35 albums die je misschien over het hoofd zag in 2025

Home Counties – Humdrum

Dancepunk die crimineel onder de radar vliegt. Home Counties combineert het beste van Talking Heads en LCD Soundsystem, met een flinke kwak Britse coolheid en – hoe kan het ook anders – teksten zo ironisch dat ze magnetisch worden. Neem de titeltrack van Humdrum bijvoorbeeld. Een heerlijke baslijn zorgt bij het begin voor de groove, waarna flikkerende synths en de ideale symbiose van een mannen- en vrouwenstem voor de kleur zorgen. Kort nadien smijten ze “New Best Thing” op je bord, een song die nóg aanstekelijker is en waarbij het refrein zelfs de meest volhardende cynist doet mee bewegen. Niet het volledige album scheert dezelfde hoge toppen, maar Home Counties maakte van zijn tweede plaat zonder meer een van de allerplezantste dit jaar.

Hooveriii – Manhunter

Hooveriii – met dank aan de Romeinen spreken we dat uit als ‘Hoover Three’ – bracht dit jaar zijn negende album uit en we hebben meer van hetzelfde gekregen; snedige rock met een hele resem toetsen uit de jaren zestig en zeventig. Bert Hoover begon in een redelijk lang verleden helemaal in zijn uppie, maar heeft slechts twee armen en voeten, dus is het nu al een hele tijd een volwaardige band geworden met live zes hoofden en dus twaalf armen en benen. De sound is nog een pak voller geworden dan op de vorige albums, maar de groep durft soms iets te veel uit de bocht te componeren. Misschien is het album daardoor net iets te vol gestouwd met een heleboel ideetjes, maar we vallen er echt niet over. Neen, gewoon een degelijk rockalbum dat zijn sterren zeker heeft verdiend.

Hooveriii – Manhunter (★★★): Aan topsnelheid moeten remmen voor overstekende eendjes

james K – Friend

De New Yorkse artiest james K bracht in september haar langspeler Friend uit. Het album raakte een snaar bij heel wat mensen en verspreidde zich als een lopend vuurtje over het internet. Muzikaal bevindt de plaat zich in de wateren van de dreampop, triphop en uitgewassen shoegaze, maar toch klinkt ze niet nostalgisch. james K brengt die ideeën naar het heden en vooral naar haar eigen leefwereld. Op een ijle roze wolk van ambientklanken, trippy ritmes en glitches ademt de artieste haar warme stem uit en krijgen we een kijkje in haar gedachten. Het is geen verrassing dat deze muziek een thuis gevonden heeft bij heel wat luisteraars.

Jens Lekman – Songs for Other People’s Weddings

Zonder veel poeha bracht 2025 ook de terugkeer van de immer grappige en aimabele, Zweedse singer-songwriter Jens Lekman. Songs for Other People’s Weddings is een heel bouwpakket, of zoals hij het zelf zegt: ‘Yes, I may have written my first rock opera.’ Door het nummer “If You Ever Need A Stranger (To Sing at Your Wedding)” op zijn debuutalbum uit 2004, kreeg Lekman door de jaren heen heel wat aanbiedingen om echt op trouwpartijen te komen zingen. Van daaruit ontstond dan het idee hier een album aan te wijden, en zelfs meer. Een bundelend verhaal zag het levenslicht dat samen met David Levithan tot een gelijknamige roman werd uitgewerkt. Lekman verandert er zichzelf in het karakter J, een wedding singer, die ons zeventien nummers lang meeneemt naar trouwpartijen allerhande (“A Tuxedo Sewn For Two”) en allerlande (“Wedding In Leipzig”), met zijn eigen bouwvallige liefdesleven als fundament. Dat alles in zijn eigen melancholische, maar steeds gevatte stijl. Een rijkelijk zoet gearrangeerd album als een staalkaart voor toekomstige koppels die hem willen boeken. Check zeker ook de video bij de single “Candy From A Stranger” met amateurbeelden van de verschillende huwelijken waar hij echt optrad.

JJ & The A’s – Rhetoric of Trash

De punkscene in Kopenhagen is er eentje die nog steeds te onderbelicht blijft. Toch kwam er ook dit jaar weer een heerlijke punkplaat uit die stad, en wel van JJ & The A’s. Debuutalbum Rhetoric of Trash gaat zoals de meeste punkplaten in tegen de manier waarop de maatschappij werkt en doet dat aan de hand van twaalf korte schenenschoppers. Zangeres Kimia Haghighi komt oorspronkelijk uit Oakland en die geschiedenis hoor je ook doordat ze net die Amerikaanse furie in zich blijft hebben. Het resultaat is een punkplaat vol energie, die je zowel aan het denken en aan het moshen zet.

João Selva – Onda

João Selva gewoon een artiest noemen, zou hem tekort komen, want de Braziliaan is meer dan dat. Hij is een entertainer die mensen kan bezighouden met interessante muziek. Het afgelopen jaar bewees de man dat met Onda, een groovy plaat waarbij we je uitdagen om niet te bewegen tijdens het luisteren. De eerste tonen van “Fantastica Bahia” (fantastische baai) laten onze heupen al spontaan bewegen, terwijl “Amor Em Copacabana” ons gewoonweg naar de dansvloer trekt om daar vier minuten lang te swingen. Toch kan het bij Selva ook zwoel, met een verleidelijke track als “Tambor Chamou”, en is hij niet bang van wat klassieke invloeden door middel van strijkers en een fluit in “Navegante”. Als rode draad is er toch wel altijd een gitaar aanwezig, hét instrument waarmee de Braziliaan als kind opgroeide. Kortom is Onda een plaat met vele invloeden, maar waarin genieten centraal staat.

keiyaA – hooke’s law

Na haar succesvol debuut Forever, Ya Girl uit 2020 nam keiyaA de tijd om met een opvolger te komen. Wachten loont, want op hooke’s law overtreft ze haarzelf. Op het album verkent de artieste het thema eigenliefde, zonder te vervallen in clichés van bevestiging en kapitalistische zelfzorg. Op de plaat horen we dus een keiyaA die op een bijzonder persoonlijke, maar ook verkennende open manier schrijft. De muziek weerspiegelt haar revelaties in een caleidoscoop van stijlen. De uitstekende geproducete r&b die we op de plaat horen, evolueert constant en brengt tal van verrassende elementen op tafel, zoals experimentele drums, spoken word fragmenten en creatieve samples. Met iedere luisterbeurt ontdek je iets nieuws op hooke’s law.

Los Thuthanaka – Los Thuthanaka

Het debuutalbum van Los Thuthanaka, dat dezelfde naam draagt als de band, is nergens te vinden op Spotify. De plaat is enkel te downloaden via Bandcamp, en dat voelt eigenlijk perfect aan. Het geheel voelt als een reliek dat je ergens in een stoffige hoek van een oude platenwinkel zou kunnen tegenkomen. Deels collage, deels elektronisch, deels experimentele rock… Los Thuthanaka laat zich moeilijk definiëren. Bijna hemelse ambient passages slaan soms binnen een seconde om in massieve muren van geluid. Begin november stelde de band het album ook voor met een indrukwekkende show op Les Nuits Weekender. Wat we hier vinden, voelt bijna aan als de geboorte van een volledig nieuw genre.

Marie Davidson – City Of Clowns

Als er iets via DEEWEE verschijnt, gebeurt dat altijd onder het goedkeurend oog van Stephen en David Dewaele. En dat die broers al lang fan zijn van Marie Davidson, steken ze niet onder stoelen of banken. Met City Of Clowns zette de Canadese dj en producer daarom afgelopen jaar weinig verrassend alweer nieuwe stappen in haar carrière, waarin hypnotiserende beats, pompende bassen en haar bezwerende stem de hoofdingrediënten vormen. Daarin houdt ze het vaak hoekig, soms zelfs een tikkeltje mysterieus en angstaanjagend, maar dat zorgt tegelijkertijd voor een coole en zelfs glazige luisterervaring. Het is niet zo dat City Of Clowns tientallen richtingen uitschiet, maar met de plaat omarmt Marie Davidson wel een soort grijzige grauwheid. En met die ingesteldheid maakte ze er een wazige rave van, waar enkel en alleen zij het tempo bepaalt.

Marie Davidson – City Of Clowns (★★★½): Onder hypnose

Milo Korbenski – Sex Angel

Er bestaat een gezegde in het Engels: ’this scratches an itch’. Een betere omschrijving voor het nieuwe album van Milo Korbenski kunnen we ons moeilijk wensen. De man krabt met Sex Angel op een plek waar we niet beseften dat het jeukte. Zijn vervreemdende mix van psychrock, altpop en microgolfmuziek klinkt twee minuten irritant, nadien waanzinnig verslavend. Is het het unieke gitaargeluid, of zijn het de sombere vocals en de wispelturige gemoedswisselingen? ‘God knows’, zeggen ze ook wel eens in het land der Engelsen. Wat alleszins wel vast staat, is dat deze plaat bol staat van beresterke nummers. “The Kids In Six”, “Demi Mure” of “Good Lickin”: allemaal helemaal anders, maar allemaal helemaal goed.

Native Sun – Concrete Language

In 2001 bracht The Strokes het nu al legendarische album Is This It uit. Het was een nieuw geluid in de alternatieve scene in New York en de band had bakken succes. Een aantal groepen zoals The Thing, Pan Arcadia en Native Sun hebben die sound uit de grootstad gekopieerd, maar doen er daarnaast toch hun eigen ding mee. Het is van die hele coole rock en het komt zelfs een beetje snobistisch over, maar dat is ook wel de bedoeling. Concrete Language is echt een heel knappe plaat, dat is volgens ons al een meer dan correcte vaststelling. Het is van die postpunk die je het best eens live ziet in een of andere bedompte zaal in Brooklyn of Manhattan. Of weten wij veel waar. Het gaat hard, het is broeierig en het is de perfecte muziek om met de baseball cap op de botte kop de hele tijd vervaarlijk op en neer te wiegen. We kijken een beetje vies naar onze concertgenoten, maar zijn dus gewoon te cool om te donderen. Native Sun schreef er de perfecte soundtrack voor. Het mag gerust eens uitgenodigd worden voor een koppel festivals op Belgische en Nederlandse bodem.

Ninajirachi – I Love My Computer

De 25-jarige Ninajirachi bracht dit jaar haar debuutalbum I Love My Computer uit, een plaat die aanvoelt als een logische volgende stap na enkele jaren bouwen aan haar eigen wereld. Sinds 2019 brengt ze muziek uit, en na een periode als opener voor Porter Robinson, gevolgd door een eigen uitverkochte tour, leek de timing eindelijk juist. I Love My Computer klinkt alsof een tiener voor het eerst FL Studio heeft ontdekt, maar dan met genoeg inzicht en zelfvertrouwen om het ook echt te laten werken. Met duidelijke invloeden uit EDM en house roept het album een nostalgisch gevoel op, alsof we even teruggekatapulteerd worden naar de vroege jaren 2010. Nummers als “iPod Touch” en “All I Am” onderstrepen daarbij meteen de veelzijdigheid van Ninajirachi. Het maakt ons heel benieuwd naar wat hierna komt.