35 albums die je misschien over het hoofd zag in 2025

Quadeca – Vanisher, Horizon Scraper

We zien het wel vaker gebeuren: YouTubers die zich om de een of andere reden geroepen voelen om muziek te maken. Jammer genoeg levert dat meestal niet per se perfecte resultaten op, maar soms… Dit is zeker niet het begin van Quadeca’s muzikale carrière. De artiest heeft namelijk al vier volledige albums achter de rug. Dat merk je ook op Vanisher, Horizon Scraper, een conceptalbum over een zeevaarder die zijn eigen zelfdestructie opzoekt. Het verhaal wordt verteld over veertien steeds boeiende nummers en is zeker het luisteren waard. De plaat werd ook volledig zelf geproducet en opgenomen door de artiest, en die productie is misschien wel het meest impressionante deel. Je kan het moeilijk anders dan weelderig beschrijven, met soms tien lagen snaarinstrumenten bovenop een keyboard en een fluit, waardoor je eindeloos nieuwe details kan blijven ontdekken. Vanisher, Horizon Scraper bewijst dat Quadeca al lang niet meer ‘die YouTuber die muziek maakt’ is. Het is een ambitieus, zorgvuldig uitgewerkt album dat zowel inhoudelijk als productioneel indruk maakt en vooral laat zien hoe ver hij als artiest is gegroeid.

S.G. Goodman – Planting by the Signs

Op haar derde langspeler ademt S.G. Goodman het Amerikaanse binnenland uit elke porie uit. Folk en country zijn daarbij evidente genres, maar Goodman kleedt die stijlen bijzonder interessant in. “I Can See the Devil” opent met een omnipresente dreiging, terwijl hoogtepunt “Fire Sign” verleidelijk kronkelt naar hoge kreetjes in de refreinen. Wie op muzikale reis richting het hart van de Verenigde Staten trekt, heeft een grote kans om Bonnie Prince Billy te kruisen. Het duet dat “Nature’s Child” biedt, is van een eerlijke, maar verrukkelijke schoonheid. Planting by the Signs is een verleidelijke folkplaat die de luisteraar vanop een afstand in trance houdt. Vakwerk.

Setenta – Apollo Solar Drive

Setenta is zo’n band waarbij het moeilijk is om er een genre op te plakken. Niet verwonderlijk, want de groep combineert uiteenlopende genres als disco, hiphop, jazz, soul en nog enkele andere stijlen. Het zorgt ervoor dat een plaat als Apollo Solar Drive enorm kan variëren, zonder daarbij als een chaotische mix aan te voelen. Openingstrack “Ecuajey” combineert zo gitaar, toffe percussie en gezang met subtiele synths en ook “Liberame” voelt gelijkaardig aan, maar toch net dat tikkeltje anders. “Madame Shinaling (Blue version)” en “Sa Ki Taw” laten het discogehalte dan weer wat stijgen, zonder daarbij te anders te klinken of er echt uit te springen. Op Apollo Solar Drive is elk lied uniek en valt het toch als een perfect geheel samen, waarbij het ene nummer het andere aanvult. Een warme, ritmische puzzel.

Širom – In the Wind of Night, Hard-Fallen Incantations Whisper

De freefolkscene zal nooit voor een breed publiek weggelegd zijn, maar toch lijkt het Sloveense Širom steeds meer fans te winnen. Ook in België, getuige de recente passage in de 4AD. Dat komt omdat het trio met atypische ritmes, geïmproviseerde instrumenten en onheilspellende samenzang lange, meditatieve nummers brouwt. Ook legt het veel nadruk op de effectieve klank van verschillende instrumenten. Soms zijn deze zeldzaam (balofon, rebab, ghaychak en draailier), soms zelfgemaakt, maar nooit gimmicky. Er wordt op zowat alles gedrumd. Met droney klanken en weemoedige melodieën vormen hypnotische opeenhopingen die, ondanks drukke, chaotische uitbarstingen, vooral een vredige kalmte.

The Tubs – Cotton Crown

Alles komt terug en zo ook de jaren zestig. We laten het aan The Tubs om die revival helemaal tot leven te brengen. De Britten wisten ons twee jaar geleden al te charmeren met hun debuutalbum en komen op ‘de moeilijke tweede’ met zowaar een nog beter album. Cotton Crown bevat namelijk alleen maar heerlijke janglepopliedjes, waarbij je gaat dromen en de fragiliteit om de hoek loert. Nergens wordt het weliswaar te emotioneel; je krijgt vooral een heerlijk zonnig gevoel, waarbij zorgen niet bestaan en een glimlach het enige is wat je nodig hebt om je dag rond te komen. Met iets meer uptempo nummers als “Narcissist” of “Strange” kan je dat gevoel helemaal omarmen, terwijl er ook een postpunkvibe hangt in songs als “Freak Mode” en “One More Day”. Het past allemaal perfect in het geheel.

Valentim Frateschi – ESTREITO

De invloeden van de Braziliaanse muziek zijn nog steeds springlevend. Niet alleen artiesten als Sessa, Nyron Higor, Ana Frango Elétrico en Bala Desejo zetten deze tradities voort, maar ook Valentim Frateschi uit São Paulo. Zijn debuutalbum ESTREITO is een verzameling van nummers die de man heeft geschreven sinds hij tijdens de pandemie besloot om zich in de muziek te verdiepen. De negen songs bevatten alles wat je van de música popular brasileira-stroming kan verwachten: samba en bossa nova-ritmes, jazzy gitaren en een stem om bij weg te dromen. Zijn composities bevatten veel speelsheid en vreugde. Ze maken ons vooral benieuwd naar wat nog komt, want het debuut van deze 21-jarige is puik!

Whitney K – Bubble

Konner Whitney, ofwel Whitney K, valt niet te verwarren met Whitney zonder k. Hoewel het genre van de artiesten gelijkaardig is, pakt Whitney K het net iets meer folky en americana aan, en dat werpt duidelijk zijn vruchten af. Bubble is al de vierde plaat van de singer-songwriter en daarop tilt hij zijn muzikaliteit naar een hoger niveau. Met “Heaven” wordt het album heel leuk afgetrapt, met zelfs een catchy refrein dat durft blijven hangen. Ook “Jolene” is zo’n song waarmee hij bewijst dat hij weet hoe hij een echt deftige song moet schrijven. Daar kruipt echt meer melancholie naar voor en word je in iedere vezel van je lichaam geraakt met weemoedige emoties. Hoop en wanhoop liggen vlakbij elkaar voor Whitney K, maar als het altijd zo’n mooie plaat oplevert, dan willen wij alleen meer.

Yara Asmar – everyone I love is sleeping and I love them so so much

Het werk van Yara Asmar is diepgeworteld in locaties en herinneringen. Het album Everyone I Love Is Sleeping and I Love Them So So Much is een weerspiegeling van een tijd tussen Beirut en New York. Aan de hand van een verzameling geluidsopnames van haar familie, creëert ze een auditief beeld van haar herinneringen. De verstilde en delicate geluidscollages bindt ze aan elkaar met nieuwe geluiden, die ze maakt met bewerkte en onvoorspelbare instrumenten als speelgoedpiano’s, een metalofoon en haar accordion. Het resultaat is een eigenaardig, maar mooi contrast: terwijl haar archief aan audiofragmenten haar werk tastbaar maken, geven haar improvisaties een dromerige kwaliteit aan haar muziek.

Yasmine Hamdan – I remember I forget بنسى وبتذكر

Door festivals als Le Guess Who? en de mogelijkheden van het internet komt Arabische muziek steeds meer in de kijker. Uit de bruisende Egyptische underground kwam Nadah el Shazly dit jaar met een geweldig experimenteel popalbum, maar misschien nog net iets beter is بنسى وبتذكر (I remember I forget) van Libanese zangeres Yasmine Hamdan. Het is deels elektronisch, deels akoestische Arabische instrumentatie, met daarover vooral die oh zo prachtige stem, in het Arabisch natuurlijk. Sommige nummers verkennen triphop. “سبع صنايع (Vows)”, bijvoorbeeld, is een constant opbouwende slome beat waarover strijkers, fluiten en percussie de spanning mee opdrijven. “غروب (Reminiscence)” is dan weer meer dromerige ambient. Op het veelzijdige album is er voor iedereen wel een raakpunt te vinden.

Yazz Ahmed – A Paradise In The Hold

Ook een andere Yasmeen, namelijk de Brits-Bahreinse Yasmeen ‘Yazz’ Ahmed bracht een prachtig Arabisch album uit. Zes jaar na het zeer goed onthaalde Polyhymnia is A Paradise in the Hold een minstens even mooie tocht doorheen nieuwe Londense jazz én Bahreinse muzikale traditie. Yazz Ahmed werd, zoals op de prachtige hoes te bewonderen, geïnspireerd door oude opnames van parelduikers, volksverhalen over de zee, volledig vrouwelijke drumcirkels en huwelijkspoëzie. Dit alles geeft ze een plek in intense uitbarstingen van jazz, maar vooral ook in rustige passages. Er is veel ruimte voor rust en, in tegenstelling tot vroeger werk, staan nu ook vocalen centraler, zowel in het Arabisch als in het Engels.

Zig Zags – Deadbeat At Dawn

Al vijftien jaar lang is Zig Zags uit Los Angeles bezig met het maken van smerige gitaarmuziek en toch zagen we de band dit jaar pas voor het eerst aan het werk. Op het immer gezellige stonerrockfestival Rock In Bourlon te Frankrijk mocht het drietal het kleine podium afsluiten op zondag. Meestal is dat het moment dat je jezelf vermoeid naar je tent sleurt, maar de energetische en agressieve sound van de Amerikanen hield ons tot het einde geboeid. We kochten vervolgens hun meest recente album en sindsdien is dat uitgegroeid tot een echte roadtripklassieker. De heerlijke mix van garage, hardrock en trash creëert een perfect sfeertje om wat te cruisen en luidkeels teksten mee te brullen. Hoeveel keer we al “Deadbeat At Dawn” meeschreeuwden, durven we eerlijk gezegd niet tellen, laat staan toe te geven. Het eerste deel van de plaat staat vol zulke nummers, van die beenharde maar toch catchy hardrocksongs die je uppercut na uppercut verkopen. Alle vijf scheuren ze lekker hard, terwijl ze ook telkens uniek klinken. Iedere keer opnieuw wordt ergens anders inspiratie gehaald. Zo klinkt “Take Me To Your Leader” nog net wat furieuzer dan alle voorgaande nummers en is er duidelijk voor een meer heavy metal-sound gegaan. Ook de tweede helft van het album gaat best hard, waarvan afsluiter “Say It To My Face” de uitblinker is, maar de meest kwaliteitsvolle songs staan ongetwijfeld eerst op de tracklist.

Wil je nog even een reis door het muzikale jaar ondernemen? We kozen uit elk album één nummer en goten alles in een afspeellijst op Spotify. Geniet ervan!