Het is een hele poos reizen van het verre Frankston – niet ver van Melbourne – naar ons klein landje. Laat dat net hét bewijs zijn dat The Belair Lip Bombs zijn momentum beet heeft en dat nu probeert om te zetten naar goud. Naast de aanstekelijke naam, levert de band ook uitstekende muziek. Recentste album Again mixte moeiteloos heel wat indierocksubgenres en werd door ons prima onthaald. Sinds 2024 zijn de Australiërs deel van het Third Man Records label. Dat is geen verrassing met hun soms garagepunkige insteek. Labeloprichter Jack White werd deze week nog ingewijd in de Rock and Roll Hall of Fame. In zijn acceptatiespeech motiveerde hij dan ook jongere bands om de schermen neer te leggen en zich met volle passie te storten op de muziek. ‘Get your hands dirty’, preekte het genie, en daarbij lijkt de Charlatan in Gent een perfecte uitvalbasis voor The Belair Lip Bombs om die raad op te volgen.
Om op te warmen kregen we Lightspeed te horen. De Gentse band werd uitgekozen door Big Next van Democrazy om deze indierockavond op gang te trekken. Geen misse keuze, want met attitude begint de band aan zijn set. Ze mengt indiepop met wat garagerock en verpakt dat keurig in een hoesje van extravagantie maar ook nonchalance. Je kan denken aan Inhaler en Wunderhorse als voorbeelden. Zanger Rik Bontinck gooit er hier en daar een danspasje tussen, terwijl de band de energie hoog houdt met een aanstekende synergie. Als de groep dit kan overbrengen naar de studio, kunnen we zeker spreken van ‘one to watch’. Op YouTube zijn enkele liveoptredens te vinden, neem zeker een kijkje.
Stipt komen de Australiërs op en ze vuren direct de titeltrack van het nieuwe album op ons af. “Again And Again” opent de debatten en daarbij wordt ineens overgegaan naar “If You Got The Time”. The Belair Lip Bombs heeft exact één uur de tijd om zijn talenten over te brengen en laat er dus geen gras overgroeien. Toch is het eerst wat opwarmen en pas in het refrein van “Back Of My Hand” worden de gitaren voor het eerst echt snoeihard gezet. Alle instrumenten klinken wel goed in de mix, wat voor beginnende artiesten niet altijd vanzelfsprekend is. Ook stralen de leden vertrouwen uit en kan een lach of een woordje tussendoor tegen een mede-bandlid er zeker van af.
De groep is even ver van huis, maar dat betekent ook dat ze een lange weg afgelegd heeft. Dit is duidelijk niet het eerste podium, en vooral drummer Daniel Devlin en bassist Jimmy Droughton vinden moeiteloos hun plaats op de planken. Droughton glijdt vlotjes over zijn snaarinstrument en lijkt op sommige momenten volledig in the zone. Zelfs een mini-bassolo tijdens “Look The Part” wordt zonder te verpinken gespeeld, indrukwekkend. Gitarist Mike Bradvica serveert dan weer de melodische gitaarlijnen zonder problemen, met links en rechts een fijn gitaareffectje. Voor zangeres Maisie Everett is het toch even die présence zoeken. Met bescheidenheid staat ze te zingen en alles gebeurt met een tikkeltje voorzichtigheid. Dat brengt ook zijn eigen charmes mee, waardoor ze soms betoverend is om aan het werk te zien.
De setlist gaat over de twee albums heen, maar uiteraard wordt vooral het nieuwere werk gespeeld. Daardoor zijn enkele nummers erg nieuw, ook voor de band. “Cinema” wordt vanavond pas voor de tweede keer ooit gespeeld en dat zorgt toch voor wat stress. Die is er vooral bij zangeres Everett die zich achter de keyboards even moet gaan verstoppen. Toch brengen ze het nummer zonder problemen, al zie je toch wat opluchting na de laatste noot. Bij “Hey You” legt Everett haar gitaar ook even weg en moet de band toch wat zoeken naar de juiste opstelling. Dat is echter ook deel van muzikant zijn en het zorgt dat het optreden heel geloofwaardig en onvervalst overkomt.
Een optreden van Big Next vertaalt zich in België meestal ook naar een afwachtend publiek. In de Charlatan is er geen uitzondering. Kopjes gingen snel meeknikken, maar van een uitbundig publiek is er weinig sprake. De bindteksten zijn ook matig, maar het dik Australisch accent helpt wel aan de authenticiteit dat de band wil uitstralen. Bij “Gimme Gimme” wordt het publiek aangesproken om wat extra te dansen, maar op enkelen na blijft het toch maar statisch. Jammer, want de band probeert toch sterk te eindigen. Met het sluitend tweeluik “Don’t Let Them” en “Say My Name” worden we wel nog verwend op de talenten van de muzikanten die hun best doen om het energiepeil hoog te houden.
The Belair Lip Bombs mag tevreden terugkijken op zijn show in de Charlatan. Naar eigen zeggen zijn de leden al blij met zelfs één bezoeker en een matig gevulde zaal is blijkbaar voor hen een complete verrassing. Toch komt hun nazomerse indierock waarschijnlijk in openlucht iets beter over, wanneer het zonnetje schijnt met een fris drankje in de hand. The Belair Lip Bombs is daardoor zeker een tip voor de aandachtige festivalorganisator, maar ook Lightspeed tippen we. Geef ruimte aan die jongere bands en laat ze hun handen vuil maken!
Setlist:
Again And Again
If You’ve Got The Time
Back Of My Hand
Stay Or Go
Another World
Hey You
Cinema
Look The Part
Price Of A Moon
Suck It In
Gimme Gimme
Smiling
Don’t Let Them
Say My Name
