een overtuigend resultaat van. Het album Again vertoeft in een frisse, nazomerse sfeer, dat toch eigen is aan Australische bands. De plaat laat ons wegdromen naar betere tijden, over verloren eerste liefdes en de typische perikelen van een jongvolwassen leven. De muziek wordt ook fijn gedragen door een dynamische, maar toch traditionele omkadering. Met een show in de Charlatan probeerde de band het uit in ons verre België en slaagde er in ons te overtuigen, al is er plaats voor vooruitgang. De groep getuigt wel duidelijk van talent en ook al heeft The Belair Lip Bombs nog geen Europese shows aangekondigd, is het toch uitkijken voor deze nieuwe, hippe rockgroep.
The Belair Lip Bombs – Again (★★★★): Eindeloze zomerdagen
The Cosmic Tones Research Trio – The Cosmic Tones Research Trio
Nog geen jaar na hun debuutalbum, brachten de heren van The Cosmic Tones Research Trio al de opvolger uit. Het zelfgetitelde album is opnieuw een delicate parel geworden. Op deze langspeler neemt het drietal de tijd om vanuit de stilte een reeks gevoelige composities neer te zetten. De jazz die deze muzikanten creëren is loepzuiver. De muziek die uit hun instrumenten komt klinkt ademend, maar heeft toch veel gewicht door het gevoel die ze draagt. The Cosmic Tones Research Trio brengt met dit album zijn muziek tot op een spiritueel niveau. Maar eerlijk, is alle goede muziek niet een tikkeltje spiritueel?
Destiny Bond – The Love
Destiny Bond uit Denver in de Verenigde Staten brengt hardcore volgens het boekje. Met mooie visuele aspecten binnen alle artworks, wordt er wel een duidelijke lijn getrokken in wat ze naar buiten brengen. The Love is het tweede album van de band en daarop krijgen we tien nummers in minder dan 25 minuten en die vullen allemaal het vinkje van snedige hardcore. Het gaat weliswaar niet altijd vol tempo vooruit, maar er is ook ruimte voor opbouw. Toch liggen de sterke momenten bij het hoge tempo en vooral de stem van Cloe Madonna. Zij kan alles bij elkaar schreeuwen en ook breaks zoals op “Out Loud” bij elkaar houden door haar geschreeuw. De 23 minuten zijn voorbij voor je het weet en meerdere slagen op je gezicht zijn nadien je deel.
Disiniblud – Disiniblud
De twee leden van Disiniblud delen hun muzikale wereld, maar verkennen deze op hun eigen manier. Terwijl Rachika Nayar haar etherisch geluid verrijkt met stevige breakbeats, doet Nina Keith dit met elegante piano. Beiden gaan echter met delicaatheid te werk en dat hoor je ook in hun samenwerking. Op Disiniblud kraken ze een vat vol ideeën open en weven ze deze aan elkaar in een bijzonder rijk album vol bevlogen composities, verfijnde klanken en een emotie die zowel teder als diepgaand is. Het bijzondere album hebben ze niet alleen aan hun talent te danken, maar ook aan een indrukwekkende reeks gastoptredens van onder anderen Julianna Barwick, Tujiko Noriko, June McDoom en Cassandra Croft.
DjRUM – Under Tangled Silence
DjRUM is voornamelijk bekend in het clubcircuit door zijn genreoverstijgende sets. Met zorgvuldig uitgekozen vinylplaten vormt de Britse Felix Manuel hakkelige beats en breaks door te scratchen en in hoog tempo van kanalen te wisselen. Buiten een uitzonderlijke dj is hij ook meester in de kunst van productie én pianist. Op Under Tangled Silence combineert hij al deze werelden. Hij laat klassieke muziek langzaam verweven met ambient, om uiteindelijk via verwarrende ritmes en zware bassen een climax te bereiken in UK bass en techno. Het is een album waarbij je elke luisterbeurt weer wat nieuws kan ontdekken.
Dove Ellis – Blizzard
Heel veel is er tot op de dag van vandaag niet te vinden over Dove Ellis, buiten het feit dat de Ierse singer-songwriter nu wel een album uit heeft. Met Blizzard schakelde hij echter een paar versnellingen hoger, waardoor de hype iets meer voelbaar werd op breder niveau. Dat onder meer Geese, en meer bepaald Cameron Winter, fan is van de jongeling, weerspiegelt zich bijgevolg ook in de muziek. Op zijn debuut kiest hij nooit voor de makkelijkste weg, om niet te zeggen dat het er zelfs nooit echt toegankelijk aan toe gaat. Desalniettemin levert dat een zoektocht op die het midden vindt tussen kwetsbaarheid en gecontroleerde intensiteit, met onder meer het prachtige tweeluik “Pale Song” / “Love Is” als innemend voorbeeld. Het gebeurde allemaal een beetje op het nippertje van de jaarwisseling, maar iets zegt ons dat we op dit eigenste moment nog steeds aan de vooravond van Dove Ellis’ grote doorbraak staan. Blizzard is alleen al daarom een plaat die je moet gehoord hebben.
Dove Ellis – Blizzard (★★★★½): Een debuut uit de schaduw
Dying Wish – Flesh Stays Together
Dying Wish zorgt al enkele jaren voor een frisse wind in de wereld van de hardere gitaren. Op het einde van de zomer blies het met Flesh Stays Together aan een nieuwe stoomkracht zichzelf des te meer in de schijnwerpers. Het viertal uit Portland heeft op zijn derde album het warm water weliswaar niet opnieuw uitgevonden, maar scheurt in tien nummers aan een onverbiddelijk tempo het prut uit je oren. Op een bewonderenswaardige manier vindt Dying Wish een gulden middenweg tussen melodische melancholie en brute intensiteit, en dat levert een zekere intensiteit op die onder de huid kruipt. Het sterke aan het album is dat er niet echt een nummer bovenuitsteekt en dat elke song een onmisbare schakel vormt in de verhaallijn en overtuigingskracht van het album. En net daarom mag Flesh Stays Together zich tot de betere hardere platen van het jaar 2025 rekenen.
Florry – Sounds Like…
Florry brengt al sinds 2018 muziek uit, maar een echte doorbraak zat er vooralsnog niet in. Dat is best vreemd, want de nummers die de band maakt, liggen best makkelijk in het gehoor. Zo ook Sounds Like… het derde album al van de groep, waarop ze countryrock mengt met een streepje indie. Opener “First it was a movie, then it was a book” zet meteen de toon voor de rest van het album door in meer dan zes minuten gierende gitaren te combineren met een zachte pedalsteel, om je zo helemaal mee te slepen. Op die manier peddelt het album voort met grootse gitaarsolo’s, maar evengoed zachte intieme liedjes, en laat ze je nooit onbewegon. Zo ook op het melancholische afsluitliedje “You don’t know”, waarmee de cirkel rond is.
For Those I Love – Carving The Stone
For Those I Love bracht in 2021 een beenharde rouwplaat uit die zodanig als persoonlijke catharsis aanvoelde, dat we niet verwacht hadden dat er ooit nog een tweede album van dit project zou aankomen. Op Carving The Stone richt David Andrew Balfe zijn in modder doordrenkte parlando op het Ierse vaderland. De beats zijn nog harder dan vier jaar geleden, maar de boodschappen hangen aaneen van de persoonlijke twijfels. Op “Of The Sorrows” verkent hij zijn eigen identitaire zoektocht, op “No Quiet” probeert hij vrienden bij de haren uit een verslaving te trekken… Een luchtige plaat is het weer niet geworden, nee. Halverwege vallen de dreunen een halve seconde stil en stelt Balfe ijskoud: ‘This city needs a saviour’, alvorens de chaos weer losbarst. Een leider die twijfelt, we kunnen het gebruiken.
Ghoulies – Shafted By The Algorithm
Eggpunk kwam in 2025 helemaal tot ontplooiing, al blijft het natuurlijk nog veel te niche om het grote publiek echt helemaal te bereiken. De enige die het een beetje kan, is Snõõper, maar dan viel diens plaat van dit jaar toch wat tegen. Ghoulies maakte er echter eentje die de leegte zo kon vullen, want met Shafted By The Algorhytm kwam al heel vlug in het jaar een steengoeie plaat uit. Het was namelijk zo dat het album op 1 januari verscheen en bijgevolg werd ze door veel mensen over het hoofd gezien. Niet bij ons, wij luisterden twintig minuten lang met plezier naar vreemde synthgeluiden, krachtige gitaarexplosies en vervormde stemmen. Een heerlijk tijdsdocument waarbij energie niet de leidraad was, maar de mantra.
Ontdek meer op de volgende pagina!
Weer 10 minuten van mijn leven kwijt. Wat een tijdverlies! Afschuwelijke muziek. Bah!